The tough WOMB

A very usual day in one of the villages of Srinivasapura taluk in Kolar district; 'she' was happily moving along the walk-path of her village's highway, which connected itself to the district headquarters further ahead. It has been her daily chore to set out for a casual walk once in the morning and again in the evening, since she was declared pregnant. At least one family member would accompany her every single time she set herself out since then. They were all excited for the fact that she was carrying her first ever child in her 'womb', so she was.

It was a well-off family, the head of which was an ex Zilla Panchayat President. She had no real pressure on herself in any aspect, unlike many others of her kind in the village. The only challenge for her was to safeguard her young little one who was gradually growing within her, to birth. They never seemed to have bothered whether it would be a 'boy' or a 'girl'; all they honestly wanted was to see her family tree grow, 'lucky, I am..' she thought. She was right!

'She looks near to term..?' asked a passing by villager. 'Yes, she is.. expected anytime in a week or so..' said her family member. Her pulse gained pace, without her knowledge. She was excited, knowing that 'the day' which would make a huge difference in her life was not too far. The little one kicked from inside in response to her excitement, they both already had the 'chemistry' set in. While subconsciously she moved a little away making way for the moving tractor, something banged her belly really hard.. before one could realize what was happening around, she was found deep in the nearby dug trench being unable to make a move. It took a while for her family member to recover from the incidental shock, who at once took her out with the help of others around. 'Are you fine??.. Nothing happened to you right??.. Does it pain.. ' - she could hardly respond to those questions shot at once.. pain from within the womb was unbearable until she lost conscious.

While I washed my hands coming out of the small animal OT following a surgery, my eyes naturally stared at the wall clock. It easily stuck the half past twelve mark; making me recall what my wife had packed for lunch today.. with love, obviously. A pregnant sheep walking with lot of pain into the OPD ward interrupted my preparedness for lunch. I walked closer..

"What is the problem?" asked our Professor.
"She is pregnant, almost term. Met with an accident.. a tractor banged her and she is in immense pain since then" replied the accompanying owner.
"When did this happen?"
"Yesterday morning.."
"Oh! What made you take so long in seeking medical care?"
"We are coming from a far off place, near Srinivasapura.."

The severity of the accident was too much, the abdominal muscles seemed to have given away and some parts of the foetus were pressing out on the skin at belly. The animal experienced severe pain on palpation. No parts of the lamb were felt in the birth canal, which ruled out the possibilities of going in for an assisted delivery. An ultrasound scan couldn't really help us to know whether the lamb was still alive inside; we knew that it would get too late if going for a detailed investigation. A word was soon given to get the OT prepared for surgery.

"Are you sure she is almost term?" I asked.
"Yes, she is.." owner replied.
It was my responsibility to make it clear to the owner that 'all is not well'. I continued.
"We are not sure if the lamb is alive inside. But still, we have no other way than going in for an elective c-section"
"No problem.. she is one among our family members. She has been so good to gain all our love and affection. No matter the lamb is alive or not, we want to get her well soon.."
"Seeing her condition, it is doubtful that she will eventually recover after surgery. The condition is really worse.." - I was in a hurry to convey the message, since it was all set for surgery in OT.
"Please try your possible best sir.. rest is left to the almighty.." owner's words were really touching.
"Sure, we will.."

While wearing the gloves, I looked in to her eyes. She found it hard even to blink her eyelids, could feel the pinch of immense pain she was undergoing for so long a time. Whether it really was or it did seemed so to me - her eyes were full with tears of pain. She closed her eyes more than she kept it open."Ready.." - signal from anesthetist brought me back to the real world. It took very less time to incise the skin; muscle layers had all given away as expected. Contusions made the bulk of intact muscle layers, they were literally crushed in to pieces. Later, it would definitely pose a real challenge to get them opposed and close. To our surprise, the uterus had no injury whatsoever! Not a small tear or scratch! It was strong enough bearing all the physical damage to save the life within!! I incised the uterus and took out the lamb. It was alive!! We couldn't believe this.. thanks to 'Nature' for making such a safe and tough womb!! Rest was all more tougher.. it was practically impossible to end the reconstructive surgery in a positive note. While I came out of the OT, the healthy active lamb brought a smile on my worried face..

out of the tough womb..

Handing over the discharge summary to the owner, he was informed that the chances of sheep recovering from surgery was highly questionable. With a small hope of good, the owner shifted the sheep to the boot space of his vehicle.

The wall clock ran a few minutes past three.. it was only then I remembered my forgotten lunch. "It's well past lunch time.." my wife seemed yelling at me. "Oh!!..", suddenly it stuck my mind that none of us had even bothered to show the lamb to his mother.. how could we be so mean?! By the time I rushed to the front desk, their vehicle was passing out of the hospital gate..

For whom the poor mother had to suffer so long and saved by sacrificing her own life, I strongly doubt if she could even get a chance to have him looked at; won't the brave mom curse us for this?? Sigh..

ಅಗಲಿದ ಗುರುವಿಗೆ ನುಡಿನಮನ - ಡಾ. ಕೆ. ಜಯಕುಮಾರ್

19ನೇ ಏಪ್ರಿಲ್ 2013ರ ಸಂಜೆ; ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದವನೇ laptop ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು, ಕರ್ನಾಟಕ ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಸಂಘದ ಬಳಕೆಗಾಗಿ Online Web Application ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾಗಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದೆ. ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ನನ್ನ mobile ಕೀರಲು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದುಮಾಡತೊಡಗಿತು - ಅದು ಗುರುಗಳಾದ ಡಾ. ಎಂ. ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿಯವರಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕರೆ, ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ:
"ನಮಸ್ತೆ, ಸರ್.."
"ಪ್ರಶಾಂತ್, college magazine ಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಬರೀತಿದ್ದೀಯ?"
ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಂದಲೇ "ಬರೆಯೋ idea ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಸರ್.." ಎಂದಿದ್ದೆ.
"ಒಂದು ಅರ್ಧ ಪುಟದಷ್ಟು ಏನಾದ್ರೂ ಬರೀಬಹುದಲ್ವಾ?"
ತಲೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಪ್ರೊಗ್ರಾಮಿಂಗ್ ಕೋಡ್-ಗಳೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವ ಸಂಯಮ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಏನು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದೇ ಹೋಯಿತು.

ಅಂದಿಗೆ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆಯಷ್ಟೇ ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿದ್ದ ಗುರುಗಳಾದ ಡಾ. ಕೆ. ಜಯಕುಮಾರ್ ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಲೇಖನ ಬರೆಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಾಟಿದ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಇದೇ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಬೆರಳಚ್ಚಿಸಿ ಕರಡಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಆಲೋಚಿಸದೇ, ಕರಡನ್ನು ತಿದ್ದಿ, ಪುಟ್ಟ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಮರುದಿನ ಕಾಲೇಜಿನ ಸಂಪಾದಕೀಯ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆ. "ಪತ್ರಿಕೆ-ಪ್ರಕಟಣೆ" ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಅದೇಕೋ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಳುಕು ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ - "ನನ್ನ ಲೇಖನವು ಪ್ರಕಟಣೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವೇ?" ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡತೊಡಗಿತು.

2013ರ ಬೆಂಗಳೂರು ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯದ ವಾರ್ಷಿಕ ಸಂಚಿಕೆ "ಬಿಂಬ" ಇಂದು ಹಲವರ ಕೈಸೇರಿದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಲೇಖನವು ಇಲ್ಲಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಕಾರಣಕರ್ತರಾದ ಗುರುಗಳು, ಡಾ. ಎಂ. ನಾರಾಯಣಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ತುಂಬುಹೃದಯದ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

