In recent years, the rate at which Caesarean Section is performed during child birth has risen; up to a record level of nearly the second quartile - (Q2).
Image by Google
Mom: Dear.. you seem to have grown 'silent' lately..?
Child-in-Womb: Not really maa..
(long pause)
How long is it from now till I be born?
Need not wait for too long.. it's almost full term & you soon would be in the external world.. to be born is your preference alone
There is only one reason I still would love that happen..
One reason..?
Yea.. want to see my 'Dad'!
Oh dear! Hes been eagerly waiting for you & sure you are blessed with the best ever 'Dad'..
Am I.., mom??
Yes you are, my child..
(silence)
Are you sleepy?
Naa.. I prefer not to; want to live this phase of my life to its fullest
That's my wish too.. (gently pats the baby beneath her womb).. you definitely will get to live the rest of your life to it's fullest.. that's our responsibility, anyways
I fear.. may not
What on the earth made you think so?
I see your dreams are very often so scary..
Common.. most of my dreams are no better than just imagination!
Imagination or anticipation.. dreams might lie but not your heart.. I easily read it beat of fear!
(silence)
How do I figure out my gender, mom?
Why should you?!!
If not me now, the 'world' later would do..
The 'world' is crazy, don't be bothered much
(pause)
I love you, my child..
I too, mom. But the 'world' wouldn't if I don't get my gender just right
(long pause)
Can you rest a bit more on your back maa? My shoulder is aching
Ok.. are you fine now?
Yes.. a lot better. Thanks maa
(pause)
What made you think of me, mom?
There's been a lot of expectation that I give birth to you after your Dad and me got married
Hmmmm..
It's the same pressure almost all women undergo.. which ends up with the pleasure of giving birth to a life
Not just 'life', mom; it's all about a 'boy' or 'girl'
Well, we are least bothered by that
'Life' isn't just we three. 'World' is cruel, isn't it?
(silence)
Maa, whats 'heaven'?
Believed to be a paradise, where Gods & Angels live..
And, 'hell'?
Realm of evil & suffering..
Mumma.. I prefer to live in 'heaven' than being born in 'hell'
Yet another caesarean section; 'world' smiles, the 'child' cries..
ಬರವಣಿಗೆಯು ನನ್ನ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲ, ಹವ್ಯಾಸವಷ್ಟೇ! ಏಳನೇಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗೊಮ್ಮೆ ರಚಿಸದ
'ಕಥೆ'ಯೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗಳೇನೇ ಇದ್ದರೂ ಅವು ಕೇವಲ ಈ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆ
ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾದಂಥವು. ಯಾವುದೊ ಪ್ರೇರಣೆಗೊಳಪಟ್ಟು ಈಗೊಮ್ಮೆ ಆಗೊಮ್ಮೆ ಲೇಖನಗಳನ್ನು
ಕೆಲವು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೂ ಉಂಟು; ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳೂ ಸಹ ಇತರೆ ಅನೇಕ
ಬರೆಹಗಳ ಜೊತೆ 'ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ' ಸೇರಿಕೊಂಡದ್ದು ಈಗ ನೆನಪು ಮಾತ್ರ.
ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಕರ್ನಾಟಕ ಪಶುವೈದ್ಯ ಸಂಘ, ಬೆಂಗಳೂರು ಇವರು ಹೊರತರುತ್ತಿರುವ 'ಪಶುವೈದ್ಯ
ಧ್ವನಿ' ಎಂಬ ಚಾತುರ್ಮಾಸಿಕ ವೃತ್ತಿಪರ ಸುದ್ದಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಸಂಪಾದಕ ಮಂಡಳಿಯ ಸದಸ್ಯನಾಗಿ
ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಾಗ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಆಘಾತವೂ
ಆಯಿತು. ತದನಂತರ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿರುವ ಎರಡೂ ಸಂಚಿಕೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕೊಡುಗೆ ಶೂನ್ಯ; ಇದರ
ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಿವು ನನಗಿದ್ದು, ಮುಂಬರುವ ಸಂಚಿಕೆಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ-ಸಮಯಾನುಸಾರ ಕೆಲಸ
ಮಾಡುವ ಆಶಯ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ.
