Whr ru, Mr. Politician and Party??

If you are a regular driver in Bangalore, am sure by now you are made 'Christopher Columbus' - for exploring all possible shortcuts to commute across; being born & brought up here in Bangalore, am no different. To save a few minutes while driving every morning to College, I take this street connecting Srinigar to Gavipuram (area where the well-known Sri Gavi Gangadhareshwara Temple is located). Gavipuram is also called as Kempegowda Nagar and the street am talking about ends in front of the Kempegowda Swimming Pool entrance.

On 31st May 2013, Friday morning, it was yet another drive-away for me in this congested-yet-convenient street on my way to College. Usually no thing off-the-road succeeds to drag my attention while driving; it was an unusual thing that caught my sight instantly at the end of the street - a blocked manhole, which had no other go than overflowing its content along the street walk path. I slowed down a bit to see where it ended up flowing - after a course of about 20-25 meters, the gushing filth found its way into a nearby road-side channel - thanks to Newton & Gravity!

(click image to enlarge)

The scene got no better the next day - 01st Jun; a day after - 02nd Jun; later on 03rd Jun. Today being day five since this was happening, I stopped by. As there was a huge building coming up adjacent and a pretty high compound wall of a well-built apartment on the other side, none other than few pedestrians were found around to talk to. Just because of the fact that the residents are a few handsome yards away, it was totally unfair to leave this blocked manhole unattended even after five days. It would be a shock if the residents haven't reported this to BWSSB yet and wouldn't be a surprise if the driver of BWSSB Kambi Truck (which cleans the clogged manhole) retired from his service on 31st May 2013.

Just a month ago almost all political leaders contesting for the then Karnataka Assembly Elections, 2013 & party were busy moving along this very street, literally 'begging' for votes from the residents of Ward No. 155, Hanumanthanagar. Many a times, election canvass was a major threat to the regular commuters on-road. Every contestant promised of making our 'dwelling' a 'fancy heaven on earth', which practically could be a day-dream for many years to come by. Youth, getting involved in active politics was the highlight of this assembly elections in the Constituency. THE ANSWER TO BAD POLITICS IS GOOD POLITICS, NOT NO POLITICS - agreed; agreed. But, good politics should definitely not end with elections, right? When leaders can successfully mobilize their volunteers for canvassing during elections, why not actively mobilize them to periodically patrol around the constituency to address the grievances of general public even after elections??

Dengue, this season, has slowly been able to penalize many of their invaluable lives; Hon'ble Chief Minister is in serious search of ways to supply cheap liquor to the poor; the elected MLAs are too busy demolishing some interior walls of Vidhanasoudha to make their stay a comfortable & memorable one and officials have a lot of other social services to 'deal' with (like the recent KPSC recruitment racket). In midst of all these - pity the public, please..

ಪಶುವೈದ್ಯರಿಗೆ ಪಶುವೈದ್ಯರೇ ಶತ್ರುಗಳು..

ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪಶುವೈದ್ಯನಾಗಿ, ಇಂತಹ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿ ವೃತ್ತಿಪರ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿ ಬರೆಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬಂದೊದಗಿರುವುದು ಬಹುಶಃ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವೇ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. "ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರು" ಎನ್ನುವ ನಾಣ್ನುಡಿಯು ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿನ "ಯುವ" ಪಶುವೈದ್ಯರಿಗೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅನ್ವಯಿಸುವಂತಹ "ಸನ್ನಿವೇಶವು ಇಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ" ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ "ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ" ಎಂದೆನ್ನಬಹುದೇನೋ?? ತಿಳಿಯದು.

ಕಳೆದ ಗುರುವಾರ, ಪೊಲೀಸ್ ಪೇದೆಯೊಬ್ಬರು ನನ್ನ ದ್ವಿಚಕ್ರವಾಹನವನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ದಾಖಲಾತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನೂ ಅವಸರದಲ್ಲೇ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಅವರು ಕೇಳಿದ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿ ಕಾಲೇಜು ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಡವಾಗಿ, ತರಗತಿಗೆ ಗೈರುಹಾಜರಾದರೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಅಲ್ಪಾವಧಿ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಕೊನೆಗೆ "ಪಶುವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಸರ್ಕಾರೀ ಇಲಾಖೆ ಹಾಗೂ ಪಶುವೈದ್ಯರ" ಬಗೆಗೆ ಅವರಿಗಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾದ ಉನ್ನತಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಇಮ್ಮಡಿಗೊಳಿಸಿದ ಸಂತಸ-ಸಮಾಧಾನವಿತ್ತು; ಆದರೆ ಇಂದು, ಅದೇ ವಿಷಯವಾಗಿ ತೀವ್ರ ನೋವು-ಅಸಮಾಧಾನ ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ಪಶುಪಾಲನಾ ಮತ್ತು ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವಾ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಇರುವ ಪಶುವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಲು ಅರ್ಹ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಈ ಹಿಂದೆ ಅರ್ಜಿ ಅಹ್ವಾನಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಭರ್ತಿ ಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗಿಂತ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಸರ್ಕಾರೀ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಸದವಕಾಶ ಸಿಗುವುದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಯುವ ಪಶುವೈದ್ಯರೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡಿದ್ದರು; ಆದರೆ, ಅದು ಬಹುಕಾಲ ಉಳಿಯದಿದ್ದುದೇ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿನ ದುರಂತದ ಸಂಗತಿ.

ಸರಿಸುಮಾರು ಐದು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಬೆಂಗಳೂರು ಕೃಷಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಗಳೂರು ಹಾಗೂ ಬೀದರ ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಹವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, 2004ರಲ್ಲಿ "ಕರ್ನಾಟಕ ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ, ಪಶು ಹಾಗೂ ಮೀನುಗಾರಿಕೆ ವಿಜ್ಞಾನಗಳ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ"ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು (www.kvafsu.kar.nic.in). ಅಲ್ಲದೇ, ಇದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಸ್ವಾಮ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಎರಡು ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹಾಸನ ಮತ್ತು ಶಿವಮೊಗ್ಗದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಘನ ಸರ್ಕಾರವು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ನಂತರ ನಡೆದುದೆಲ್ಲವೂ ಅನಾಹುತಗಳೇ ಸರಿ!

"ಪಶುವೈದ್ಯರುಗಳು ಉತ್ತಮ ಆಡಳಿತಗಾರರಲ್ಲ" ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೋ ಏನೋ, ಸರ್ಕಾರದ ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಸೇವಾ ಇಲಾಖೆಗೆ ಪಶುವೈದ್ಯರೇತರರನ್ನು ಆಯುಕ್ತರನ್ನಾಗಿ (ಆಡಳಿತ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು) ಸರ್ಕಾರ ನೇಮಕ ಮಾಡಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡುವಂತೆಯೇ, ನೂತನ ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬೀದರ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯವು "ಮಾನ್ಯತೆ" ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅವಸಾನದ ಭಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಹಾಸನ ಹಾಗೂ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರಿಷತ್ತಿನಿಂದ ಮಾನ್ಯತೆ ಪಡೆಯದೇ, ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ 72 ಪದವೀಧರರ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಅತಂತ್ರವಾಗಿಸಿವೆ. ಮಾನ್ಯತೆ ಇರದ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪದವೀಧರರೆಲ್ಲರೂ ಸರ್ಕಾರೀ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಪಶುವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ಹುದ್ದೆಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪಶುವೈದ್ಯ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಲೂ ಸಹ ಅರ್ಹರಾಗದಿರುವುದರಿಂದ ದಾರಿಕಾಣದೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ದಿನಾಂಕ 27-05-2013 ರಿಂದ ಚಾಲನೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಪಶುವೈದ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ಹುದ್ದೆಯ ನೇಮಕಾತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ತಾರತಮ್ಯದ ತಾಣವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡಿದೆ. ಅರ್ಹ ಪಶುವೈದ್ಯ ಪದವೀಧರರು ದಾಖಲಾತಿ ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಒಲವು ತೋರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅರ್ಹರಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿಸಲಾಗಿರುವ ಪದವೀಧರರು ಪರಿಶೀಲನಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದ ಕಾರಣ ಕೆರಳಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಕುಲಪತಿಗಳು, ಇಲಾಖಾ ಪ್ರಧಾನ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಗಳು, ಮಾನ್ಯ ಪಶುಸಂಗೋಪನಾ ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಭೇಟಿಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರ ಒದಗಿಸಿಕೊಡಲು ಕೋರಲಾಗ್ಯೂ ಇದುವರೆವಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಧನಾತ್ಮಕ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳದ ಕಾರಣ ಕಂಗೆಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ, ದಾಖಲಾತಿ ಪರಿಶೀಲನೆಗೂ ಮುನ್ನವೇ ಕೆಲವು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಹರ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿರುವ ಸರ್ಕಾರೀ ಇಲಾಖೆಯ ನಿರ್ಣಯ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ, ಆಡಳಿತ, ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯ, ಮಾನ್ಯತೆ, ಇಲಾಖೆ, ನೇಮಕಾತಿ, ಅರ್ಹತೆ - ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಸಂಕೋಲೆಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿದು ಆಲೋಚಿಸಿದೆವಾದರೆ, ವೃತ್ತಿಪರ ಹಿರಿಯರಾದ ನಾವು, ಯುವ ಪಶುವೈದ್ಯರುಗಳಿಗೆ ವೃತ್ತಿಪರತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರುಗಳು ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸಲು ಅನುವಾಗುವಂತಹ ಸಂಭಾವಿತ ವೃತ್ತಿಪರ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒದಗಿಸಿಕೊಡುವ ಬದ್ಧತೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಫಲರಾಗಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ.