17-04-2013

ಎಂದಿನಂತೆ ಅಂದೂ ಸಹ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ತಡವಾಗಿಯೇ ತಲುಪಿ, ವಾಹನ ನಿಲುಗಡೆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೋಧನಾ ಕೊಠಡಿ ಸಂಖ್ಯೆ – 2 ರ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ 5 ನಿಮಿಷ ತಡವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಅಥವಾ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತರಗತಿಗೆ ಹಾಜರಾಗಬೇಕೆಂಬ ನನ್ನ ಬಹುದಿನಗಳ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗೆ ಎಳ್ಳು-ನೀರು ಬಿಟ್ಟಂತಾಗಿತ್ತು. ಗುರುಗಳಾದ ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್ ಅವರು ಬೋಧನಾ ವಿಷಯವಾಗಿ ಅಂದು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಚರ್ಚಿಸಬಹುದಾದ ಪ್ರಚಲಿತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಅಂದಾಜಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವು ಫಲಕಾರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಂಕುಚಿತ ಚಿಂತನೆಗೆ ಅವರ ವಿಶಾಲ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ-ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದ ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಶಿಕ್ಷಕರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಂದಿನ ನಗು ಕಾಣದಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು –
"ನಮಸ್ತೆ ಮೇಡಂ; ಏನು.. ತುಂಬಾ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಕಾಣ್ತಿದ್ದೀರ?" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮಾತಿಗೆಳೆದೆ.
"ನಿಮ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ? ಅವ್ರು, ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ತೀರ್ಕೊಂಡ್ರಂತೆ.." ಎಂದು ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಿದಾಗ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಗಂಭೀರತೆಯ ಕಾರಣದ ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತು.
"ಯಾವ್ ಪ್ರೊಫೆಸರ್?" ಮರುಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ.
"ಅವ್ರೇ.. ಡಾ. ಜಯ......" ಹೆಸರನ್ನು ಮರೆತಂತೆ ಕಂಡ ಅವರ ಮಾತನ್ನು ತಡೆದು ನಾನು "ಯಾವ್ ಡಿಪಾರ್ಟಮೆಂಟ್ ಹೇಳಿ.." ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
"ಇದು.. ಫಾರ್ಮಕಾಲಜಿ.."
"ಹೆಚ್. ಒ. ಡಿ. ಅವ್ರ??"
"ಹ್ಹೂ.... ಅವ್ರೆ.."
"ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್..??"
"ಹಾ.. ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್.. ಅವ್ರೇ.. ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಆಯ್ತಂತೆ.."
"ನಮ್ಗೆ ಅವ್ರ ಕ್ಲಾಸಿತ್ತಲ್ಲ ಒಂಬತ್ತು ವರೆಗೆ.." – ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಆಡಿದ್ದೆ; ಅದಕ್ಕವರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ. ಬಂದೆರಗಿದ ಆಘಾತಕರ ಸುದ್ದಿಯಿಂದ 'ವಿಧಿಯ ಕರೆಗೆ ಕಾಲೇಜಿನ ತರಗತಿಗಳು ತಡೆಯೊಡ್ಡಲಾರವು' ಎಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ನಾನು ಮರೆತಿದ್ದೆ.

ಡಾ. ಕೆ. ಜಯಕುಮಾರ್

ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆದು, ನಾವು ಕಾಲೇಜಿನ ಮುಖ್ಯಪ್ರಾಂಗಣವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ನಮ್ಮನ್ನಗಲಿದ ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್ ಅವರಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲು ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಾದಿಯಾಗಿ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮುಂತಾದವರು ನೆರೆದಿದ್ದರು; ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒಂದಾದೆ. ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರ ಮಾತುಗಳು ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದ ಅಂತರಕ್ಕೆ ತಲುಪುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವೊಂದು ಪದಗಳನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಾ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತೆ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್ ಮಾಸ್ತರ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೇಳುವ ಬದಲಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ, ಉರಿಬಿಸಿಲಿನ ಸೂರಿನಡಿ ನಿಂತು ಅದೇ ಮಾಸ್ತರ ಅಗಲಿದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಕೋರುತ್ತಾ ಮೌನಾಚರಣೆ ಮಾಡುವ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ತಂದೊದಗಿಸಿದ ವಿಧಿಯನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಶಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಮೌನಾಚರಣೆಯ ನಂತರ ಎಲ್ಲರೂ ಚದುರಿದರು; ಅಂದು ಯಾವುದೇ ತರಗತಿಗಳು ನಡೆದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಬಳ್ಳಾರಿ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಯು. ಎ. ಎಸ್. ವಸತಿಗೃಹಗಳ ಆವರಣದತ್ತ ತೆರಳಿದೆ. ಮುಖ್ಯದ್ವಾರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನಂತರ, ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ವಾಹನ-ಜನರ ಜಾಡನ್ನನುಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋದ ನಾನು ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್ ಮಾಸ್ತರ ನಿವಾಸ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅಗಲಿದ ಗುರುಗಳ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲು ಅನೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಆಗಮಿಸಿದ್ದರು; ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸಹ 'ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ' ನೆಲೆಸಿತ್ತು.

ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಚೆಂದದ ಕೈದೋಟದ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತಲಿದ್ದ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಜನಸಂದಣಿ ದಟ್ಟವಾಗಿದ್ದು, ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಂತೆ ನಡೆದುಹೋಗಬಹುದಾದಷ್ಟು ಮಾತ್ರವೇ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶವಿತ್ತು. ಎದೆಯನ್ನು ಭಾರವಾಗಿಸಿದ್ದ ನೋವಿನ ಕಳೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರ ಮುಖದಲ್ಲಿಯೂ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ದುಃಖವು ಜಿಹ್ವೆಯನ್ನು ಮಡುಗಟ್ಟಿಸಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮರೆಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆ ನೀರವತೆ ಹಿತವೆನಿಸಿದರೂ, ಅದರ ಕಾರಣವು ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳವಾಗಿದ್ದಿತು. ಸಮಯ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಘಂಟೆ; ಕಾಲೇಜಿನ ಕೊಠಡಿಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕಿದ್ದ ಗುರುಗಳು ಶೀತಲ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಚಿರನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದರು, ಅವರ ನಿದ್ರೆಗೆ ಭಂಗ ಬಾರದಂತೆ ಸುತ್ತಲೂ ನಿಶ್ಶಬ್ಧತೆ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ಸರತಿಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತು ಬಂದು ಗುರುಗಳ ದಿವ್ಯಚರಣಗಳಿಗೆ ಮನದಲ್ಲೇ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಣ್ಣಂಚು ತೇವಗೊಂಡಿತ್ತು.

ಒಂದು ತಾಸಿನ ನಂತರ ಕಾಲೇಜಿನ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಬಳಿ ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್ ಮಾಸ್ತರ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರ ಆಗಮಿಸಿದಾಗ ಅನೇಕರು ಅವರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ ಪಡೆದರು. ಅಲ್ಲೇ ತುಸು ಅಂತರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕರಣಗಳಲ್ಲಿ 'ಗುರುವಿನ ಗುಲಾಮನಾಗುವ ತನಕ ದೊರೆಯದಣ್ಣ ಮುಕುತಿ..' ಎಂಬ ಪುರಂದರದಾಸರ ಸಾಲುಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ತೇಲಿಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. "ಹೆಚ್. ಒ. ಡಿ. ಆದ್ಮೇಲೆ ಕಾಲೇಜ್ಗೆ ಬಾ.. ಬಾ..  ಅಂತ ತುಂಬಾ ಕರೀತಿದ್ರು; ಇವತ್ತು ಬಂದು ಡಿಪಾರ್ಟ್‍ಮೆಂಟ್ ನೋಡ್ದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.. ಆದ್ರೆ ನಮ್ಮಣ್ಣನೇ ನಮ್ಜೊತೆ ಇಲ್ಲ.." - ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್ ಮಾಸ್ತರ ಸಹೋದರಿ ಪರಿಚಯಸ್ಥರೊಡನೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಮಾತುಗಳು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಾಟಿದವು.

"ಸರಿಸುಮಾರು ಆರೇಳು ವರ್ಷಗಳ ನನ್ನ ಪಶುವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ಸಿಹಿ-ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳನ್ನುಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ, ತರಗತಿಗೆಂದು ಬಂದು ಗುರುಗಳ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳುವ ದುರಂತವನ್ನೆಂದೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸಿದ ಗುರುಗಳನ್ನು ದೈವಸಮಾನರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಅವರಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ವಿಶೇಷ ಗುಣಗಳನ್ನೇ ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯ-ಆದರ್ಶವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಅನೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸದೇ ಇರಲಾರವು. ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದ ನನ್ನೂರು ಉದ್ಯಾನನಗರಿಯ ಹೃದಯಭಾಗ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರಂನಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿದ ಉಗ್ರರು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಬಾಂಬ್ ಸ್ಫೋಟಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಚಿಯಾದರಲ್ಲ.. ಇದು ಈ ದಿನದ ಮತ್ತೊಂದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ.." - ಹೀಗೆ ನಿರಂಕುಶವಾಗಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ವಿಚಾರಲಹರಿಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಅಲ್ಲಿನ ಮೌನದ ಅಟ್ಟಹಾಸಕ್ಕೆ ಕಡಿವಾಣ ಹಾಕಿದ ಕುಮಾರ್ ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ ಕೆಎ-ಇಪ್ಪತ್ತೈದು, ಅರವತ್ತಾರು ಸೊನ್ನೆ ಸೊನ್ನೆ ಸಂಖ್ಯೆಯ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಡಾ. ಜಯಕುಮಾರ್ ಮಾಸ್ತರ ವೈಕುಂಠ ಯಾತ್ರೆ ನಮ್ಮ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ-ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೂರ ಸಾಗಿತ್ತು...

- ಪ್ರಶಾಂತ್ ಸಿ.

(ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ನುಡಿ ತಂತ್ರಾಂಶದ ASCII ಸ್ವರೂಪದಿಂದ UNICODE ಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ಹಳ್ಳಿಮನೆ ಅರವಿಂದ ಅವರ ASCII2UNICODE ತಂತ್ರಾಂಶ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ)

ಮುಂಜಾನೆಯ ಕನಸು

ಜೀವನವೇ ಹೀಗೇನೋ.. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂಬಂಧವಿರದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸನ್ನಿವೇಶದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸಿ, ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಬೆಸೆದು, ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದ ಅಗೋಚರ ಆತ್ಮೀಯತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿ, ಆ ಮೂಲಕ ಅಂತರಾಳದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕೊರಗುಗಳಿಗೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದರೂ ಶಾಶ್ವತವೆಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ ಪರಿಹಾರದ ರೆಕ್ಕೆ-ಪುಕ್ಕಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿ, ಹಗುರಾದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾರಿಬಿಡುತ್ತದೆ..

ಮೇರಿ ಮೇಡಂ (ಹೆಸರು ಬದಲಿಸಲಾಗಿದೆ), ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ; ಸರಿಸುಮಾರು ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಆಸುಪಾಸಿನ ವಯಸ್ಕರು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಮ್ಮ ಸುದೀರ್ಘ 36 ವರ್ಷಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸರ್ಕಾರಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ವಯೋನಿವೃತ್ತಿ ಹೊಂದಿದರು. ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯನಾದ ನಾನು ಕಳೆದ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಂದ ಕಲಿತ ಪಾಠ ಅನೇಕ. ಸರ್ಕಾರಿ ವಸತಿಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕೇ ವಿಚಿತ್ರ; ಗೃಹಿಣಿಯಾದರೂ ಒಂಟಿತನವೇ ಅವರ ಒಡನಾಡಿ. ವಾಡಿಕೆಯಂತೆ ಅವರ ಸೇವಾವಧಿಯ ಕೊನೆಯ ದಿನದಂದು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ ಸಮಾರಂಭವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಬಗೆಗೆ ನಾಲ್ಕು ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವ ಸರದಿ ನನ್ನದಾದಾಗ, ಕೆಲವೇ ವಾಕ್ಯಗಳ ನಂತರ "ಅವರು ಈವರೆಗೂ ನನಗೆ ತೋರಿರುವ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾನು ಆಭಾರಿ.." ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.

ಸಮಾರಂಭದ ನಂತರ ನೇರವಾಗಿ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಬಂದ ಮೇರಿ ಮೇಡಂ, "ಇದು ನಿಮಗೆ ಸರ್, ಆಮೇಲೆ ಓದಿ.." ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆ ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದ ಒಂದು ಬಿಳಿಯ ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತರು. ಅದರಲ್ಲೇನಿರಬಹುದೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸದೇ "ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಮೇಡಂ.." ಎನ್ನುತ್ತ ಅದನ್ನು ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆ ದಿನ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ, ಬಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ನನಗೆ ಲಕೋಟೆಯ ನೆನಪಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಕಿಸೆಯಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದು ಬಿಡಿಸಿ ಮೇರಿ ಮೇಡಂ ಅವರ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿದ್ದ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಲಾರಂಭಿಸಿದೆ.

ಮುಂಜಾನೆಯ ಕನಸು

ಮುಂಜಾನೆಯ ಮಂಪರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕನಸು. ಕರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರನ್ನು. ಕರ್ಣಗಳಿಗೆ ಮೃದುವಾದ ಮನೋಹರವಾಗಿ ಕೋಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಒಂದು ಅಶರೀರವಾಣಿ.

"ನೀಡಿರುವೆನು ನಿನಗೆ ಅಷ್ಟ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳನ್ನು, ನನ್ನಿಂದ ಯಾವ ವರವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮತ್ತೆ ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ?"

ಪ್ರಭುವೇ, ನನಗೆ ನೀನು ನೀಡಿರುವುದು ಸಪ್ತ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಒಂದು ಕೊರತೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟಿರುವೆಯಲ್ಲಾ; ಅದನ್ನು ಪೂರೈಸು ಪ್ರಭುವೆ

"ಅದೇನೆಂದು ತಿಳಿಸಿದರೆ ಪೂರೈಸುವೆ ಆ ನಿನ್ನ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು"

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಊರಿಗಿದ್ದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಸ್ಸು ದೂರದಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೇರಿ ಮೇಡಂ ಮೂಲತಃ ಕ್ರೈಸ್ಥರಾದರೂ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲಿದ್ದ ಅವರ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಕಂಡು ಬೆರಗುಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ಕೈಚೀಲದೊಳಗೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇರಿಸಿ, ಬಸ್ಸಿಗೇರಿ ಕುಳಿತೆ. ಪ್ರಯಾಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮನಸ್ಸು ಚಿಟ್ಟೆಯಂತೆ ಅನೇಕ-ಅನಾವಶ್ಯಕ ವಿಚಾರಗಳೆಡೆಗೆ ನಿರಂಕುಶವಾಗಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿತ್ತು; ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾಹನ ಹಾಗೂ ಜನದಟ್ಟಣೆ ಬೇಸರ ತರಿಸಿತ್ತು, ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಜೋಂಪು ಹತ್ತಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಮನೆ ತಲುಪಿದ್ದೆ.

ಇದಾಗಿ ಹಲವಾರು ದಿನಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋದವು; ಮೇರಿ ಮೇಡಂ ಕಛೇರಿಯ ತಮ್ಮ ವಸತಿಗೃಹವನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಿ, ನಗರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಒಂದು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ವಿಷಯವಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೋಚಿದ್ದನ್ನು ಗೀಚಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಾಳೆಯ ತುಣುಕೊಂದನ್ನು ಕೈಚೀಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನಾನು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದ ಮೇರಿ ಮೇಡಂ ಅವರ ಲಕೋಟೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ದಿನೇ ದಿನೇ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಾಹನದಟ್ಟಣೆಯಂತೆ ಉಲ್ಬಣಿಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮರೆಗುಳಿತನಕ್ಕೆ ಶಪಿಸಿ, ಲಕೋಟೆಯ ಓದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ:

ಬರಿದಾದ ನನ್ನ ಮಡಿಲು, ಸರ್ವ ಸದ್ಗುಣ ಸಂಪನ್ನನಾದ ಒಂದು ಪುತ್ರ ರತ್ನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು ನನಗೆ

"ಈ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸರ್ವ ಸದ್ಗುಣ ಸಂಪನ್ನನಾದವನನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಸಾಗರದೊಳಗೆ ಸಾಸಿವೆ ಕಾಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದಂತೆ ಅಲ್ಲವೆ?"

ಆ ಸಾಗರದೊಳಗಿಂದ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತೆಗೆದಿರುವೆನು ಪ್ರಭುವೆ 

"ಬೇಡಿಕೋ ಹಾಗಾದರೆ ಏನು ನಿನ್ನ ಕೋರಿಕೆ?"

ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿರುವುದು ನಿಜವಾದರೆ, ಮರುಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನಾನು ಹೆಣ್ಣಾಗಿ ಜನ್ಮತಾಳಿದರೆ, ಬರಿದಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಮಡಿಲನ್ನು ತುಂಬಲು ಪ್ರಶಾಂತ ಎನ್ನುವ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನವನ್ನು ಕಂದನಾಗಿ ಕರುಣಿಸು

"ಮರುಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ತಥಾಸ್ತು.."

ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು ವರವನ್ನು ನೀಡಿದ ದೈವಸ್ವರೂಪ. ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಕಣ್ಣುತೆರೆದಾಗ ಕಂಡಿತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ವಾಸ್ತವರೂಪ..

- ಮೇರಿ.

days with Dengue..

"Excluding the fact that you have been tested positive for Dengue, do you have any other health issues?"

This question from Dr. Gopala Swamy H. C., to me, was a very tough one to take up. I think this is one thing that makes some people great - 'handling extremely serious things literally lighter'. At that moment, it really took a lot from me just to think about anything other than Dengue, for which I was declared positive.

"As you know, there is no treatment for any Viral infection; so is with Dengue Fever. Only way is to treat it symptomatically and avoid any further complications. It is a self-limiting disease" he continued, after picking the glimpse that I was taking a while to get tuned to his tempo.

"aaammmm.." following a gush of fresh oxygenated blood to my gray matter, I replied "Am unable to digest anything I eat.. everything just gets vomited".

"Do you have a history of Gastritis?".

"Yes, I do; a severe form of it though" - while I said this, it made me remember 'All Good Things Come With A Price'; a couple of years ago, Marriage came to me with Gastritis.

"Fine, lets stop your Antibiotics; will put you on Acera-D, which will act to reduce instances of Gastritis; Immunace Forte, which is just a vitalizer; and if you continue to record temperature, take Febrex 650mg tid. Drop by the Lab to let them draw your blood sample again and see you tomorrow morning along with the Report" - he handed over the prescription to me with a smile, which made me realize that every minute of his does count.

"Okay; Thank you Sir.." I slowly made my way towards the Lab.