ಈ ಮಧ್ಯೆ, 'ಪಶುವೈದ್ಯ ಧ್ವನಿ' ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪಶುವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಪರರಾದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೆ
ಉಪಯುಕ್ತವಾಗು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ 'ಗಣಕ ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಜಾಲ' ವಿಷಯವಾಗಿ ಮೂಲಭೂತ ಅಂಶಗಳನ್ನು
ಚರ್ಚಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದೊಂದಿಗೆ 'ಜಾಲ ಲೀಲ' ಎಂಬ ಅಂಕಣವನ್ನು ನಿಯತವಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಅನುಮತಿ
ನೀಡುವಂತೆ ನಾನು ಕೋರಿದಾಗ, ಒಮ್ಮತದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಕರ್ನಾಟಕ ಪಶುವೈದ್ಯ ಸಂಘದ
ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಹಾಗೂ ಪಶುವೈದ್ಯ ಧ್ವನಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪ್ರಧಾನ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ನಾನು ಚಿರಋಣಿ.
ಗಣಕ ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಜಾಲಗಳ ವಿಷಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಜ್ಞಾನವು ಅತ್ಯಂತ ಸೀಮಿತವಾದುದು; ಆದರೂ,
ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನು ನನ್ನ ಪಶುವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಪರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ
ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರುವ ಪ್ರಥಮ ಲೇಖನ 'Web
Browser : ಅಪಾಯದ ಹೊಸ್ತಿಲು?' ಮುದ್ರಣ ಕಂಡಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ, ಅನಿಸಿಕೆ ಹಾಗೂ ವಿಮರ್ಶೆಗಳಿಗೆ ನಾನು ಮುಕ್ತ.
ಲೇಖನ - 1
1995 ರ ಸುಮಾರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮವಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ personal computer ಗೆ dial-up ಸೇವೆಯ ಮೂಲಕ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಎದೆಬಡಿತವು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ನೂರು ದಾಟಿತ್ತು! ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಾಲದೊಂದಿಗಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಅತೀ ವಿರಳವಾದ್ದರಿಂದ, ಉದ್ವೇಗ-ಹೆದರಿಕೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಇಂದು ಅನೇಕ ವಿನೂತನ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಆವಿಷ್ಕಾರವಾಗಿದ್ದು, ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಒಡನಾಟವಿಲ್ಲದ ಗಣಕಯಂತ್ರವು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ವೃತ್ತಿಪರರಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮೂಡಿದೆ.
ಇಂದಿಗೆ ಅಂತರ್ಜಾಲವು ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ ಹಲವಾರು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ-ತಂತ್ರಾಂಶಗಳಲ್ಲಿ web browsers ಗಳದ್ದೇ ಸಿಂಹಪಾಲು. Browser ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಇನ್ನಾವ ಸಾಧನದ ಮೂಲಕವೂ ನಮ್ಮ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಬಳಕೆ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವೆನ್ನುವುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ಪ್ರಪಂಚದ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿನ ಗಣಕಯಂತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಉಪಯುಕ್ತ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮ ಯಂತ್ರದ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಯೇ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಡಲು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಈ browser ಎಂಬ ಸಾಧನವು ಇಂದು ಗಣಕಯಂತ್ರದಲ್ಲಿನ ನಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ದೈನಂದಿನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಿಮುಗಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗನುಸಾರವಾಗಿ ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ.