Social Sense

Bangalore Metropolitan Transport Corporation (BMTC) buses play a vital role in my daily life; since they are my only means of commuting from home to work and back. It's such a 'pleasure', 'fun' and 'adventure' traveling in BMTC buses, one can realize it by personal experience alone. If you ain't traveling in BMTC, you definitely are missing the cruise of life for sure!

I always try to keep myself calm and relaxed while in city buses, in spite of all the drama happening around; mostly ending up falling asleep* (*if at all I get a seat to sit). Many a times I do wonder, how on this earth am repeatedly ending up sleeping in a crowded public shuttle? that too in BMTC! Does this effort of mine deserve an applause??

It was probably 6 months ago by now and an early morning when I (as usual) managed to (literally) jump into one of those speeding buses busy running a 'rat race' towards their common destination. Hardly I could find a few other passengers in the bus, who were still showing signs of discomfort recovering from their adventurous act of getting into the bus. Though the tupperware box getting burnt by the hot rice packed by my wife inside bag needed all the air gushing in from the window, I luckily could slide shut the glass shutter with ease (sometimes the windshields seldom move and some would have no handles, while few others might have went missing!).

While numerous PHP codes kept on dancing in joy for me being unable to put them right into the logics, a guy in his mid-teens gave a blasting entry with his cell phone singing aloud an old Kannada 'melody' - PREETIYALLI IRO SUKHA GOTTE IRALILLA.. HUU ANTIYAa? UHUU ANTIYAa..?? With this, my PHP application trying to find a way in executing the given logic crashed at once.

"Excuse me.." I spoke instantly
The guy looked at me, in response
"Can you please put your headset on?"
"I don't have one.." he complained
"Then, please mute the sound"
"Why should I?"
"Don't you think it might disturb others around?"
"Now a days drivers have FMs playing loudly in buses, would you go objecting at them too?" - an elderly-'looking' man interrupted and advised me "You cannot control things in public places.." while the song was still on and loud. Following this, couldn't even think of debugging my crashed codes for rest of the day; I was (sort of) upset.

It was only yesterday, I saw a notice displayed in one of the BMTC buses, which read:

Translation: BMTC, Head Office, Shantinagar, Bangalore - 27. Notice for passengers & students: Playing music loudly from mobile phones in buses causing noise pollution and inconvenience to co-passengers is prohibited. It is a punishable offense. Please co-operate.

On reading this, I felt more unhappy than happy; for in this modern educated world, people tend to forget, neglect and never try to understand even simplest things unless enforced by law; the need of the hour seems to be 'social sense'. Sigh..

ತಾಯಿಯ ಒಡಲಾಳದಿಂದ : ಕಹಳೆ

ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ಜೀವರಾಶಿಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಾನವರಾದ ನಾವು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರವೇನೋ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಭೂತಾಯಿಯ ಪತ್ರದ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವ 'ತಾಯಿಯ ಒಡಲಾಳದಿಂದ' ಎಂಬ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದು, ಅದು 'ಕಹಳೆ'ಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿದೆ.

ನಿಮಗೆ ಕಾಲಾವಕಾಶವಿದ್ದಾಗ, ದಯವಿಟ್ಟು 'ಕಹಳೆ'ಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಬೇಕಾಗಿ ವಿನಂತಿ.

ತಾಯಿಯ ಒಡಲಾಳದಿಂದ

ಮಗೂ.. ಹೇಗಿದ್ದಿಯಾ..? ಎಲ್ಲವೂ ಸೌಖ್ಯವೇ?? ನಿನ್ನ ಕ್ಷೇಮದ ವಿಚಾರವಾಗಿಯೇ ನಾನು ಸದಾಕಾಲ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರುಗಳ ಹೊರತು ನನ್ನವರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತಿನ್ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ನನಗೆ! ನನ್ನೊಳಗಿರುವ ಸಮಸ್ತ ಜೀವರಾಶಿಗಳ ಆರೈಕೆಯೊಂದಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಇನ್ಯಾವುದರ ಹಂಬಲವಿದ್ದೀತು ಹೇಳು...

ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಮುಂದೆ ಓದಿ

VISION

I felt odd, bad and even sad after seeing it was on 19-Sep-2011 the last post was written in my Blog. However, satisfying is the fact that a complex Web App was successfully developed during this brief pause. While I scribble these few words together to make some sense, Samparka Kranti Express is heading towards New Delhi, where I have to stay for the next 10 days on official work. The A/C here, to me, is as suffocating as ever!

Traveling in BMTC busses is fun; BUS DAY is turning out to be a good 'culture', serving many causes. But, the general public commuting in BMTC doesn't seem to have developed any better 'culture' than before. Especially, it touches deep down the heart when aged elders ain't given comfortable space they deserve by the youth; have we forgotten the general basics of life taught to us in childhood?

Carrying my usual two luggages - one lunch & accessories and the other, laptop & accessories has never been easy in BMTC. In the begining of this month, when life gotten messed up throwing unknown output errors and thereby increasing load on the backend, I wasn't prepared to make way to anyone. It was highly embarassing to see an elderly person struggling standing while me and another youth were comfortably sitting. Inspite of my unmanageable luggages, couldn't wait too long for my fellow traveller to make way for the elder. Since he never seemed being bothered by the situation, I soon made my way for the old man.

Opportunity never knocks twice; I didn't  get a chance to sit throughout the journey. We had almost reached Majestic and the young man who had no 'culture', touched his wrist watch to flip off the lid and sensed both the needles with his fingertips; couldn't believe my eyes!! While I gradually collapsed within, feeling really sorry for what all I had been thinking about him for so long, the young man pulled a walking stick out of his bag and headed towards the exit door.

For a moment, I lost myself but recovered soon and followed the young man. Standing behind, I could see him unfold the walking stick and try to find his usual way from an unusual place;
'Where you want to go?' - my question to him ended his efforts of finding the way and he replied '17th platform, Sir'. I held his hand, took him across the bus way on to the platform lane and said 'walk along the same lane for a distance and you'll be in 17th, now we are in 12th platform'. 'Thank you Sir' - tone of his reply was thankingly polite and he started walking along, gently tapping the platform edges on his way.

With no sight, the young man successfully started making his way towards destination. But I was completely lost in the midst of the busy-moving crowd, standing staring at the man with a walking stick who slowly disappeared from my perceivable vision.

Those Three Days..

Those Three Days..

I had been to a nearby Medical Store couple of days ago, to buy few thermometers. Since I wanted minimum Ten of them, the shop-keeper kept me waiting for sometime while the owner arrived to explore thermometers in the midst of all the pharmaceuticals in store. A girl, looking to be in her early 20's came to the druggist asking for a pack of Whisper. I did realize later that it was an embarrassment for her to ask for what she wanted, since me, a guy was there around. She literally did 'whisper' while she asked for the 'Whisper'!

Up to the best of my remembrance, Whisper is the first product of its kind to gain popularity in the market. Manufacturer named it Whisper - the very trade name is indicative of it being something of high-class secrecy and shouldn't be spelled aloud. Being in the Medical Profession, I somehow am not convinced with it being named so; guess it isn't something to whisper about. I strongly suspect if it was the name 'Whisper', which made the product all that popular to begin with in the first place.