It was a fortnight ago, on a lovely Sunday in a birthday party, I started feeling all the 206 bones and over 650 muscles in my body aching together; which wasn't very usual, I knew. A dose of Paracetamol and Diclofenac only could give temporary relief; but later that night I was all feverish with severe head-body aches, which made me almost shiver to death. Next day morning, I struggled to hold my balance and gait, walking to the Doctor next door; who straightaway put me on Cipro, which never gained me independence from illness while the Country witnessed yet another Independence Day. With constant fever ranging between 102 to 103^oF with unbearable aches all over, I had no other go than paying a visit to a nearby Multispecialty Hospital.

When it all just ended with another prescription for a higher Antibiotic, I couldn't keep any mum - "Sir.. could we go in and have the complete blood picture looked at?". "It might be too early to look into it but anyways, we shall.." said the Doctor. My suspicion proved true; the Platelet and Total Count were deep down the normal range! Without my consent, they immediately drew my blood sample for the Dengue NS1 Antigen Test; the assay ran positive. "You need to get hospitalized without any delay, we got to start off with Platelet Transfusion" Doctor said. It was then my Dad and Sister went to the Family Physician for a second opinion, who referred me to Dr. Gopala Swamy.

Next day morning, soon as I received the report from Lab, wound was seared with hot iron; the Platelet count had gone further down.

I knew Dr. Swamy was playing a mind game while he said "No worries, we shall somehow bring up the Platelet count".

"Sir, is it this the right time for Platelet Transfusion?", I was sounding all worried.

"Don't think so. I have seen patients recovering gradually with a Platelet count as low as 50 thousand; yours is in the 1 lakh range. Hospitalization and Platelet Transfusion is recommended only if your count drops down to 30 thousand and below. Until then be happy at home, take complete rest and try to eat well. Will put you on few shots of Steroid, which I have seen to improve Platelets; If someone asks you if Steroids are the treatment for Dengue Fever? NO. But, it works; how?  don't know", his confidence was backed up by huge experience.

Soon I was in the Emergency Ward for the first Steroid shot and rest of them were in queue to be shot into me by my Sister at home; this is why I feel one shouldn't have a Doctor sib.

I went on to find out what possibly would have gifted me this viral infection; the culprit was none other than the yellow fever mosquito, Aedes aegypti. It was a relief to know that Dengue could spread only by the bite of a vector Aedes; pretty sure I wouldn't be spreading infection to others since hundreds of mosquitoes were clapped to death during my 'NO AEDES' campaign and it was well over seven initial days of infection, during which period one can possibly be a potential source of infection to fellow humans through bite of an Aedes. But there always was the danger of internal hemorrhage due to low Platelet count, leading to Dengue Hemorrhagic Fever or Dengue Shock, which could possibly be lethal.

Following appropriate medical attention by Sister, continuous prayers of my Parents and unconditional care from my Wife, I started improving and my Platelet count was ticking up in the next five days. It was only then I gained some confidence and strength within to fight out Dengue. I was somehow lucky enough not to end up with severe complications of Dengue Fever. Today’s blood picture showed my Platelet count well up in the normal range, a good sign for sure.

"My next post would definitely be about 1947 - The Vegetarian Restaurant" was what I told my friends while having lunch there during our last meet. Am sure Raju & Vivek, who were expecting something from me about '1947' in this Blog would be taken by surprise on reading what really followed. It's been a month I went on leave at work, huge responsibility resting on me in that front as well. While many of my contacts are wondering into which Shell I managed to creep in lately, I slowly and steadily am fighting and counting off my days with Dengue..

Social Sense

Bangalore Metropolitan Transport Corporation (BMTC) buses play a vital role in my daily life; since they are my only means of commuting from home to work and back. It's such a 'pleasure', 'fun' and 'adventure' traveling in BMTC buses, one can realize it by personal experience alone. If you ain't traveling in BMTC, you definitely are missing the cruise of life for sure!

I always try to keep myself calm and relaxed while in city buses, in spite of all the drama happening around; mostly ending up falling asleep* (*if at all I get a seat to sit). Many a times I do wonder, how on this earth am repeatedly ending up sleeping in a crowded public shuttle? that too in BMTC! Does this effort of mine deserve an applause??

It was probably 6 months ago by now and an early morning when I (as usual) managed to (literally) jump into one of those speeding buses busy running a 'rat race' towards their common destination. Hardly I could find a few other passengers in the bus, who were still showing signs of discomfort recovering from their adventurous act of getting into the bus. Though the tupperware box getting burnt by the hot rice packed by my wife inside bag needed all the air gushing in from the window, I luckily could slide shut the glass shutter with ease (sometimes the windshields seldom move and some would have no handles, while few others might have went missing!).

While numerous PHP codes kept on dancing in joy for me being unable to put them right into the logics, a guy in his mid-teens gave a blasting entry with his cell phone singing aloud an old Kannada 'melody' - PREETIYALLI IRO SUKHA GOTTE IRALILLA.. HUU ANTIYAa? UHUU ANTIYAa..?? With this, my PHP application trying to find a way in executing the given logic crashed at once.

"Excuse me.." I spoke instantly
The guy looked at me, in response
"Can you please put your headset on?"
"I don't have one.." he complained
"Then, please mute the sound"
"Why should I?"
"Don't you think it might disturb others around?"
"Now a days drivers have FMs playing loudly in buses, would you go objecting at them too?" - an elderly-'looking' man interrupted and advised me "You cannot control things in public places.." while the song was still on and loud. Following this, couldn't even think of debugging my crashed codes for rest of the day; I was (sort of) upset.

It was only yesterday, I saw a notice displayed in one of the BMTC buses, which read:

Translation: BMTC, Head Office, Shantinagar, Bangalore - 27. Notice for passengers & students: Playing music loudly from mobile phones in buses causing noise pollution and inconvenience to co-passengers is prohibited. It is a punishable offense. Please co-operate.

On reading this, I felt more unhappy than happy; for in this modern educated world, people tend to forget, neglect and never try to understand even simplest things unless enforced by law; the need of the hour seems to be 'social sense'. Sigh..

Making of ಕಹಳೆ

www.kahale.gen.in

ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವರಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ನೆಲ ಹಾಗೂ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಡೆಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಒಲವು ಇರುವುದು ಸಹಜವಷ್ಟೆ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಇದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಗೊಂಡರೆ, ಉಳಿದವರಲ್ಲಿ ಅಂತರಾಳದ ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಸುಪ್ತವಾಗಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ವ್ಯಕ್ತ-ಅವ್ಯಕ್ತತೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾರಣಗಳು ಏನೇ ಆದರೂ, ತನ್ನೊಳಗಿರುವ ನಾಡು-ನುಡಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಅಭಿಮಾನ-ಗೌರವಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಭಾವನೆಯು ಮಾತ್ರವೇ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಕನ್ನಡದ ಕಟ್ಟಾಭಿಮಾನಿ ನಾನಲ್ಲವಾದರೂ, ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲಾ ನನ್ನಲ್ಲಿನ ಕನ್ನಡ ಹಾಗೂ ಕರ್ನಾಟಕದೆಡೆಗಿನ ಅಗೋಚರ ಸೆಳವು ಆಧಿಕ್ಯವಾದುದರ ಅರಿವಾಗತೊಡಗಿತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ಆಗಸ್ಟ್ 2011 ರಲ್ಲಿ ಸಂಚಯ ತಂಡದವರು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡಿದ್ದ 'ಅರಿವಿನ ಅಲೆಗಳು' ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವು ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕ ಪ್ರಭಾವವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡಿಗನನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿತ್ತು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮುಂಬರುವ 2011 ರ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನು ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಗಾಧವಾಯಿತು.

ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ, ಅನ್ಯಮಾರ್ಗ ತೋರದೆ ಅರಿವಿನ ಅಲೆಗಳು ಬಳಗದವರಂತೆಯೇ 'ಅರಿವಿನ ಅಲೆಗಳು' ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದು ನಾನೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ನನ್ನೊಳಗೆಯೇ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ವಿಚಾರಧಾರೆಯನ್ನು ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು, ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯನಾದ ಗುರುರಾಜ ತೋರಿದ ಆಸಕ್ತಿಯು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿ, ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕನ್ನು ಮೂಡಿಸಿತು. ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವಾಚರಣೆಗೆ ಪಣತೊಟ್ಟ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಒಂಟಿಯಾಗಲಾರೆನೆಂಬ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹುಸಿಯಾಗಗೊಡದ ಗೆಳೆಯನೊಡಗೂಡಿ ಇಬ್ಬರು ಸದಸ್ಯರ ತಂಡವೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಬಹುಶಃ ಯಶಸ್ಸಿನೆಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಯೆಂದೇ ನನ್ನ ಭಾವನೆ.