Browser ಗಳು ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಉಪಕಾರಿಯಾಗಿವೆಯೋ, ಅಷ್ಟೇ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುವುದೂ ನಿಜವಷ್ಟೆ! ತಪ್ಪೆಸಗುವುದು ಹೇಗೆ ಮಾನವ ಸಹಜ ಗುಣವೋ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ browser ಗಳು ದೋಷಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದೂ ಸಹ ಅಷ್ಟೇ ಸಹಜ. ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ತಾಂತ್ರಿಕ ದೋಷಗಳು ನಾವು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತಹ ತೀವ್ರತರ ಅಪಾಯಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದಂತೆಯೇ ಸಿಲುಕಿಸಿದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ! ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆಯೇ Net Banking ಸೌಲಭ್ಯವಿರುವ ನಮ್ಮ ಉಳಿತಾಯ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿನ ಹಣವು ಇಲ್ಲವಾಗುವುದು, Credit Card ತಂತಾನೇ ಅಂತರ್ಜಾಲ ತಾಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಯಾವುದೋ ಜಾಲತಾಣದ ಖಾತೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಬಳಸುವ password ಬದಲಾಗಿಹೋಗುವುದು, ನಮ್ಮ ಗಣಕಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸಿದ್ದ ಕಡತದಲ್ಲಿನ ಗುಪ್ತ ಮಾಹಿತಿಯ ಸೋರಿಕೆಯಾಗುವುದು, ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಚಂದವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ computer ಇಂದು ದಿಢೀರ್ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗುವುದು ಹಾಗೂ ಇನ್ನೂ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಚಮತ್ಕಾರಗಳು ನಡೆದುಹೋಗಲು browser ಗಳು ಕಾರಣವಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇವೆ ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವ.
SQL Injection, Phishing, URL Redirection, Session Hijacking, Cross-Site Request Forgery, Malware/Spyware Attack, DNS Hijacking ಮುಂತಾದ ಸುರಕ್ಷಾ-ಬೇಧ ಅನೈತಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಾವು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಬಳಸುವ browser ಗಳ ಮೂಲಕವೂ ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಎನ್ನುವುದರ ಅರಿವು ನಮಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಬಹುತೇಕ ಅನಾಹುತಗಳು browser ಗಳಲ್ಲಿ ಇರಬಹುದಾದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ದೋಷಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ, ಬಳಕೆದಾರರಾದ ನಮ್ಮ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಅಥವಾ ಉದಾಸೀನತೆಯಿಂದಲೂ ಸಹ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆಂಬುದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.
ಅಂತರ್ಜಾಲವೆಂಬ ಮಹಾಸಾಗರದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೊಸ್ತಿಲಿನಂತಿರುವ Internet Explorer, Mozilla Firefox, Opera, Google Chrome ಮುಂತಾದ Web Browser ಗಳ ಆಯ್ಕೆ, ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಡವಿದರೆ ಅಪಾಯ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಉತ್ತಮ ಹಾಗೂ ಸುರಕ್ಷಿತ browser ನ ಆಯ್ಕೆ ಹೇಗೆ? ಸುರಕ್ಷತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ browser ನ ಬಳಕೆಗೆ ಎಲ್ಲೆ ಯಾವುದು? Browser ಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ಮುಂಜಾಗ್ರತಾ ಕ್ರಮಗಳೇನು? Browser ಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆದುಹೋಗಬಹುದಾದ ಅಚಾತುರ್ಯಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳೇನು? ಇಂಥಹ ಹಲವಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳೋಣ, ಮುಂಬರುವ ಸಂಚಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ. . .
(ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ನುಡಿ ತಂತ್ರಾಂಶದ ASCII ಸ್ವರೂಪದಿಂದ UNICODE ಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಹಳ್ಳಿಮನೆ ಅರವಿಂದ ಅವರ ASCII2UNICODE ತಂತ್ರಾಂಶ ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು, ಇಂಥಹ ಒಂದು ಉಪಯುಕ್ತ ತಂತ್ರಾಂಶವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯ ಅರವಿಂದ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ತುಂಬುಹೃದಯದ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು)
Bangalore Metropolitan Transport Corporation (BMTC) buses play a vital role in my daily life; since they are my only means of commuting from home to work and back. It's such a 'pleasure', 'fun' and 'adventure' traveling in BMTC buses, one can realize it by personal experience alone. If you ain't traveling in BMTC, you definitely are missing the cruise of life for sure!
I always try to keep myself calm and relaxed while in city buses, in spite of all the drama happening around; mostly ending up falling asleep* (*if at all I get a seat to sit). Many a times I do wonder, how on this earth am repeatedly ending up sleeping in a crowded public shuttle? that too in BMTC! Does this effort of mine deserve an applause??