Giving the pads to girl, the Chemist at shop wrapped it inside old newspaper and packed in a black polythene cover. Still I wonder, why should a fresh pack of napkins be wrapped in a newspaper and given hidden inside a black polythene cover? Isn't it actually the way of disposing used pads off?! However, like many others, even that girl was so used to receive and carry such a packaged product, slipped herself off the place with it being placed in her handbag.

Menstruation, is as natural process as Salivation in physiological consideration, but definitely isn't an easy phase in life to get along with. I guess it wouldn't be easier for Men either to remain and claim physically stronger if made to bleed regularly at least for Three Days a month, continuously for thirty long years; losing up to 80 ml of fresh blood every time - it's seriously scary! Counting this on, am almost totally convinced that Women are the strongest creation of God on Planet Earth.

Symptoms of Premenstrual Syndrome following physiologic hormonal changes are not the easier ones to have felt; predominantly being tension, irritability and unhappiness. It often is also commonly associated with non-specific symptoms like anxiety, mood swings, increased emotional sensitivity, stress, difficulty in falling asleep, painful cramping in abdomen, back & upper thighs, cyclic acne, joint pains etc. Going through all such things for almost more than half of their lives, it really is a challenge every Women has to face by chance; which they have been doing pretty well, in 'Silence'.

Modern Women in the Civilized World do enough to express their consideration of Menstruation as a Curse. This cannot be termed obstinate, but fact is that they see it as one of the major shortcomings for them to be equivalent to Men. It is a misconception in the minds of young Women that Modernization is all about enjoying equal status as Men do in the Society. Wise is to perceive Modernization as a drift in the Society wherein Women are not deprived of their basic necessities & rights, and are given enough opportunities all over.

I personally feel, Periods shouldn't just be deserving a Whisper ; instead, they truly should be obliged with a call aloud for Social Responsibility, initiated at the basic unit of Society - the Family. It should become an assumed obligation on every member of the family to help Women midst them to get over the physical, physiological and psychological challenges of Menstruation. Just a word of love and a hug of care would make a huge difference than those acts which make them feel a sort of untouchable and inauspicious. In this present Virtual World where we are making a successful living, it shouldn't be impossible for us finding various ways to virtually share this pain of Women, isn't it?? It's only then the campaign - have a happy period from Whisper would be a reality.

Lost..!!

Heading Towards..??

Exactly a month ago, 21st February 2011, was the last post published on my Blog! It isn't fair - SHAME .. SHAME!!

Life seems to be a blindfolded rat race, suddenly. I wasn't carried away before by things as it was for the past month or so. Literally, I was not able to live life my way! By chance rather than choice, lot many responsibilities piled up on my tiny shoulders and made me feel the real pressure in tonnes at work. Days seemed to be too hectic and nights never were so short. Sleep is something I have been longing for very badly, in the recent past.

'Health is Wealth' - it really is.. brief episode of illness a fortnight ago made me realize that. And.. (my cell phone rings)

Me: Hello..
What are you doing dear? - my wife at the other end, on her way back from office

Nothing..

Am walking towards Spencer's, can you join me there?

What you want to buy?

Some fruits and veg..

Buy & come na..

It will take only two minutes for you to reach - she was trying not to lose her temper

Am coming..

Disconnected the call and left my cell phone on bed; didn't want to pick any more calls. It hardly took two minutes for me to reach Spencer's but couldn't get out from there for the next 20 minutes. On reaching back, wasn't able to continue writing since my little niece & my wife are good friends and they can hardly keep silence. I only could sit staring at the monitor, trying to figure out my original path of this post and dinner was ready by then.

Having ate stomach-full, much of the blood pumped by heart was rushing towards abdomen than head, making the frequency of my thoughts too low to get transcribed into words. As I had decided this morning of making a definite comeback in my Blog, at least something was already written to hit the Publish button. Trying to make a note of the way I was lost in this materialistic life lately, I had found myself again lost..!!

ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ?

Social Responsibility?

ಕಳೆದ ವಾರ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರಮುಖ ಬಡಾವಣೆಯೊಂದರ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ-ಆತಂಕ ತರುವಂತಹ ದೃಶ್ಯವೊಂದು ಗೋಚರಿಸಿತು. ರಸ್ತೆಯ ಎಡಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯ ಒಳಬದಿಯಲ್ಲಿ ದಟ್ಟ-ಕಪ್ಪು ಹೊಗೆಯನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಾ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಯುನ್ನು ಕಂಡ ನನಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿದ ಅನುಭವವಾಯಿತು.

ಪರಿಸರವನ್ನು (ಶಕ್ತಿಮೀರಿ) ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಲಿದ್ದ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ವಿಚಲಿತರಾದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಹೀಗಿದ್ದಾಗ, ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಂದಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ದೂರದ ಮಾತೇ ಸರಿ! ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾರದ ನಾನು ವಾಹನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಚಾಲಕರಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೋಗಿ ತುದಿಗಾಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಬೆಂಕಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ವಾಹನ ಚಕ್ರ (ಟೈರ್)ಗಳನ್ನು ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿ ಯಾರೋ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ್ದರು. ಇದು ಯಾರ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವಿರಬಹುದೆಂದು ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಲು, ರಸ್ತೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನಗಳ ದುರಸ್ತಿ ಕಾರ್ಯಾಗಾರವೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು.

ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿ; ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನಗಳ ದುರಸ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಯಂತ್ರಗಳು ಚಿಕ್ಕ ಅಂಗಡಿಯ ಅಳತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಒಳಗಡೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂದಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ ಮಾಲಿಕ; ಅವನೊಡನೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು - ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ವರವನ್ನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಯ ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗವೇ ಅವರುಗಳ ಕಾರ್ಯಾಗಾರ. ವಾಹನವೊಂದರ ಚಕ್ರ ಕಳಚುವಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾಲಿಕ ಕೂಗಿ ಕರೆದು ಅದೇನನ್ನೋ ಹೇಳಿದ. ಎದ್ದು ಹೋದ ಹುಡುಗ ಮಾಲಿಕನಿಂದ ಹೊಗೆ-ಕೊಳವೆ (ಸೈಲೆನ್ಸರ್) ಒಂದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದವನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಹಾದು ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆ ಹಾರಿ ಹೋದ. ತಂದಿದ್ದ ಹೊಗೆ-ಕೆಳವೆಯನ್ನು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಗೆ ಆಹುತಿ ನೀಡಿ, ಈ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಭಾವನೆಯು ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಕೋಪದಿಂದ ಕರುಣೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಮಾಲಿಕ ಹಾಗೂ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದಿಕಿನ ಕರಾಳ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನೆನೆದ ನಾನು, ಅವರುಗಳಿಗೆ ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಕುರಿತು ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆಯೇ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿ ಮೂಕನಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟೆ. ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಅರಿತೂ ಮರೆತಂತಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ನಗರವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬನಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ (?!) ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಹನವೇರಿ ಹೊರಟೆ.

ತನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುವ ಧೈರ್ಯ-ಶಕ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವಂತೆ, ದಟ್ಟ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಾ ಪ್ರಜ್ವಲವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ ಕಾಪಾಡುವ ಆಸಕ್ತಿ-ಕಾಳಜಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು, ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿ ಶೋಕದಿಂದ ಮನುಜರನ್ನು ಹೊತ್ತು ಭೂಮಿ ಸಾಗುತಲಿತ್ತು. ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನದೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನೊಳಗಿನ ವಿವೇಕವು ಬದುಕಿಯೂ ಸತ್ತಂತಿತ್ತು..!

ಪ್ರಾರ್ಥನೆ - ಭಾಗ 2

ಭಾಗ-1 ರ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ..

ತಾಯೆ ಶಾರದೆ ಲೋಕ ಪೂಜಿತೆ,
ಜ್ಞಾನದಾತೆ ನಮೋಸ್ತುತೆ....
ಪ್ರೇಮದಿಂದಲಿ ಸಲಹು ಮಾತೆ,
ನೀಡು ಸನ್ಮತಿ ಸೌಖ್ಯ ದಾತೆ....

ಡಾ. ಪಿ. ಬಿ. ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ರವರ ಸಿರಿಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರುವ ಬೆಟ್ಟದ ಹೂವು ಚಿತ್ರದ ಈ ಹಾಡು, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ಬೇರೆಯದೇ ಒಂದು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿ, ಭಾವ, ನಯ, ವಿನಯ, ವಿಧೇಯತೆ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತುಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಸಂಯಮವೆನಿಸುವ ಸಂಗೀತಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ದೀನನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಆಲಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಹೊಸದೊಂದು ಚೈತನ್ಯವು ನನ್ನನ್ನಾವರಿಸಿ - ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯ ಆನಂದಾನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಗೋಚರ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಯೊಂದು ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ ನನಗೆ.