ಆಧುನಿಕತೆಯು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ನೆರವಿನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮಗಳ ಬದುಕನ್ನು ದುಸ್ತರವಾಗಿಸಿ, ಮಾನವರ ನಡುವಿನ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧದ ಅಂತರವನ್ನು ಕಡಲಿನೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲವಾಗಿಸಿರುವುದರಿಂದ ತಂಡದ ಸದಸ್ಯರುಗಳಾದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂವಾದ-ಚರ್ಚೆಗಳು ಕೇವಲ ಮಿಂಚಂಚೆ ಹಾಗೂ ಕಿರುಸಂದೇಶಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅಂತರ್ಜಾಲ ತಾಣವೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ನವಂಬರ್ 2011 ರ ಮಾಹೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಿನವೂ ವಿವಿಧ ಲೇಖಕರಿಂದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ರಚಿತಗೊಂಡ ಬರೆಹಗಳನ್ನು ಆ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರಿಸುವ ವಿಚಾರವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ, ಮರುಮಾತಾಡದೇ 'ಸೈ' ಎಂದು ಸಮ್ಮತಿಸಿದ ಗುರುರಾಜರ ಆತ್ಮಸ್ಠೈರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಸರಿಸುಮಾರು 30 ವಿವಿಧ ಲೇಖಕರಿಂದ ರಚಿತಗೊಂಡ ಕನ್ನಡದ ವೈವಿಧ್ಯ-ವಿಶೇಷ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ನಮಗೆ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕಡಲೆಯಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಮನಗಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ '30 ಲೇಖನಗಳು ಏನೂ ಕಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ ಬಿಡಿ ಪ್ರಾಶಾಂತ್' ಎಂಬ ಗುರುರಾಜರ ಸರಳ ನುಡಿಗಳು ಮರಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಓಯಸಿಸ್ ಕಂಡ ಅನುಭವ ತಂದುಕೊಟ್ಟವು. ಆದರೂ, ಮುಂದಿನ ಹಲವಾರು ದಿನಗಳು 'ಕನಿಷ್ಟ 30 ಲೇಖನಗಳು ಸಂಗ್ರಹವಾಗದಿದ್ದರೆ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನು? ಹೀಗಾಗಿಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಏರುಪೇರುಗಳಾಗಿ, ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿರುವ ನಾವು ತಲೆತಗ್ಗಿಸುವಂತಾಗಬಹುದೇ? ಈ ರೀತಿಯಿಂದಾಗಬಹುದಾದ ಸೋಲಿನಿಂದ ಕನ್ನಡ ನಾಡು-ನುಡಿಗೆ ನಾವೇ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದಂತಾಗುವುದೇ?' ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ನಾನು ಜಿಜ್ಞಾಸುವಾದೆ.

(ಮುಂದುವರೆಯುವುದು..)

Right up there..

It's been quite sometime I wrote anything here in my Blog. Though I always had my laptop bridging me with rest of the world through internet, life wasn't all that easy to lead for the past month or so. I really am missing my family back in Bangalore, the hectic life there, the jam-packed traffic, the crowded BMTC, the vacant Vajra, the pollution, the never-ending political drama and so on. Well, thousands of miles away from home and everything else, my life day in and day out has only been in the laboratory with microscopic embryos - the very early budding forms of life.

Embryos I worked with..

Being born and brought up in the Pensioner’s Paradise Bangalore, I have rarely gotten any chance to make a living in a place where even the Sun chills - the foothills of Himalayas. Being a proud and responsible Indian, I don't regret for not being able to write more about the place in which am right now; for this being a High Alert Border Security Defense Zone. On arrival, we were instructed not to take snaps in the surrounding areas; when our great soldiers are literally freezing out here safeguarding the Country, we should be doing everything possible to support them and protect ourselves. I did follow the instructions strictly.

Many a times looking at the calendar portraits, I was wondering how it would have been if me given a chance to jump into the midst of the snow-caped Himalayan Mountains. It's only now I got to realize the fact that there is no better way to enjoy the beauty of Great Himalayas other than in the portraits; for living in such a place definitely isn't possible, at least for me.

Himalayan Mountains
Image : Annapurna Vista

Life here, is too short in the daytime. Being used to wake up at around half past four in the morning at Bangalore, it was all new to me seeing people getting geared up at around half past ten in the morning, only exception being the school-going kids. Sun fails to keep our body warm even when he is shining bright in the clear sky at noon and makes his way off the mountains by half past five in the evening; life comes to a stand still two hours from then.

End of the year 2011 was a tough one for me to deal with my wife. Reason being, I moved to Delhi to miss our first Deepavali festival after marriage in the month of October and later, came here to miss our first Wedding Anniversary in the end of November. It really isn't easy to compensate for these two losses; neither it is possible to live with it. So, I have planned for a relaxing year-end vacation with my wife at Manali in Himachal Pradesh; the only place which I felt to visit for the second time in my life.

Am going to be away from the New Year celebrations back home as I will be returning to Bangalore only in Jan 2012. Ahead is Manali..

Manali, Himachal Pradesh
Image Courtesy: Himachal Tourism

My Memories in my Mobile's Eye

My recent official visit to Delhi, Punjab and nearby places have been a memorable one for many reasons. The most important being that this visit kept me off from the much awaited 'first Deepavali festival' celebrations after marriage in my in-law's place.

Sigh.

As usual, I forgot to add the DigiCam in my travel checklist and hence couldn't take clarity pictures. That didn't stop my cell phone from capturing whatever I felt was worth it. So, here are a few of my memories selected from a lot, as seen in my mobile's eye.

The Sainik Rest House, where I spent the whole of my stay in Room No. 4 at first floor. It was inaugurated on 21st Aug 1994. The discipline followed here was the one what I won't forget for quite a long time.

Most of the villages I visited, had a pond, which was used by the livestock (especially buffaloes) to happily wallow on their way back from grazing in the evening. This is a pond of such kind in a village called Lohcheb.

Women seemed to be a lot more active in the farming community. They were seen involved in most of the household and even farming activities.

While women were all busy doing all the chores, both household and field, men had nothing to do other than playing cards and smoking in isolated groups. Hukka - a traditional smoking device is very popular here.

Convenient means of transportation in town was the Motor Rikshaws, just pay Rs. 8 to travel any distance once within the town limits. Often, they are found (over) crowded; they rule the suburb streets, seemed to be better than our dangerous BMTC buses.

Riding a two-wheeler is real fun! No compulsion on helmet and no limit on the number of pillions. It feels good to zoom across a traffic police, with no helmet and importantly without being caught. I really missed my bike over there.

If you are a driver and love the joy of long drives like me, it was a special experience and a unique feeling while we drove in the National Highway 1 from New Delhi towards Punjab.

May be the Sainik Rest House effect, I couldn't stop my cell phone from clicking this lovely tri-color proudly flying on top of the whole world in Kurukshetra.

The famous huge Bronze Sculpture of Geethopadesam at Kurukshetra. This was sculpted by Padmashree Ram V. Sutar and Sri. Anil R. Sutar and was hoisted on 16th Dec 2007.

Me, generally used to the sight of a flock of sheep grazing around the bushes, I literally exclaimed on seeing a Caravan of Camels grazing along the roadside. I just couldn't believe my own eyes!

It was a few hundred kilometers away from the Thar Desert, we could see the clear glimpse of it! A dry patch of land in the State of Rajasthan, which are very commonly found.

An endangered tiny holy temple along the Hariyana State Highway, fighting for its existence against the widening roadways near a small village called Manoharpur.

Lovely sight of River Sutlej along its way across Punjab, which is all set to engulf the bright red hot Sun to make sky darker at night.

A pleasant evening, where we can find the Sunset happening beyond the paddy fields, the high-tension transmission cables, the farther trees and the misty sky in a village called Gangthan.

ಹೀಗೊಂದು ದೀಪಾವಳಿ..

ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ನಂತರ, ಇದೇ ಮೊದಲ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬ; ತಿಂಗಳೆರಡರ ಹಿಂದೆಯೇ ನನ್ನ ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರಿಂದ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನವೂ ಬಂದಿದ್ದಿತು. ಕೇಳಬೇಕೇ ನಮ್ಮ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಸಂಭ್ರಮ ತವರುಮನೆಗೆ ಹೊರಡಲು? ನನ್ನಾಕೆಯು ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ತಯಾರಿಗಳನ್ನು ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹದಿಂದಲೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ದಿನಕ್ಕೆರಡು ಬಾರಿಯಾದರೂ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ನಾನೂ ಸಹ ಮಾವನವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆತಿಥ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದೆ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಕಛೇರಿ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ನಾನು ದೆಹಲಿಗೆ ತೆರಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಧೈರ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ನನಗೆ. ಆಕೆ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಗಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಶಾಗೋಪುರವನ್ನು ಕೆಡವಿಹಾಕುವ ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಬಹಳ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ನಾನು ಕೈಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೊಂದು ದಿನ, ಕಛೇರಿಯಿಂದ ದೊರೆತ ಆದೇಶ ಪತ್ರ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಮುಂಗಡ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲಿರಿಸಿ ಕಛೇರಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದೆ. ಪ್ರಯತ್ನ ಫಲಿಸಿತ್ತು, ನಾನು ಈ ಬಾರಿಯ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಊರಿನಲ್ಲಿರದಿರುವ ಸಂಗತಿಯು ನನ್ನಾಕೆಗೆ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬಂದಾಗ, ಊರಿಗೆ ತೆರೆಳಲು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದ ಮುಂಗಡ ರೈಲು ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ರದ್ದುಮಾಡಿ ಮುದ್ರಿಸಿದ ದಾಖಲಾತಿಯು ನನಗಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾದುಕುಳಿತು ನನ್ನಾಕೆಯ ಮನದಾಳದ ನೋವಿನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಿತು. ಆದಿನ ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದ ನನ್ನ ಮಡದಿಯು ಮುಂದಿನ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ; ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದೂ ಸಹ ನಾನು ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಆಕೆಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಹಿಡಿಸಿದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ನಿನ್ನೆ ಇಲ್ಲಿ ನಾ ಕಂಡ ದೀಪಾವಳಿಯು, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ನೀರಸ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ಆಭಾಸವಾದೀತು. ಹೆತ್ತವರು-ಮೆನೆ-ಮಡದಿಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು, ಹೊಸದೊಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಉದಾರತೆಯು ನನ್ನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇಕೋ ಮನಸ್ಸು ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಜಾರಿಹೋದ ಅನುಭವವಾಯಿತು ನನ್ನಲ್ಲಿ. ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅದ್ಧೂರಿಯಾಗಿ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುವ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ದೀಪಾವಳಿಯೂ ಸೇರಿದೆಯೆಂದು ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲೋ ಓದಿ-ಕೇಳಿದ ನೆನಪು. ರಾತ್ರಿಯ ಕಗ್ಗತ್ತಲನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ಆಕಾಶದಂಗಳದಲ್ಲಿ ಚುಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ನಾಚಿಸಿ ಬಣ್ಣ-ಬಣ್ಣದ ಚಿತ್ತಾರ ರಂಗವಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದ ಪಟಾಕಿ ಮದ್ದುಗಳನ್ನು ಹೊರೆತುಪದಿಸಿದರೆ ಇನ್ನಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಡಗರ ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗಲಿಲ್ಲ.

ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ, ನಮ್ಮೂರಿನಲ್ಲಿನ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ರೇಷ್ಮೆ ರವಿಕೆ-ಲಂಗವನ್ನುಟ್ಟು ಅಂಗಳಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಸಗಣಿ-ನೀರಿನ ಮಡಿ ಮಾಡಿ, ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಬಣ್ಣದ ರಂಗೋಲಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಳುಗಳೆಲ್ಲ ಹಸಿರು ತೋರಣ ಹಾಗೂ ಮಂಗಳದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಅಡುಗೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ನೆನೆಸಿ-ಕುಟ್ಟಿ ಬಿಸಿ-ಬಿಸಿ ಕಜ್ಜಾಯ ಸುಡುವ ಸಂಭ್ರಮವಂತೂ ಹೇಳತೀರದು. ಸಂಜೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಕೂಡಿ ಸಾಲು ದಿಪಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತಿಸಿ, ಮೆನೆ-ಮನಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವ ಪರಿ ಅದ್ಭುತವೇ ಸರಿ!

ಚಿತ್ರ ಕೊಡುಗೆ : ಕೃಷ್ಣ ಶರಣಂ

ವಸತಿಗೃಹದ ನನ್ನ ಕೊಠಡಿಯ ದೀಪಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆರಿಸಿ, ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆಗೆ ದೂರದ ನನ್ನೂರಿನ ಚೆಂದದ ದೀಪಾವಳಿ ಹಬ್ಬದ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ದಿಟ್ಟಿಸಿನೋಡುವ ತವಕದಿಂದ ಮೆತ್ತನೆಯ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಒರಗಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನಿದ್ರಾದೇವಿಯು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರಲೇ ಇಲ್ಲ..

VISION

I felt odd, bad and even sad after seeing it was on 19-Sep-2011 the last post was written in my Blog. However, satisfying is the fact that a complex Web App was successfully developed during this brief pause. While I scribble these few words together to make some sense, Samparka Kranti Express is heading towards New Delhi, where I have to stay for the next 10 days on official work. The A/C here, to me, is as suffocating as ever!

Traveling in BMTC busses is fun; BUS DAY is turning out to be a good 'culture', serving many causes. But, the general public commuting in BMTC doesn't seem to have developed any better 'culture' than before. Especially, it touches deep down the heart when aged elders ain't given comfortable space they deserve by the youth; have we forgotten the general basics of life taught to us in childhood?

Carrying my usual two luggages - one lunch & accessories and the other, laptop & accessories has never been easy in BMTC. In the begining of this month, when life gotten messed up throwing unknown output errors and thereby increasing load on the backend, I wasn't prepared to make way to anyone. It was highly embarassing to see an elderly person struggling standing while me and another youth were comfortably sitting. Inspite of my unmanageable luggages, couldn't wait too long for my fellow traveller to make way for the elder. Since he never seemed being bothered by the situation, I soon made my way for the old man.

Opportunity never knocks twice; I didn't  get a chance to sit throughout the journey. We had almost reached Majestic and the young man who had no 'culture', touched his wrist watch to flip off the lid and sensed both the needles with his fingertips; couldn't believe my eyes!! While I gradually collapsed within, feeling really sorry for what all I had been thinking about him for so long, the young man pulled a walking stick out of his bag and headed towards the exit door.

For a moment, I lost myself but recovered soon and followed the young man. Standing behind, I could see him unfold the walking stick and try to find his usual way from an unusual place;
'Where you want to go?' - my question to him ended his efforts of finding the way and he replied '17th platform, Sir'. I held his hand, took him across the bus way on to the platform lane and said 'walk along the same lane for a distance and you'll be in 17th, now we are in 12th platform'. 'Thank you Sir' - tone of his reply was thankingly polite and he started walking along, gently tapping the platform edges on his way.

With no sight, the young man successfully started making his way towards destination. But I was completely lost in the midst of the busy-moving crowd, standing staring at the man with a walking stick who slowly disappeared from my perceivable vision.

Real Concern..

BEEP BEEP .. .. BEEP BEEP

As usual, my cell phone did enough to drag my attention to the reminder I had set a couple of hours ago. Knew I was already late to go and pick her; the delay was intentional since Dad told me before walking out to wait for Mom to pick her from School on her way back from temple. As she didn't turn up yet, I had to interrupt and take a leave from my laptop; though am working (hard) even from Home, it isn't getting any better than hectic.

Remember reading in the newspaper, BBMP Mayor had instructed to repair the ever getting worse roads in the City, asphalting was taken up in the street that connects Home to School, just 100 meters away. Somehow, I made my way alongside the truck and men at work around and reached the Gate-2 of the School. While looking for my niece there, I could hear a conversation happening:

Teacher-1: "You haven't given the leave letter even today?!"
Parent: "Okay, I will get it tomorrow sure"
Teacher-2: == busy moving up and down the nearby staircase ==
Teacher-1: "Tomorrow you have to get the letter without fail"
Parent: "I will, definitely"
Teacher-1: "We need it for the ISO filing, it's very important"
Parent: "Okay, Okay.."
(Parent makes a move out and am next)
Me: "Are they all LKG students?"
Teacher-1: "Whom are you looking for?"
Me: "Unnati.."
Teacher-1: (loudly) "Unnati.." (pause) "..where is she?"
Teacher-2: "Unnati is parent-pick na?"
(Both of them stare at me, don't know if I looked anything similar to the terrorist photograph that was published in the newspaper following the blasts at Delhi High Court [I didn't had shaved, may be what was the reason!]. I just end up trying to figure out Unnati, my little niece)
Teacher-1: "Who are you?"
Me: "Am her uncle, came to pick her"
Teacher-2: == goes blank with no words ==
Teacher-1: "We don't know who you are. You need to get a letter of authorization from Parents"
Me: "I know you don't know me, but the kid does.. she is born and bought up with me around"
Teacher-1: "No, we can't send her without the authorization letter"
Me: "Why authorization letter?"
Teacher-1: "We need for ISO.."
Me: "Well, firstly, where is Unnati?! She is not seen here?"
Teacher-2: "Someone might have taken her already"
Me: "SOMEONE!#*.."
Teacher-1: "I mean.. usually one of her grand parents pick her up"
Me: "Today they both are unavailable.. am very unhappy you ask me an authorization letter but at the same time say somebody has already picked her up. Am in-charge of  an ISO certified unit, so aware of these ISO stuffs.."
Teacher-1: "Unnati is in B-Section, I need not answer you"
(Handling highly 'talented' members of my team at work, this wasn't any new to me - shirking to extend moral support to a colleague while 'responsibility' matters)
Teacher-2: "Am very sure that Unnati will not go with anyone else other than her grand parents.."
(I was very happy hearing this, it's nice that her teacher had so much of confidence on the kid. I felt proud of Unnati)
Me: "You are so keen to get the authorization letter for filing but are not so keen about the safety of the children??!"
Teacher-2: "Please call back home and check Sir, they might have taken her already"
Me: "I myself have locked Home, none will answer my call.."
Teacher-2: "Immediately go home and give us a call back, we are too worried now"
Me: "But, how can a kid go out of the premises without the knowledge of so many staff and security around?"
Teacher-2: "Am sure someone.. I mean, one of her grand parents might have picked her up. From tomorrow you ask them to inform us before taking her from here"
Me: "I shall ask them to do so. At the same time, you do take proper care of the kids.."