It was probably 6 months ago by now and an early morning when I (as usual) managed to (literally) jump into one of those speeding buses busy running a 'rat race' towards their common destination. Hardly I could find a few other passengers in the bus, who were still showing signs of discomfort recovering from their adventurous act of getting into the bus. Though the tupperware box getting burnt by the hot rice packed by my wife inside bag needed all the air gushing in from the window, I luckily could slide shut the glass shutter with ease (sometimes the windshields seldom move and some would have no handles, while few others might have went missing!).
While numerous PHP codes kept on dancing in joy for me being unable to put them right into the logics, a guy in his mid-teens gave a blasting entry with his cell phone singing aloud an old Kannada 'melody' - PREETIYALLI IRO SUKHA GOTTE IRALILLA.. HUU ANTIYAa? UHUU ANTIYAa..?? With this, my PHP application trying to find a way in executing the given logic crashed at once.
"Excuse me.." I spoke instantly
The guy looked at me, in response
"Can you please put your headset on?"
"I don't have one.." he complained
"Then, please mute the sound"
"Why should I?"
"Don't you think it might disturb others around?"
"Now a days drivers have FMs playing loudly in buses, would you go objecting at them too?" - an elderly-'looking' man interrupted and advised me "You cannot control things in public places.." while the song was still on and loud. Following this, couldn't even think of debugging my crashed codes for rest of the day; I was (sort of) upset.
It was only yesterday, I saw a notice displayed in one of the BMTC buses, which read:
Translation: BMTC, Head Office, Shantinagar, Bangalore - 27. Notice for passengers & students: Playing music loudly from mobile phones in buses causing noise pollution and inconvenience to co-passengers is prohibited. It is a punishable offense. Please co-operate.
On reading this, I felt more unhappy than happy; for in this modern educated world, people tend to forget, neglect and never try to understand even simplest things unless enforced by law; the need of the hour seems to be 'social sense'. Sigh..
ಸತತ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಜೀವನ್ಮರಣ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿ, ಸೋತು ವಿಧಿವಶವಾದ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಹಸುಗೂಸು 'ನೇಹ ಭಾನು ಅಫ್ರೀನ'ಳ ಪೂಜ್ಯನೀಯ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಗೌರವಪೂರ್ಣ ನಮನಗಳು.
ಮರೆಯಾದ ಮಗು - ನೇಹ
'ಎಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೋ, ಅಲ್ಲಿ ದೈವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ' - ಎಂದು ಸಾರಿ ಹೇಳುವ ವೇದೋಪನಿಷತ್ತುಗಳ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಭಾರತದ ನೆಲದಲ್ಲಿ, ನವಜಾತ ಹೆಣ್ಣು ಶಿಶುವಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆದುಹೋದ ಈ ದೌರ್ಜನ್ಯವು ದುರಾದೃಷ್ಟಕರವಲ್ಲವೆ? ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು 4-ಜಿ ತರಂಗಾಂತರಗಳ ಎಲ್ಲೆ ಮೀರಿ ಬೆಳೆಯಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗೆಗಿನ ಕೀಳರಿಮೆಯ ನಿಲುವು ಬದಲಾಗುವುದಿರಲಿ, ಅಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಸುಧಾರಿಸದೇ ಹೋದುದು ಒಂದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ. 'ಸ್ತ್ರೀ ಮೇಲಿನ ನಿರಂತರ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ವಿಕೃತ ಸಮಾಜದ ಏಳಿಗೆಯಾಗುವುದಾದರೂ ಎಂತು?' ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಕಾಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ನಮ್ಮನ್ನು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಆವರಿಸಿ ರೌದ್ರನರ್ತನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇನೋ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯುಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ.
ತನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ 'ತಂದೆ' ಎನಿಸಿಕೊಂಡವನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಂಡರಿಯದ ನೇಹಳ ಮೂರೂ ತಿಂಗಳ ಬದುಕು ಆತನ ಕ್ರೂರ ದುರ್ನಡತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವೇ ಆಗಿದ್ದಿತು. ಮೂಲತಃ ಮಧ್ಯವ್ಯಸನಿ ಹಾಗೂ ಮಾದಕ ವಸ್ತುಗಳ ದುಶ್ಚಟಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದ 25ರ ಉಮರ್ ಫಾರೂಕನಿಗೆ ನೇಹಾಳ ತಾಯಿಯಾದ 19ರ ರೇಷ್ಮ ಭಾನು ಎರಡನೇಯ ಮಡದಿ. ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ವರದಕ್ಷಿಣೆಯ ಕಿರುಕುಳದಲ್ಲೇ ಸಾಂಸಾರಿಕ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದ ರೆಷ್ಮಳಿಗೆ ನೇಹಳ ಹುಟ್ಟು ದುಸ್ತರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿನ ಜನನಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಕಾರಣಕರ್ತನೆನ್ನುವ ಸತ್ಯದ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ತಂದೆಯು, ತನ್ನ ಮಗುವನ್ನು ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸಿ, ಸಿಗರೇಟಿನಿಂದ ಸುಟ್ಟು, ಮನಬಂದಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಂದ ಕಚ್ಚಿ, ಅದರ ತಲೆಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಗೋಡೆಗೆ ಗುದ್ದಿಸಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನೆಂದು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೂ ಸಹ ದಿಗಿಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಈ ಎಲ್ಲಾ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಮುಗ್ಧೆ ನೇಹ ಅನುಭವಿಸಿರಬಹುದಾದ ಮೂಕಯಾತನೆಯ ಕ್ರೌರ್ಯಾನುಭವ ಅದೆಂತಹುದಿರಬಹುದು?? ಎಂಬುದನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾಣಿವಿಲಾಸ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಘಟಕದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದ ಕಂದಮ್ಮನೇ ಬಲ್ಲಳು.
ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಅನೇಕ ವಿಧವಾದ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳನ್ನೆದುರಿಸುವ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುವ ನೇಹ, ತನ್ಮೂಲಕ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ನಡೆದುಹೊಗುತ್ತಿರುವ ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳ ಬಗೆಗೆ ಮಾತಿಲ್ಲದ ಬರಿಯ ಮೌನದಲ್ಲಿಯೇ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಆಯೋಗ, ಸಮಾಜ, ಸಮಿತಿ ಹಾಗೂ ಸರ್ಕಾರೇತರಗಳು ನೇಹಳಂತಹ ಹಲವಾರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಬಲಿದಾನಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು, ಫಾರೂಕನಂತಹ ಸಹಸ್ರಾರು ಪಾಪಿಗಳಿಗೆ ಕಾನೂನಿನ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿರುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹೀನಾಯ ದುರಾಚರಣೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿಯಂತಿದೆ. ಆದರೆ, ಇಂತಹ ದುಷ್ಟ ಮಾನವರ ಅಟ್ಟಹಾಸವು ಇನ್ನು ಬಹಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಮುಂದುವರೆಯಲಾರದಂಥ ದುರಂತ ಅಂತ್ಯ ಕಾಣುವುದಂತೂ ಶತಸಿದ್ಧ. ಇದರ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯೇನೋ ಎನ್ನುವಂತೆ ನೇಹಳ ದುರ್ಮರಣವನ್ನು ಸಹಿಸದೇ, ಹೆತ್ತ ತಾಯಿಯ ಹೃದಯವಿದ್ರಾವಕ ಆಕ್ರಂದನಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾ, ಸುರಕ್ಷಿತ ರಾಜಧಾನಿ ಉದ್ಯಾನನಗರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಮಾತೆ ಭೂತಾಯಿಯು ಇಂದು ಕೋಪದಿಂದ ಕಂಪಿಸಿದಳು.
On 04-04-2012, 'four' 'firsts' did happen in life:
Going for a movie with my wife (16 months) after marriage
Watching a Tamil movie on a big screen
Getting to see the ambiance of PVR Cinemas
Me visiting Forum Mall (being a Bangalorean?? shame!! huhh..)
It was during our vacation in Manali, for the first time I happened to see the song 'why this kolaveri di?' played in some (really don't remember which) channel; but, impressive it was! 'Hes Dhanush, S-I-L of Rajanikanth singing it for his own movie directed by his wife Aishwarya' - introduced my wife while we were breaking our fast early in the morning with bread-omelette. 'Hmmmmm...' I said; neither my wife knew nor me, whether it was my response to the song or the tasty dish.