ಹಾಡಿನ ಚಿತ್ರಣವು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಶಾಲಾದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಶಾಲಾದಿನಗಳು ಸುವರ್ಣಾಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡುವಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗಲಾರದೆಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವುದರಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಸಂಭ್ರಮ!

Prayer

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಗುರುಗಳಿಂದ ಕಲಿತ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾಠವೂ ಸಹ ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಯಾರೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮೊದಲ ಪಾಠಶಾಲೆಯಾದ ಮನೆಯನ್ನು ಹೊರೆತುಪಡಿಸಿ ಉಳಿದ ಬಹಳಷ್ಟು ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯು ಶಾಲೆಯಿಂದಲೇ ಆಗುವಂಥದ್ದು. ತಿಂಗಳಿಗೊಂದು ಬಾರಿ ಕಲಿಸಿದ ಕಸೂತಿ, ವಾರಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಕಲಿಸಿದ ಸಮಾಜ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಎರಡು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಕಲಿಸಿದ ಎಷ್ಟೋ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಇಂದಿಗೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತಪ್ಪದೇ ನಮಗೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿದ 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ'ಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾವು ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋಗುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೇನೋ?

ಇಂದಿಗೂ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ನಿತ್ಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಹೊರೆತು ದಿನದ ಶುಭಾರಂಭಕ್ಕೆ ಅನ್ಯ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ. ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಬುಧ್ಧಿ ತಿಳಿದ ನಂತರವೂ ಸಹ ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿನ ಬೆಳಗಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗೈರುಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ. ಬೆಳಗಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ರೀತಿಯ 'ಶಿಕ್ಷೆ'ಯೇನೋ ಎನ್ನುವಂತಹ ಆಲೋಚನೆ; ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ ನೇರವಾಗಿ ತರಗತಿಗೆ ಹಾಜರಾಗುವುದರಲ್ಲೇ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳವು. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಇನ್ನಿತರೆ ವಿಷಯಗಳಂತೆ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ 'ಪ್ರಮುಖ ಪಾಠ' ಎಂಬ ಅರಿವೆಯೇ ನನಗೆ ಇಲ್ಲದುದನ್ನು ಇಂದು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಾಲಾ ಸಮವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತು, ವಿನಯದಿಂದ ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ಗುರುಗಳು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ನಿತ್ಯಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ, ಶ್ರಧ್ಧೆಯಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅದಮ್ಯ ಬಯಕೆಯಾಗಿದೆ ಈಗ. ಆದರೆ, ಅಂತಹ ಪೂಜ್ಯ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆಯುವ ಭಾಗ್ಯ ನನ್ನದಲ್ಲವೆಂಬುದು ಕಹಿಸತ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಪ್ರತಃಕಾಲ ದೇಹಶುಧ್ಧಿಯಾದ ನಂತರ ಆತ್ಮಶುಧ್ಧಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಪರಿಪಾಠ ರೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ - ಇದು ಗುರುಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅವಕಾಶದಿಂದ ವಂಚಿತನಾದೆನಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೊರಗಿನಿಂದ ನನಗೆ ಅಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಮುಕ್ತಿ ದೊರಕಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..

ಪ್ರಾರ್ಥನೆ - ಭಾಗ 1

Prayer (Google Image)

'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' - ಹಾಗೆಂದರೇನು?!

ಮದುವೆಯಾದ ಕೂಡಲೇ 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' ಮಾಡುವುದು ನನಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆಯೇನೋ ಎಂದುಕೊಂಡಿರ? ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಬಹು ದಿನಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಬಗ್ಗೆ  ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿದ್ದಿತು. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಇಂದಿಗೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ದಿನಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿವೆ; ಆದರೆ ಬರವಣಿಗೆಯಿನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದುವೇ 'SOME-ಸಾರ' ಸಾಗರ!!

ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರಾರ್ಥನೆ - ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗೊಂಡಿದೆ. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳ ಸಾರ ಒಂದೇ - 'ಭಗವಂತನ ಜೊತೆಗಿನ ನಮ್ಮ ನೇರ ಸಂವಹನವೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ'. ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಭಗವಂತನ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ'! - ಇದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ವಿಚಾರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಮೇಲಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ನಾಸ್ತಿಕರಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಬಹುದಾದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ - 'ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಆ ಭಗವಂತ?'. ಈ ತರ್ಕವು ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಪ್ರಸಕ್ತ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ 'ಭಗವಂತ' ಅಥವಾ 'ದೇವರು' ಎಂದರೆ 'ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹಿರಿದಾದ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ'; ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು 'ದೇವರು' ಎನ್ನದಿದ್ದರೂ, 'ಪ್ರಕೃತಿ' ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಈಗ ಅರ್ಥೈಸಿ - 'ನಮಗಿಂತ ಪ್ರಬಲವಾದ ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆಯ ನಮ್ಮ ನೇರ ಸಂವಾದ' ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' ಎಂದಕೂಡಲೇ, 'ಬೇಡುವುದು' ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದುಂಟು; ಅದು ಸಮಂಜಸವಲ್ಲ. ಬೇಡುವುದೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಹೌದು; ಆದರೆ, ಬೇಡುವುದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಬರಿಯ 'ಸಂವಾದ' ಅಷ್ಟೇ. ಈ ಸಂವಾದವು ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ಅವರವರ ಭಾವ-ತರ್ಕ-ಇಚ್ಛೆ ಇವುಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ. ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿ, ಅರಿವಿದ್ದೋ, ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೋ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' ಮಾಡಿಯೇ ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಾರ-ಉದ್ದೇಶ ವಿಭಿನ್ನವಷ್ಟೇ.

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಒಂದೇ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡುವಷ್ಟು ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ನನಗಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಸರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಸಮಂಜಸವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೂ ಒಂದು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲೇಖನ ಸರಣಿಯು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಒಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.

ಭಾಗ-2 ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ..

Our Pledge

After a long time, I visited my nephew who is studying in Grade III @ Kendriya Vidyala, Chennai. He has grown up so 'mature', I never was that in his age! To bug him for a while on the occasion of Children's Day, I kept on asking him what all he was taught at School. One of the many things he told me was this:

Our Pledge
India is my Country.
All Indians are my Brothers and Sisters.
I love my Country & I am proud of its rich and varied Heritage.
I shall always strive to be worthy of it.
I shall give respect to my Parents, Teachers & all Elders and treat everyone with courtesy.
I shall be kind to Plants and Animals.
To my Country and my People, I pledge my Devotion.
In their well being and prosperity alone, lies my Happiness.
JAI HIND!

Though we were taught all these at childhood, it felt 'all new' to me as he read it out. For what we 'elders' are today, I did feel ashamed and had nothing more to ask; but lots to introspect.

Happy Children's Day to all kid(do)s!!

ಕತ್ತಲೆಗೆ ದೂಡಿತು ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬ

ಹಬ್ಬಗಳೆಂದರೆ ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂಭ್ರಮ; ಅದರಲ್ಲೂ ದೀಪಾವಳಿ ಬಂತೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸಡಗರ ಹೇಳತೀರದು. ಅಮ್ಮ ತಯಾರಿಸುವ ರುಚಿಕರ ಬಿಸಿ-ಬಿಸಿ ಕಜ್ಜಾಯದ ಸವಿ ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ಅಪ್ಪ ತಂದ ಪಟಾಕಿಗಳ ಅಬ್ಬರ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ; ಹೊಟ್ಟೆಗೂ ಆನಂದ, ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಉಲ್ಲಾಸ. ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಇದಲ್ಲವೇ..!