Thousands of thoughts started colliding each-other in my gray-matter while I walk back Home; never know how I managed to get beyond the asphalting men. Reaching gate, the very sight of Unnati happily plucking flowers and playing in the garden at Home gave me so much of a relief.. I just can't explain it! Mom had picked her and took the other way to Home coz of the asphalting stuff happening in the normal way they walk to School.

It's good that policy makers at Educational Institutions are taking all possible steps to keep them up and ahead in the 'race'. No matter the ISO certifies how systematically an Organization is managed, but it shouldn't be the primary objective anyways. The real concern at Schools must be the security and safety of the innocent little kids, since they can easily prove to be the highly unpredictable lovely little creatures on Planet Earth.

Picture Courtesy: Saint Joseph Academy

Handsome Hubby!

How to make ur Wife happy?
It's not at all difficult..
U only need to be a:
1. Friend
2. Companion
3. Lover
4. Chef
5. Electrician
6. Carpenter
7. Plumber
8. Mechanic
9. Decorator
.
.
.
312. Good Listener
313. Organizer
314. Good Luggage Lifter
315. Very Clean
316. Sympathetic
317. Athletic
.
.
.
1054. Courageous
1055. Determined
1056. True
1057. Dependable
1058. Intelligent
.
.
.
10013. Psychologist
10014. Pest Exterminator
10015. Psychiatrist
10016. Healer
.
.
.
3110010. Stylish
3110011. Driver
.
.
.
So, better be a bachelor and stay happy alone..

If you are a girl reading this post, I know you already have a comment right away. Please, do read on..

The above was an SMS I received on my cell phone few days back. First person to whom I forwarded that message was my better half, wife. 'no better work dear?' was a quick reply from her! I know she wasn’t angry; but, sure she wasn’t happy reading that message either.

It was my superior at work who sent me that message, from whom I have learnt a lot about life. He is very happy for being married since the past 30 years; and sometimes I do see a 'newly married man' in him when he speaks about his wife and married life. Also, he was the only person to counsel me about married life before my marriage, which definitely was worth listening. Frankly, am lucky enough to have someone like him with me at this important stage of my life.

I had also forwarded the same SMS to my junior and got a response 'ur wife is lucky Sir, u have all the listed characters'. Is it..?! Well, I did not proceed ahead to perform a postmortem on that statement. Truth is that my wife asks nothing else but thinks I still need to give her more time of mine in a day. Yes! It is a genuine ask from her and that's her right, anyways.

In life of Women, Men play a vital role; at least in a male-dominant society like ours. The less said (often unsaid) is also true - In life of Men, Women play a vital role. In my personal opinion, relationship of Husband & Wife is something that one should never miss to have in a lifetime - it is a unique feeling, which am unable to put in any known words here. If you are married, you know what I mean; if not, please get married to the right person at the right time.

My desktop and laptop computers are two biggest enemies of my wife these days; when am with any one of those, I easily forget rest of the world. Though our relation is more than nine years older now, living together as partners is a new life altogether. I know she is sort of hurt when she says 'in next janam, you should be my wife and me, your husband'. I strongly hope that it does happen, for the only reason that we get to live yet another life together. Toughest ask of my life so far (and even, forever) is to be a 'good' husband (am going to be one, for sure). However, I have realized that it's easy to be a human; but very hard to make a 'Handsome Hubby'.

a step away..!

Two days of the year, specially dedicated to Women, have just passed by - March 8th (Women's Day) and May 8th (Mother's Day). Both the days being observed on the 8th date is a unique thing that happened this year, 2011. The latter went without any significant thing happening, but the former was too much a special day for me. All credit goes to Women around, for making March 8th - my day!

08-03-2011, Women's Day, was yet another day for me at work. As usual, I had reached office a bit late than my reporting time at 7 in the morning. After a couple of hours attending to my chores, I walked in to the Accounts Department to get my salary slip printed. There are two ladies in Accounts, Shashikala in her mid 40s and Eliana in her mid 50s, who were busy with files and papers then. Normally, I try to distract them by talking to our attendant Murugesh as they may feel disturbed if spoken directly.

Me: Murugesh, you know today is a very special day? Especially in Accounts Dept...
Murugesh: Is it sir? What is special today?

It's Women's Day..

So, how will that be special for us? We are not women!

It is special, coz the women here will be getting sweets to all of us while they celebrate Women's Day

Both the ladies spoke at once: Sure sir, what sweets you like to have?
They were smiling happily, which made me feel proud for getting the timing just right.

Am fine with any sweet, how about you Murugesh?

Me too sir..

Ok, we will get it for you all

I had printed my pay slip logging in to HRMS by then and moved back to my place.

In an hour's time, I was called for to the Accounts; Shashikala Mam had sweets in her hand by the time I could reach there. It was a pleasant surprise to me! Bengali sweets were all looking so delicious (didn't get the name though), gave her one, me took two and handed over the rest to Murugesh to distribute to others. I thanked her and got back to work.

The day went hectic, it was half past 4 in the evening when I was walking along Accounts and suddenly Eliana Mam appeared and said: I was looking for you since afternoon sir..
Me: Whats the matter Mam?

Been to the shop myself during lunch and got some sweets for you

Wow! Where are they?

While we reached her desk, Murugesh joined us.
Murugesh: Sir, since afternoon Mam refused my request for having a sweet to eat

Yes Murugesh, I wanted to give first to Prashanth sir as he asked for it

I already had picked one jalebi from the lot and starting eating.

Sir, the sweet is actually for three reasons

Gulp..!! Three reasons..??

Yeah, 1. Today is Women's Day

Then..

2. Even though it isn't your job, you have been processing all our salaries every month in time for the past 3 years in HRMS. We should be giving you sweets every month!

aaaah! Never mind.. I too want salary right?

3. Yours is the best behavior with women I have ever seen in this office. You always talk to women with respect and never use words that might hurt us.

I never had a clue what to speak in response.

Can I have one more jalebi Mam?

Sure sir, you can have the entire thing

Thanks, so that I will not be asking for sweets next time due to 'sugar complaint'..??

Everybody: LoL..

On my way back home, was feeling very happy and good within. I knew it wasn't easy to get such a compliment from ladies, especially when it comes to behavior of Men. It definitely has piled up loads of responsibility on my shoulders for rest of the life. I text-ed my wife and shared with few friends of mine about this. All replied in appreciation and my wife said 'good dear.. keep it up'.

That day, I literally was flying and for me, heaven was just a step away..

ಮಳೆ ಬಂತು ಮಳೆ..

Courtesy : Google Images

ಇಂದು ಸಂಜೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮೆಳೆಯಾಯಿತು; ಮೆಳೆ ಅಕಾಲಿಕವೆನಿಸಿದರೂ, ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಯಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದ ಜೀವಗಳಿಗೆ ತಂಪನ್ನು ತಂದಿತು. ಕಳೆದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ನೀಲಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತಿದ್ದ ದಟ್ಟ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಇಂದು ದಯೆತೋರಿ ಧರೆಗಿಳಿದಿದ್ದವು. Bike ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಮೆಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬಾರದೆಂದು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಮರವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ನಿಂತೆ. ಭೂಮಿಗೆ ನೋವಾದೀತೆಂಬಂತೆ ಬಾನಿನಿಂದ ನಯವಾಗಿ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿನೆನಪುಗಳೆಡೆಗೆ ಜಾರಿಕೊಂಡಿತು..