Even after '3' (a little more than 'too') much of thinking for '3' days after watching, I really don't know why the movie is named '3'?. 'Why the name 3?' was my first question to my wife, who had no clue either and my conscious failed to pick any glimpse from the movie relating to '3'. Is it because '3' stars Dhanush (son of Director KasthuriRaja), Aishwarya (daughter of Rajanikanth) and Shruti (daughter of Kamalhassan) are involved in making this movie, the name '3'?
The movie feels fresh in every aspect, Aishwarya seem to have proved herself in this debut. Dhanush justifies his 'psycho' brand while Shruthi looks promising. Winning edge is the fact that the movie takes almost everyone back to their teen-age, which none can forget throughout life. With the pleasant aroma of 'love' from 'kolaveri' song, it will be a definite 'shock' to see the movie starting with the funeral of 'Ram' (Dhanush). Flashback trick used by Aishwarya really works in relieving viewers from this 'sentimental' shock. Re-recording alone reveals the extensive homework made behind the screens right from Script writing to Movie making.
'why this kolaveri di' song rocks on screen too; all the credit goes to Anirudh Ravichander, boy behind the Music. Enough has been made for the song in the Movie to help it find itself a place with ease adjacent to its Album version. Distributors did make sure to highlight 'why this KOLAVERI DI' on all stills, which signifies the importance of this song in the success of the movie as such. Also, this song gains a lot of 'meaning' (with bipolar disorder) on screen unlike in album to answer much of the critics it had gained for lyrics.
Film making is not just all about it. With its tragic end for Ram not disclosing his psychological disorder to Janani (Shruthi) and committing suicide, I strongly doubt if the movie successfully conveys the message 'Suicide is not the solution for Bipolar Disorder; it can well be treated to cure with the advancement in Medical Science', which is flashed on screen by the film makers soon after the abrupt dismissal of the screenplay. Instead, the movie would have been made in such a way that it conveys the message by itself.
'ok mama.. now theme changeu..'
The movie has gotten a lot in it to say that 'love can win anything'; very true. Ram scoring highest in Physics (coz Janani joins him in tuitions) and Janani's dumb sister starts speaking with her love towards sister are two such instances. Now, why not Ram cure his bipolar disorder after marriage with the 'love' that exists between them? Support program is one of the suggested therapy for bipolar disorder patients, a wife would definitely qualify for carrying out this.
Given a chance for me to play Aishwarya's role in this film making, I would have made Ram to disclose his psychological condition to Janani (frankly speaking, it isn't easy to hide 'anything' from wife) after marriage and given the responsibility of curing it to Janani.
'whaa wat-a change over mama..'
This way Dhanush would have made his way out of 'psycho' trend, Shruthi would have saved a lot of her tears for not crying, movie would have entertained all group of audience, love & life would have dominated and won over mania & suicide, viewers would have got into a positive frame of mind towards life at the end and most importantly there wasn't any need to flash the 'message' after the screenplay since the movie itself would have successfully conveyed it by then.
Finally, with all these changes I would probably not let the movie be named '3'. For all the successful changeover I made, with the existing '3' stars another superstar 'ME' would have been added to name the movie '4'!!
ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವರಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ನೆಲ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಡೆಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಒಲವು ಇರುವುದು ಸಹಜವಷ್ಟೆ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಇದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಗೊಂಡರೆ, ಉಳಿದವರಲ್ಲಿ ಅಂತರಾಳದ ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ವ್ಯಕ್ತ-ಅವ್ಯಕ್ತತೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾರಣಗಳು ಏನೇ ಆದರೂ, ತನ್ನೊಳಗಿರುವ ನಾಡು-ನುಡಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಅಭಿಮಾನ-ಗೌರವಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಭಾವನೆಯು ಮಾತ್ರವೇ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಕನ್ನಡದ ಕಟ್ಟಾಭಿಮಾನಿ ನಾನಲ್ಲವಾದರೂ, ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ನನ್ನಲ್ಲಿನ ಕನ್ನಡ ಹಾಗೂ ಕರ್ನಾಟಕದೆಡೆಗಿನ ಅಗೋಚರ ಸೆಳವು ಆಧಿಕ್ಯವಾದುದರ ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ಆಗಸ್ಟ್ 2011 ರಲ್ಲಿ ಸಂಚಯ ತಂಡದವರು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದ 'ಅರಿವಿನ ಅಲೆಗಳು' ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕ ಪ್ರಭಾವವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡಿಗನನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮುಂಬರುವ 2011 ರ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಗಾಧವಾಯಿತು.
ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ, ಅನ್ಯಮಾರ್ಗ ತೋರದೆ ಅರಿವಿನ ಅಲೆಗಳು ಬಳಗದವರಂತೆಯೇ 'ಅರಿವಿನ ಅಲೆಗಳು' ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದು ನಾನೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನನ್ನೊಳಗೆಯೇ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು, ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯನಾದ ಗುರುರಾಜ ತೋರಿದ ಆಸಕ್ತಿಯು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿ, ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು. ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವಾಚರಣೆಗೆ ಪಣತೊಟ್ಟ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಒಂಟಿಯಾಗಲಾರೆನೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹುಸಿಯಾಗಗೊಡದ ಗೆಳೆಯನೊಡಗೂಡಿ ಇಬ್ಬರು ಸದಸ್ಯರ ತಂಡವೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಬಹುಶಃ ಯಶಸ್ಸಿನೆಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯೆಂದೇ ನನ್ನ ಭಾವನೆ.
ಆಧುನಿಕತೆಯು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನೆರವಿನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮಗಳ ಬದುಕನ್ನು ದುಸ್ತರವಾಗಿಸಿ, ಮಾನವರ ನಡುವಿನ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧದ ಅಂತರವನ್ನು ಕಡಲಿನೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾಗಿಸಿರುವುದರಿಂದ ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರುಗಳಾದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂವಾದ-ಚರ್ಚೆಗಳು ಕೇವಲ ಮಿಂಚಂಚೆ ಹಾಗೂ ಕಿರುಸಂದೇಶಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅಂತರ್ಜಾಲ ತಾಣವೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನವಂಬರ್ 2011 ರ ಮಾಹೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಿನವೂ ವಿವಿಧ ಲೇಖಕರಿಂದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ರಚಿತಗೊಂಡ ಬರೆಹಗಳನ್ನು ಆ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರಿಸುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ, ಮರುಮಾತಾಡದೇ 'ಸೈ' ಎಂದು ಸಮ್ಮತಿಸಿದ ಗುರುರಾಜರ ಆತ್ಮಸ್ಠೈರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಸರಿಸುಮಾರು 30 ವಿವಿಧ ಲೇಖಕರಿಂದ ರಚಿತಗೊಂಡ ಕನ್ನಡದ ವೈವಿಧ್ಯ-ವಿಶೇಷ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ನಮಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಮನಗಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ '30 ಲೇಖನಗಳು ಏನೂ ಕಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಪ್ರಾಶಾಂತ್' ಎಂಬ ಗುರುರಾಜರ ಸರಳ ನುಡಿಗಳು ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಓಯಸಿಸ್ ಕಂಡ ಅನುಭವ ತಂದುಕೊಟ್ಟವು. ಆದರೂ, ಮುಂದಿನ ಹಲವಾರು ದಿನಗಳು 'ಕನಿಷ್ಟ 30 ಲೇಖನಗಳು ಸಂಗ್ರಹವಾಗದಿದ್ದರೆ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು? ಹೀಗಾಗಿಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರುಗಳಾಗಿ, ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿರುವ ನಾವು ತಲೆತಗ್ಗಿಸುವಂತಾಗಬಹುದೇ? ಈ ರೀತಿಯಿಂದಾಗಬಹುದಾದ ಸೋಲಿನಿಂದ ಕನ್ನಡ ನಾಡು-ನುಡಿಗೆ ನಾವೇ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದಂತಾಗುವುದೇ?' ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ನಾನು ಜಿಜ್ಞಾಸುವಾದೆ.