ಪಟಾಕಿಗಳು ಹಿರಿಯರು-ಕಿರಿಯರು ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸಂತಸ-ಹರುಷ ತರುವಂಥವು. ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಸುವುದರಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ Sulphur dioxide ಅನಿಲವು ವರ್ಷದ ಈ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿರುವ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳನ್ನು ಹರಡಬಹುದಾದ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಂಥಹ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಕೀಟಗಳನ್ನು ನಾಶಪದಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯ. ಆದರೆ, ಪ್ರಮಾಣ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾದಲ್ಲಿ, Sulphur dioxide ಅನಿಲವು ಮಾನವರಾದ ನಮಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ. ಸುದ್ದಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಈ ವರ್ಷ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿ ಪ್ರಯುಕ್ತದ ವಾಯು ಹಾಗೂ ಶಬ್ಧ ಮಾಲಿನ್ಯಗಳು ಕಳೆದ ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದವು. ಇದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸರಿಯೆನಿಸಿದರೂ ಸಹ, ಎಡೆಬಿಡದೆ ಸುರಿದ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಸುವವರ ಸಡಗರಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಬಿದ್ದಿದ್ದಂತೂ ಸತ್ಯ.

ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಈ ಪಟಾಕಿಗಳು ತಂದೊಡ್ಡುವ ಗಂಡಾಂತರಗಳು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವಾರ ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿತದಿಂದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗಾಯಗಳಾಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದವರ ಸಂಖ್ಯೆ 40 ಎಂದು ಮಿಂಟೋ ಕಣ್ಣಾಸ್ಪತ್ರೆ ಮೂಲಗಳು ತಿಳಿಸಿವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ, ಮೂವರು ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕರ ಸ್ಥಿತಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದು, ದೃಷ್ಟಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳೂ ಇವೆ ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ದುರಾದೃಷ್ಟವೆಂದರೆ, ಈ ಮೂರೂ ಬಾಲಕರ ದೃಷ್ಟಿ ಊನಗೊಳಿಸಿದ್ದು  ಇತರರು ಸಿಡಿಸಿದ ಪಟಾಕಿಗಳು. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಸಿದರೂ ಸಹ, ಅವುಗಳಿಂದ ಆಗಬಹುದಾದ ಅನಾಹುತಗಳು ಊಹಿಸಲಸಾಥ್ಯ. ಈ ಬಾಲಕರು ದೃಷ್ಟಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಲ್ಲಿ ಬೃ.ಬೆಂ.ಮ.ಪಾ. ಮೇಯರ್ ನಿಧಿಯಿಂದ ತಲಾ 50 ಸಾವಿರ ರುಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಪರಿಹಾರ ಧನವಾಗಿ ನಿಡಲಾಗುವುದೆಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅದು ಕಮರಿಹೋದ ಬಾಳಿನ ಬೆಳಕನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬೆಳಗಿಸಲಾರದೆಂಬುದು ವಾಸ್ತವ.

ಪಟಾಕಿಗಳಿಂದ ಇಂಥಹ ಎಷ್ಟೋ ಅಮಾಯಕ ಜೀವಗಳು ತಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಕತ್ತಲೆಯನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವಂತಾಗಿರುವುದು ದುಃಖದ ಸಂಗತಿ. ಬೆಳಕಿನ ಈ ಹಬ್ಬವು ಹಲವರ ಬದುಕನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕತ್ತಲೆಗೆ ದೂಡಿರುವುದು ದುರಂತ. ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪಟಾಕಿಗಳು ಅನಿವಾರ್ಯವೇ? ದೃಷ್ಟಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರ ಬಾಳಿನ ಶೋಕಕ್ಕೆ ಸಾಂತ್ವಾನ ಹೇಳುವವರ್ಯಾರು? ಕತ್ತಲಾವರಿಸಿದ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಳಕು ನೀಡುವವರ್ಯಾರು? ನಯನವಿಲ್ಲದೆ ಕಳೆಗುಂದಿದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ರೇಖೆ ಮೂಡಿಸುವವರ್ಯಾರು?

ಅರಗಿಣಿ

Water Painting by Me @ 10th Grade

ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ, ನನ್ನ ಕಪಾಟನ್ನು ಜಾಲಾಡಿ, ಶುಚಿಗೊಳಿಸುವ ಸುಸಂದರ್ಭ ಇಂದು ಒದಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. 'ಸುಸಂದರ್ಭ' ಎಂದು ಏಕೆ ಹೇಳಿದೆ ಎಂದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಮೇಜು, ಕಪಾಟು, ಬಟ್ಟೆ, ಕೊಠಡಿ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಶುಚಿಗೊಳಿಸುವವನಲ್ಲ. ಶುಚಿ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿದ್ದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಂಥಹ 'ಸಾಹಸ' ಮಾಡುವ ಜಾಯಮಾನದವನು. ಏನು? 'ಸೋಮಾರಿ' ಎಂದಿರೇನು? ಅದು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟೂ ದಿನ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೆ? ಆಶ್ಚರ್ಯ!!

ಮತ್ತೆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಕಪಾಟನ್ನು ಶುಚಿಗೊಳಿಸುವಾಗ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ರ ಕಾಣಿಸಿತು. ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡೆ. Water Color ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನೇ ಬಿಡಿಸಿದ 'ಅರಗಿಣಿ'ಯ ಚಿತ್ರ. ಇದನ್ನು ಬರೆದದ್ದು ಯಾವಾಗ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅರಗಿಣಿಯ ಪಾದಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನನ್ನ ಸಹಿ ಕಾಣಿಸಿತು; ಜೊತೆಗೆ ದಿನಾಂಕವೂ ಸಹ. ಸಹಿ ಮಾಡಿ ದಿನಾಂಕ ಬರೆದಿಡುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಬಲಿತಿತ್ತು ಎಂದಾಯಿತು. ದಿನಾಂಕವನ್ನು ನೋಡಿ ತಾಳೆ ಹಾಕಿದಾಗ, ನಾನು ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಬರೆದ ಚಿತ್ರ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು.

ಇಷ್ಟೂ ದಿನ ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದ ಒಂದಂಶವು ಈ ಚಿತ್ರ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನೆನಪಾಗಿಹೋಯಿತು. ಅದೇನೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ 'ಕನ್ನಡ ಮೊಹರನ್ನು' (Kannada Seal) ನಾನೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ; ಒಂದು ಮರದ ತುಂಡಿನಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತನೆ ಮಾಡಿ. ಆ ಮೊಹರನ್ನು ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರದ ಬಲತುದಿಯಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದು ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಬೆಳೆ-ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ, ನಾನು ಅಪ್ಪಟ ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿ, ನನ್ನ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಸು ಹೇಗೆ ಜಡವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವಾಯಿತು. ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ, ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ, ಏನಾದರೂ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದದ್ದನ್ನು ಮಾಡುವ ತವಕ ನನಗೆ. ಆದರೆ ಈಗ, ಅದರ ತದ್ವಿರುದ್ಧ! ಹೀಗೇಕೆ? ನಾನು, ಮತ್ತೆ ನಾನಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಬಲವಾದ ಆಶಯ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ; ಸಾಧ್ಯವಾದೀತೆ? ಕಾದು ನೋಡೋಣ.

ನಾಟ್ಯ ಗಣಪತಿ

ನಾಟ್ಯ ಗಣಪತಿ - Drawn by Me @ VI Grade

ಮೇಲಿನದು, ನಾನು ಆರನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ಬರೆದ ವಿನಾಯಕನ ಚಿತ್ರ - "ನಾಟ್ಯ ಗಣಪತಿ". ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ ನನಗೆ. ಚೆಂದದೊಂದು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ, ಅಕ್ಕನಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ಅವಳಿಂದ "ಸೈ" ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಧನೆ!! ಅನೇಕ ಚಿತ್ರ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಾಗವಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಕನೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಂದಿರ ಪ್ರೇರಣೆ ಬೇರೆ, ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದದ್ದೂ ಉಂಟು!

ಆದರೆ, ಈಗೆಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಲೆಗಾರ? ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ಹಂಬಲ ಆತನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಏಕಿಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿಹೊಗಿದ್ದೇನೆ? ನಿಜವಾಗಿ ಹೌದೋ; ಇಲ್ಲವೋ.. ಆದರೆ, ನನಗಂತೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿ, ನಿಜವಾದ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ನನ್ನೊಳಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಮಾಧಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೇನೋ? ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಹುಚ್ಚು ಸ್ಪರ್ಧೆಗಿಳಿದು, ನನ್ನದಲ್ಲದ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಂಜಸವೇ? ಕಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹೀಗಾಗಬಾರದು; ನಾವು, ನಾವಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರೆ ಚೆನ್ನ - ಅಲ್ಲವೇ?

ಅ(ಪ)ಘಾತ

ದೇವರ ಆಟ.. ಬಲ್ಲವರಾರು..?
ಆತನ ಇದಿರು.. ನಿಲ್ಲುವರಾರು..?
ಕೇಳದೆ ಸುಖವಾ ಕೊಡುವ.. ಹೇಳದೆ ದುಃಖವ ತರುವ..
ತನ್ನ ಮನದಂತೆ ಕುಣಿಸಿ ಆಡುವ..

ಆರೋಗ್ಯ ಕವಚ - 108 (ಛಾಯಾಚಿತ್ರದ ಹಕ್ಕು - ಶ್ರೀ ರಾಜೇಶ್ ಡಾಂಗಿ)

ಈ ಜೀವನವೇ ಹೀಗೆ, ವಿಸ್ಮಯ-ವಿಚಿತ್ರ!!

07-09-2010, ಕೊನೇಯ ಶ್ರಾವಣ ಶನಿವಾರ. ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರ ಹಾಗೂ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತಲಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರಗಳ ವ್ಯೂಹದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ಹೊರಬರಲು ದಿಕ್ಕೇ ತೋಚದೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕವಿದಿದ್ದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಲು ಬರವಣಿಗೆಯ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬಳಸದೆ ಅನ್ಯ ಮಾರ್ಗವಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೊಂದು ಮೊನಚಾದ 'ಶೀರ್ಷಿಕೆ', ಪ್ರಭಾವೀ 'ಛಾಯಾಚಿತ್ರ'ವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಆ ಬರವಣಿಗೆ ಬಿತ್ತರಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಬಹುಶಃ ಪ್ರಮಾದವಾಗಿಹೊಗುತ್ತಿತ್ತೇನೂ.. ದೈವವಶಾತ್, ನನಗೆ ಬಂದ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆಯೊಂದು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿತ್ತು.

ನನಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದವರು ಆಘಾತಕಾರಿ ಅಪಘಾತದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯಸ್ಥರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅಂದು ಸಂಜೆ ನಡೆದುಹೋದ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಕಾಲು ಊನವಾಗಿತ್ತು; "ಜೀವ ಉಳಿದದ್ದೇನೆ ಇದ್ದರೂ.. ಅವರ ಅದೃಷ್ಟವೇ ಸರಿ!" ಎಂಬಂತಿತ್ತು ಆ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇಷ್ಟು ಮಾತುಗಳ ವಿನಿಮಯವಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ 'ಆರೋಗ್ಯ ಕವಚ -108' ವಾಹನವು ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ತುರ್ತು ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಹತ್ತಿರದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸಾಗಿಸಿತ್ತು. ಜೀವಕ್ಕೇನೂ ಅಪಾಯವಿರಲ್ಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಕಾಲೊಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುರಿದಿದ್ದರಿಂದ ಇನ್ನು 2-3 ತಿಂಗಳ ಚಿಕಿತ್ಸೆ-ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಅಗತ್ಯವಿತ್ತು.

ವಿಧಿಯೇಕೆ ಇಷ್ಟು ಕ್ರೂರ? ತುಸು ಕರುಣೆಯಾದರೂ ಬೇಡವೇ ಅದಕ್ಕೆ? ತಾನಾಯಿತು, ತನ್ನ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಎಂಬಂತಿದ್ದವರ ಮೇಲೇಕೆ ಇಂಥಹ ಮುನಿಸು? ತನ್ನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ, ತನಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸಿದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡದ್ದೇ ತಪ್ಪಾಗಿ ಹೋಯಿತೆ? ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ಇತರರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಂಥಹ ಬದುಕು ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತೆ? ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಬದುಕಿ-ಬಾಳಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಅನೈತಿಕವೆ? ಹಾಗಾದರೆ, ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ-ಸಾರ್ಥಕ ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ಇಷ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅಪಘಾತ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದು 'ಕಡೆಯ ಶ್ರಾವಣ ಶನಿವಾರ'ದಂದು; ನಡೆದದ್ದು ಊರ ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ! ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಅಪಘಾತವು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣಿಸದ, ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದ, ಸತ್ಯದ ತರ್ಕವೊಂದನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆಯೆ? ತನ್ಮೂಲಕ ಮಾನವರ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆದಿದೆಯೆ? ಇದು, ಮಾನವರಾದ ನಾವು ಸತ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಮಿಥ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ದೇವರ ಲೀಲೆಯೇ? ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾನವರಾದ ನಮಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸುವುದು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇ?

ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ಜೀವನವು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಒಗಟಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ; ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ ಪಯಣವೆಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಬದುಕನ್ನು ಬಾಳಬೇಕಾದದ್ದು ನಮ್ಮ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ಹಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಅನಿವಾರ್ಯ ಶಿಕ್ಷೆಯೋ; ವರವೋ ಅಥವಾ ಶಾಪವೋ ತಿಳಿಯಲು ವಿಫಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಸ್ಪೂರ್ತಿ

"ದುಡಿಮೆಯೇ ದೇವರು"

"ಕೈ ಕೆಸರಾದರೆ ಬಾಯ್ ಮೊಸರು"

"ಒಹ್! ಏನಪ್ಪಾ ಇವ್ನು, ಗಾದೆ ಹೇಳೋಕ್ ಶುರು ಮಾಡ್ಬಿಟ್ಟ?" ಅನ್ಕೊತಿದ್ದೀರ? ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಸುಮ್ನೆ ನೆನ್ಪಾಯ್ತು, ಹೇಳ್ದೆ ಅಷ್ಟೇ. "ಆದ್ರೂ.. ಏನಾದ್ರೂ ಕಾರ್ಣ ಇರ್ಬೇಕಲ್ವಾ?" ಅಂದ್ರ? ಹೌದು ಹೌದು.. ಕಾರ್ಣ ಇದೆ, ಹೇಳ್ತೀನಿ..

ಬರ್ತಾ ಬರ್ತಾ ನಾನು ಕೊಂಚ (ಜಾಸ್ತಿನೆ ಅಂತ ಇಟ್ಕೋಳಿ) ಸೋಮಾರಿ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ಅನ್ಸುತ್ತೆ! ಅದೇನೋ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ "ರಾಯರ ಕುದುರೆ ಕತ್ತೆ ಆಯ್ತು" ಅಂತ.. ಯಾಕೋ "ಗಾದೆ moodನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ" ಅಂದ್ಹಾಗಾಯ್ತು?? ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ, ಇದೇ last ಗಾದೆ. "ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮೊದ್ಲು ಪಾದರಸ ಥರಾ ಇದ್ಯಾ?" ಅಂತ ನೀವು ಕೇಳೋಕ್ ಮುಂಚೆನೇ ಹೇಳ್ಬಿಡ್ತೀನಿ.. ನನ್ಗೆ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳ್ದಾಗಿಂದನೂ ನಾನ್ ಶುದ್ಧ ಸೋಮಾರಿನೇ.. ಯಾಕೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ನನ್ ಕಥೆ ಬಿಡಿ ಇಲ್ಲಿಗೇ.. ಇವ್ರನ್ನ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ..

ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ?!

ಹೆಸರು ಕೇಳಿಲ್ಲ, ವಯಸ್ಸು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಸುಮಾರು 75 ಇರ್ಬಹುದಲ್ವ? ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಾರೆ! ನಮ್ ಮನೆ ಹತ್ರ ಇರೋ IBP ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ ನಲ್ಲಿರೋ Emission Test Center ಗೆ ಬೈಕು, ಕಾರು ತಗೊಂಡು ಹೋದಾಗ್ಲೆಲ್ಲ ಇವ್ರು ಸಿಕ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲೇ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೋದು ಇವ್ರು. ಹೆಚ್ಗೆ ಮಾತಾಡಲ್ಲ.. ಕೆಲ್ಸ ಎಷ್ಟೋ ಅಷ್ಟೇ.. (ನಮ್ ರಾಜ್ಕಾರ್ಣಿಗಳ್ನ ಇವ್ರ ಜೊತೆ ಬಿಡ್ಬೇಕು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ) ಇವರ್ನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೆ, ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ತುಂಬಾ ಗೌರವ ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅನ್ಸುತ್ತೆ.. ಕೊಡ್ತೀನಿ ಕೂಡ. ಮೊನ್ನೆ ಬೈಕ್ ತಗೊಂಡ್ Emissoin Test ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, Deccan Herald ಓದ್ಕೊಂಡ್ ಕುತಿದ್ದ್ರು! ಮನೇಗ್ ಬರೋ Hindu paperನ ನಾನು ಎಷ್ಟೋ ಸರ್ತಿ ಮುಟ್ಟೋದೇ ಇಲ್ಲ.. "ಅದು ನಿನ್ ತಪ್ಪು" ಅಂತಿರ? ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ. ಬೈಕ್ Emission Test ಆದ್ಮೇಲೆ, 30 ರುಪಾಯ್ ಕೊಟ್ಟು ಕೇಳ್ದೆ:
"ಕಾಫಿ ಆಯ್ತಾ ಸಾರ್?".. ಅವ್ರ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ನನ್ಗೆ ಒಂದ್ ನೆಪ ಬೇಕಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ!
"ಕಾಫಿ-ಟೀ ಕುಡ್ಯೋದು ಅಪ್ರೂಪ ಸಾರ್".. ನನ್ಗೆ ಅವ್ರು ಸಾರ್ ಅಂದಿದ್ ಕೇಳಿ ಒಂಥರಾ (ಮುಜುಗರ) ಆಯ್ತು.
"ಈ ವಯಸ್ನಲ್ಲೂ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತೀರಲ್ಲ..?!" ಅದು ಪ್ರಶ್ನೆನೋ ಅಥ್ವಾ ಪ್ರಶಮ್ಸೇನೋ ನಂಗೇ ಗೊತ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ.
"ಏನ್ ಮಾಡೋದು? ಮನೇಲಿ ಸುಮ್ನೆ ಕೂತ್ಕೋಳೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ.. ಜೀವ್ನನೂ ನಡೀಬೇಕಲ್ಲ ಸಾರ್"
"ಸರಿ, ಬರೋಣ ಸಾರ್?" ಮುಂದೆ ನನ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ!
"Ok ಸಾರ್.." ಅವ್ರು ಮತ್ತೆ paper ತಗೊಂಡು ಕೂತ್ರು..

ಇಂಥ ಇಳಿ ವಯಸ್ನಲ್ಲೂ ಅವ್ರ್ಗೆ ಎಂಥಾ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಅಲ್ವಾ? ನೋಡ್ತಿದ್ದ್ರೆ ಖುಷಿ-ನಾಚ್ಕೆ ಎರ್ಡೂ ಆಗುತ್ತೆ! ಈಗ್ಲೇ ಹೀಗಿರೋ ನಾನು ವಯಸ್ಸಾದ್ಮೇಲೆ ಇನ್ಹೇಗೋ??! ತಲೆ ಕೂದ್ಲು ಬಿಳಿಗಾದ್ರೂ ಜಿವ್ನದ್ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡೂ seriousness ಬಂದಿಲ್ಲ. "ಹೇಗೋ ನಡಿತಾ ಇದೆ!" ಅಷ್ಟೇನಾ ನನ್ ಕಥೆ?! ಹೀಗಿದ್ದ್ರೆ, ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ಮನಸ್ಗೆ ಬೇಗ ವಯಸ್ಸಾಗೊಗತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ? ಜೀವನ್ದಲ್ಲಿ, ಕೆಲಸ್ದಲ್ಲಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಗೊಂಡು, ಇಳಿ ವಯಸ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ರಿಗೆ ಹೊರೆ ಆಗ್ದೆ, ಯಾರ್ನೂ ನಮ್ಬ್ಕೊಳ್ದೆ ಬದುಕ್ತಾ ಇರೋ ಇವ್ರನ್ನ ನೋಡಿದ್ರೆ, ಅದೇನೋ ಖುಷಿ.. ಸ್ಪೂರ್ತಿ.. ಪ್ರತಿ ಸರ್ತಿ ಆಕಡೆ ಹೋದ್ರೆ, ತಿರ್ಗಿ ನೋಡಿ ಮನ್ಸಲ್ಲೇ ಇವ್ರಿಗೆ ತಲೆ ಬಾಗ್ತಿನಿ; ಅವ್ರಲ್ಲಿರೋ ಆ ಒಳ್ಳೆ ಗುಣ, ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ, ಹುಮ್ಮಸ್ಸು, ಚೈತನ್ಯ ನನ್ಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬರ್ಲಿ ಅಂತ..

ಬಸವನ ಹುಳು

ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಕಛೇರಿ ತಲುಪಿದವನೇ ನನ್ನ ಕೊಠಡಿಯ ಹೊರಗಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದು, ಮೋಡಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ನಿಂತೆ. ಅದೇನೋ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ! ಕ್ಷಣಕಾಲ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ; ಮರುಕ್ಷಣ, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಮುಸಿಕಿದ ಮೋಡಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಬೀಸಿದ ಚಳಿಗಾಳಿಯು ಮೈ ನಡುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೀಗೆ ಚಳಿಯಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಕೈಗಳೆರಡನ್ನೂ ಕಿಸೆಯೊಳಗಿಟ್ಟು, ಸೂರ್ಯ-ಮೋಡ-ಗಾಳಿ ಇವುಗಳ ಚೆಲ್ಲಾಟದ ಆನಂದವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ "ಜೀವಿ"ಯು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆದಿತ್ತು..

ಬಸವನ ಹುಳು

ಸದ್ದಿಲ್ಲದಂತೆ ಅದರ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ; ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮನಮೋಹಕ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಮೈತಾಳಿದಂತೆ ಬಸವನ ಹುಳುವೊಂದು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಗೊಡವೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಿಯುತಲಿತ್ತು. ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿ; ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಹಿಡಿದು ತುಸು ಒಸಕಿದರೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗುವಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ-ಕೃಷ ದೇಹದೊಳಗೆ ಅದೆಂತಹ ಸೌಂದರ್ಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು!! ಅದು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿಯಡ್ದಕ್ಕೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲನ್ನು ನಾನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡ ಬನಸನ ಹುಳು, ತನ್ನ ಎಲುಬಿಲ್ಲದ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಂಖದೊಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅರಿವಾದದ್ದು, ಅದು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿತ್ತೆಂದು!

ಮತ್ತೆ ಅದು ಮೊದಲಿನ ತನ್ನ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರಲು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಲಂಗು-ಲಗಾಮಿಲ್ಲದ ಅಶ್ವದಂತೆ ನಾಗಾಲೋಟ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು - ಈ ಬಸವನ ಹುಳುವಿನದ್ದು ಅದೆಂಥಹ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ, ಪಾರದರ್ಶಕ, ಸರಳ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಜೀವನ!! ನಾಜೂಕಾದ ಮೈಕಟ್ಟನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ತನ್ನ ಜೀವವು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಅದಕ್ಕಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿಯದು. ಅಂತಹ ಸದೃಢವಲ್ಲದ ಶಂಖದ ಹೊದಿಕೆಯೇ ತನ್ನ ಅರಮನೆ, ಅದೇ ಅದರ ಆಸ್ತಿ, ಅಷ್ಟೇ ಅದರ ಪ್ರಪಂಚ! ನಡೆಯಲು, ಓಡಲು ಕೈ-ಕಾಳುಗಲಿಲ್ಲ, ತನಗಿರುವ ಪುಟ್ಟ ದೆಹವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಅಪಾರ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ, ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ತೆವಳುವುದೇ ಇದರ ಕಾಯಕ; ವೇಗ ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥವೇ ಇದಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಅದರ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಾದರೂ, ಅದು ತೋರುತ್ತಿರುವ ಜಿವನಾಸಕ್ತಿಯು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ! ನಿಸ್ವಾರ್ಥತೆ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ, ಸರಳತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇವ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದ; ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ನಾನು, ನನ್ನದು, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಆಸ್ತಿ, ಅಂತಸ್ತು ಇವುಗಳಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿ; ಸಹನೆ, ತಾಳ್ಮೆ, ನೀತಿ, ನಿಯಮಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ; ಇಹಲೋಕದ ಪಯಣ ಮುಗಿಸಿದಾಗ, ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ತೊರೆದು, ಬರಿಯ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗುವ ಮಾನವನ ಜೀವನದ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಏನು? ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶಗಳಾದರೂ ಏನು? ಸಾರ್ಥಕತೆಯಾದರೂ ಏನು? ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ, ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕಿಂತ ಈ ಬಸವನ ಹುಳುವಿನ ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕವೆನಿಸುತ್ತದೆ! ನನಗೆ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮವೊಂದಿದ್ದರೆ, ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದಾಗಿನ ಅರಿವು ಹೊಂದಿರುವ ಬಸವನ ಹುಳುವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಆ ಜೀವನಾನಂದದ ಅನುಭಾವದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನವಾಗಿಬಿಡುವ ಬಯಕೆ. ಸಾಧ್ಯವಾದೀತೆ? ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದೇ ಆದರೆ, ನಾನು ಧನ್ಯ!

Dear Sister..

How can in words, I say you are so so special to me?!

When in College, how can I forget that the pocket money you gave was always bigger than my Wallet; so that I had enough to spend and even lend?!

How can I forget, on Raksha Bandhan you never missed to tie me a Rakhi and got me enough sweets to eat?!

Till date, how can I forget, the way you carefully selected dresses for me to wear; so that I never happen to learn choose them myself?!

How can I forget, each day morning, the pain you take in joining hands with mom and dad to prepare and pack my breakfast and lunch; so that I stay healthier?!

Every year, how can I forget, the pleasure with which you celebrate my birthday and the offerings you make to God; so that I will always be happy?!

This year, how did I forget, to wish my Sweet Sister yesterday, 16th August 2010, on her very special Birthday; so that I have proved myself so irresponsible and careless?!

Please.. please.. do not pamper me so much.. am sorry..

am sorry..

Taking the privilege of being born younger to you, I fall at your feet on my knees, praying to forgive for being so rude; and to bless me to be more responsible (at least) with my dear loved special ones.

"Happy Birthday my Dear Sister.."

PRESS - No Offence?!

DISCLAIMER: This post is all about a mere observation. Need not be otherwise considered offensive.

PRESS..!??

Still afresh in my mind:

1. Watching on a leading TV News Channel (don't wanna name it anyways), highlighted coverage of a Government Servant being made a mess of, for having written BBMP on his personal vehicle!
2. Reading in a leading newspaper (again, don't wanna..), an exaggerated report on how Government Vehicles are being used for personal purposes (like dropping their kids to School).

The reporters got a 'nice pat' on their back, for such a brave achievement, both of which gained lots of attention. Government vehicles are public property, they burn fuel bought of public money, they are meant to serve the public, they are to be used for a public cause.. what not? Responses poured in! The concerned Government Officials were rightly embarrassed. Nothing wrong, haann?

Last Saturday, a Honda City drove into our Office premises. An elderly gentleman, walked straight to me and asked if he could have a look around our Farm! By the time we ended our conversation, his wife, daughter, and son had joined him. Digicam with the son, half-eaten pack of Bingo with the daughter, easy-to-travel suit of the wife and cool dark goggle of the gentleman gave me an impression that the family was on a weekend picnic. Nothing wrong, haann?

The bold and red (I wonder why, always written red?.. danger huhhh?) PRESS tag (both front and rear) on their vehicle caught my attention in no time. Though I managed to keep off the red tagged car, my camera couldn't.

How can this 'elderly' gentleman paste the PRESS tag, in bold and red, to his personal vehicle? (In my honest opinion, the Honda City had all the characters of a typical personal vehicle; alas! am not an RTO Official to issue a Certificate in justification) Hey, no! It is his Company vehicle.. Oh, great! Then, how was it his family hanging around in his office vehicle for a cool weekend picnic?

Media, has always imPRESSed public by preaching 'Rules & Ethics'. Whats it when the coin is flipped? Its real true when said 'we are blind to our own shadow'!

'ನೀತಿ' ಪಾಠ

ನಿಯತಿ (Niyati)

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಜನನಿಬಿಡ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿನ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆಯಿಂದಾಗಿ ನಿನ್ನೆ ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದು ತಡವಾಗಿದ್ದಿತು. ಮನೆ ತಲುಪಿದವನಿಗೆ, 'ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದರೆ ಸಾಕಪ್ಪಾ...' ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರನ್ನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕಿಟಕಿಗೆ ಬಂದ ಎರಡು ವರ್ಷ ಹತ್ತು ತಿಂಗಳ ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮಗಳು ನಿಯತಿ "ಮಾಮ, light off ಮಾಡಿ" ಎಂದಾಗಲೇ ನನಗೆ ಅರಿವಾದದ್ದು, ಕಾರಿನ parking light ಆರಿಸಿರಲಿಲ್ಲವೆಂದು!

ಕಾರಿನಿಂದಿಳಿದು ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಹೊಗುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ನೀತಿ "ಮಾಮ, ನಾನು ಮಮ್ಮು ತಿಂತಾಇದೀನಿ"; ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡಿದ ನಾನು, 'good' ಎಂಬಂತೆ (ಬಲವಂತದಿಂದ?!) ನಕ್ಕು ಒಳಗೆ ಹೋದೆ. ಬೂಟು ಸಡಿಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಂತ ನೀತಿ "ಮಾಮ, good ಅನ್ನು ನೀತಿಗೆ". ಹೌದಲ್ಲ! ನಾನು good ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಆ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕು? ಮಗುವಿನೊಡನೆ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ ನಾನು ಏಕೆ ಹಾಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ? ನಾನು 'ನೀತಿ is a Good Girl' ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೀತಿ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ರೂಮಿನ ಕೀಲಿ ಕೈಯನ್ನು  ತಂದು ನನಗೆ ನೀಡುತ್ತಾ, "key ತಗೊಳ್ಳಿ" ಎಂದಳು. ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಕೀಲಿ ಕೈಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದಷ್ಟು ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಆದ ಖುಷಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ! ಕೀಲಿ ಕೈ ತೆಗೆದುಕೊಂದವನು, ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನ ರೂಮಿನ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.

ಬೆಳಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗಿನ ನನ್ನ ಆಯಾಸ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಿರಬೇಕು; ನೀತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬಹುಶಃ ನನಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರು. ರೂಮಿನ ಕಡೆಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ನಿಯತಿ, ಮುಖವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಿಂಡರಿಸಿಕೊಂಡು "thank you" ಎಂದಳು. ಒಹ್! ನೀತಿ ನನಗೆ ಕೀಲಿ ಕೈ ತಂದುಕೊಟ್ಟಾಗ ನಾನು ಹೇಳಲು ಮರೆತದ್ದನ್ನು ನಿಯತಿ ನನಗೆ ನೆನಪಿಸಿದ್ದಳು.. ನಾನು 'thank you ನೀತಿ..' ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೀತಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತೋಷ.. ಥಟ್ಟನೆ ಅಂದಳು, "thank you..";  ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು 'thank you ಹೇಳ್ಬಾರ್ದು, welcome ಹೇಳ್ಬೇಕು ನೀತಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಆಕೆ "welcome..." ಎಂದವಳೇ, ಓಡಿಹೋಗಿ ಅಕ್ಕ ಕೊಟ್ಟ 'ಮಮ್ಮು' ತುತ್ತನ್ನು ತಿಂದು Cartoon Network ನ  'Scooby' ಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆತುಹೋದಳು.

ಆಯಾಸವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡಿಸಬಾರದೆಂಬ ನಿಯಮವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದವನು ಸ್ವತಹಃ ನಾನೇ! ಹೀಗೆ ಆಯಾಸಗೊಂಡಿರುವಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಕೋಪಗೊಂಡು ಸಿಡುಕಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದ ಎಲ್ಲರು, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ನನ್ನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು 'ಬೆಳಗಿನಿಂದ ದಣಿದು ಬಂದಿರುವ ನನ್ನನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಒಂದೆರಡು ಮಾತನಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಏನಾಗಿಹೂಗುತ್ತದೋ?' ಎಂದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಹಿಂದಿನ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ-ವರ್ತನೆಗಳು ಮನೆಯವರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯದ ಭಾವನೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದಿರಬೇಕು, ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಕರ್ತನೂ ನಾನೇ.

ಮನೆಯವರೊಡನೆ ಈ ರೀತಿಯ ನನ್ನ ವರ್ತನೆ ಸರಿಯಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದೂ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು, ಮನೆಯವರೊಡನೆ ಮನೆಯಲ್ಲೊಬ್ಬನಾಗಿ ಬೆರೆತು-ಬಾಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತೇನೋ.. ನನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದ್ದ ಈ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ನಿಯತಿ ತನ್ನದೇ ಮುಗ್ಧ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ತಕ್ಕ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಸಮಗ್ರತೆಯ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ಅತೀ ಚಿಕ್ಕ-ಮುಖ್ಯ-ಸೂಕ್ಷ್ಮ  ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದಿದ 'ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ' ನನ್ನ 'ಗುರು'ವಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂದರೆ ಆಭಾಸವಾಗಲಾರದು.