ಧೋooo ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಳೆಯ ಸೊಬಗನ್ನು ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಗುಂಟ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಳೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ 'paper boat' ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಸಜ್ಜೆಯಿಂದ ಪೈಪಿನಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆನೀರಿಗೆ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಹಿಡಿದು ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಮೆಳೆಯಲ್ಲಿ 'foot ball' ಆಡಿ ಶನಿವಾರದ 'white uniform' ಕೊಳೆಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನಿಂದ ಏಟು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊಡೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸದೆ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮೆನೆಗೆ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಮಳೆನೀರಿಗಡ್ಡಲಾಗಿ ನಡೆದು shoes ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆಂದು, ಜ್ವರ ಬಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹಾಕಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದು TV ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮೆಳೆ ನೀರನ್ನು ಸಿಡಿಸುತ್ತಾ ಜೋರಾಗಿ bicycle ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಜೋರು ಮಳೆಯಲ್ಲೂ ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿ ಮುಚ್ಚದೆ ಕುಳಿತು ಇತರರಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಮಳೆಯಿಂದ current ಇಲ್ಲದಾಗ, candle ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ shadow parrot ಮಾಡಿ ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆಗೆ ಮಳೆಹನಿಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ, ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ಜೋಗುಳಕ್ಕೆ ಸೋತು ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ರಸ್ತೆಗಿಳಿದಿದ್ದ ವಾಹನಗಳ horn ಸದ್ದು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ಮಳೆ ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ bike ಸವಾರರೆಲ್ಲ ಆತುರಾತುರವಾಗಿ ಮನೆ ಸೇರುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಇತರೆ ವಾಹನಗಳಿಗಡ್ಡಲಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಮರದ ಎಲೆಗಳ ಅಂಚಿನಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ನೆನೆಸಿದ್ದವು. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹಿತವೆನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮರದ ಆಶ್ರಯದಿಂದ, ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿನೆನಪುಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು bike ಏರಿ ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆ..

I Love You..

(Courtesy - Google Images)

14th February, 2003

It was just yet another morning, to me. Being in the final year of my Graduation Schooling, I have had an assumed feeling of freedom from the strong clutches of Academics. Since it was Friday, the weekend laziness had already crept a bit in. That, wasn't enough to stop me from attending the first hour Lecture at half past eight in the morning, anyways. Being forced to sit at the last desk for being always late to Class, it was no different from my everyday drowsy start at School.

Looking at the 'Cats Herald' - the Student's Editorial at the campus corridor, I found enough to learn that it was again Valentine's Day! I said 'again' because, many such days had passed by in my life then, without much of a significance. Not being bothered for getting late to the next Public Health Lecture, I did read every single word published on the Cats Herald, which was flooded over with 'Love'!!

It was thirty minutes past we had entered the Clinics, felt my cell phone vibrating 'gently'. Rushing to a lonely corner of the Out Patient Department, I answered the call;
Me - 'Hello..'
'Good morning, Prashanth!' - it was that Girl at the other end, whom I incidentally met almost nine months back. Our profession was different and so were our ways of life. By the end of the call, she had asked me to make some time in the evening to meet her, which I agreed upon - had no better work either!

Had to cut my usual longer evening nap shorter, since I was going to meet that Girl at around seven. However, it was almost half past seven when I rode my bike to our meeting destination; but, the Girl wasn't seen around. 'She always was punctual to commitments' I thought and started looking around to find her until my cell phone did put a break;
Me - 'Hello..'
'Am getting a little late, can you please wait for me?' - the same Girl. Sounded as though she had a genuine reason of excuse for being late.
'Will wait, for sure..' - I had no other answer.

A lot seemed to be happening in the City, that Valentine's Day. Archies Gallery were full, Coffee Day were crowded, Shopping Lanes were congested, Roses were sold out and Dark Corners were all occupied! Since I had no good habits of smoking and other such sort, being a mere witness to the busy Bangalore was the only option left.

My wrist watch struck nine when I saw the Girl almost 'running' towards me. She really was feeling sorry for making me wait so long, could easily make that out from her face. While the Girl was gasping;

Me - :o)
Girl - 'Sorry..' (gasp) 'am late coz..' (gasp)
Me - 'Relax..'

By the time she recovered from gasping, we had reached a nearby eatery. And it was crowded, we restricted ourselves to sip a cup of fresh fruit juice.

'My colleague was behind me since evening, couldn't deny him as a friend and so I got late..' - said the Girl.
Me - 'Yeah, saw him coming along with you in the bus stop. Hope he and few others had something important to say for the Day', said her kidding since I was told earlier what was happening around.
'Don't know why they can't understand..' - she said.
Me - 'How do I know either?'.
(smiles).

We had very little time that evening as her PG was to close by 9:30 pm. Arbitrary and vague were the discussions while we rode on bike towards her PG. It was few yards away from PG as usual, I stopped my bike to drop her. She stood besides me and looking into my eyes;

'Don't take it in a different way, I love you so much' - the Girl said and walked away into her PG before I could say anything in response. My throat was actually too dry to utter even a single word.

14th February, 2011

Eight long years have now passed by, I didn't dare to say anything to that Girl in response to her feelings, which painted my heart red. How mean! Isn't it? But, not anymore. That Girl is now my Wife and this is our first Valentine's Day after marriage, on which Day I would like to tell her;

'Take it in all possible ways, I love you so much..'

ನವಜೀವನ

we ~ just after Muhurtham on 28-11-2010

ಸಡಗರ, ಸಂಭ್ರಮ, ನಿಯಮ, ಆನಂದ, ಆತುರ, ಕುತೂಹಲ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಆತಂಕ, ಸಮಾಧಾನ - ಅದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ. ನನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ. ಇದುವರೆವಿಗೂ ಜನರಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವಂಥಹ ಅದ್ಭುತ ಸಾಧನೆಯನ್ನೇನೂ ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ನಾಲ್ಕಾರು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದು, ಅವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಹಾಗೂ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿರುವ ಆನಂದದ ಪರಿವೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಆ ಸುಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿಬಂದದ್ದು ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ.

ಒಗ್ಗಟ್ಟು; ಬೆಂಬಲ; ಸಂಬಂಧ; ಆತ್ಮೀಯತೆ; ಸಂಪ್ರದಾಯ - ಇವುಗಳ ಅರ್ಥಗಳೇ ತಿಳಿಯದಿದ್ದ ನನಗೆ, ಮದುವೆಯು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಪಾಠವನ್ನೇ ಕಲಿಸಿದೆ. ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಅಕ್ಕ-ಭಾವ, ಅಣ್ಣ-ಅತ್ತಿಗೆ, ಅತ್ತೆ-ಮಾವ, ತಮ್ಮ-ತಂಗಿ, ಬಂಧು-ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಕೂಡಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಈ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ತಾವೇ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ನಾವು ಈ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಗೂ ಆ ದೈವಪ್ರೇರಣೆ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಆ ಆನಂದ-ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದನ್ನು ಮನದಣಿಯೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ನಾವೇ ಧನ್ಯರು.

ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಿವಕ್ಕೊಂದು ದಾರಿ ದೊರೆತಿದೆ, ಮಸುಕಾಗಿದ್ದ ಕಂಗಳಿಗೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಗುರಿ ಮೂಡಿದೆ, ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಿದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಆಶಯ ಬಲವಾಗಿದೆ. ಸಾವಿರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದಾದದ್ದನ್ನು ಬದುಕಿ ತೋರಿಸುವ ಹಂಬಲವಿದೆ. ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವೊಂದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಜೀವನದ ಹೊಸದೊಂದು ದಾರಿಯಲಿ ಸಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಬಾಳ ಪಯಣಕೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕ ಆಶೀರ್ವಾದದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ!

Media Triumphs

Image from Google Archive

It was yet another day at School for me, when I had reached as usual on-time, carrying a huge bundle of books on my back and a small lunch box with water bottle in my hand. Tonnes of stuffs to a small mind and grams of food for a big stomach - controversy begins! But, wasn't too long it was proved not a usual normal day and we were Let-Off from School (hurray!!). All the way long back Home, I could only see burning tyres, shuttered down shops, taken off-the-road vehicles, police men replacing general public creating an absolute social nervousness around. I walk in the midst of these, gulping sips of water from the bottle to reach safe; on 6th December 1992.

Kar Sevaks had done a lot more than what they were expected to do in Ayodhya, they had demolished Babri Masjid. It was estimated that there were about 1,50,000 people in the 'purely' political rally that day and their 'courageous' act in Ayodhya had resulted in successful riots across the Country killing many innocent people (of both Communities) along with significant damage to public and private properties all over. It was 'said', that the organizing Leaders at place were unable to stop Kar Sevakas from performing their 'Seva'.

'I trusted them'; was all what the then Prime Minister of India P. V. Narasimha Rao had to say! Nothing much could be done by the Supreme Court, although it had assured that the disputed structure wouldn't be harmed and announced for a peaceful movement. Ten days later, on 16th December 1992, The Liberhan Commission of Inquiry was set up by the Government of India to investigate the 'act of destroying Babri Masjid'. This one-man Commission was to submit its report within three months, but it managed to embark itself as the longest running commission in the Indian history, which was granted extension 48 times before it submitted the report on 30th June 2009 following a delay of 17 years.

On 30th September 2010, it was a tough call for the Lucknow bench of Allahabad Court to deliver its verdict on the Ram Temple-Babri Masjid Title Suit. With a strong 6th Dec 1992 background, every precaution was taken to maintain law and order in the Country. Some State Governments declared the Schools and Colleges to remain closed and Special Forces were deployed in place to take the situation under control. Lucknow bench of Allahabad Court was declared no-access zone while it delivered the verdict and the High Court of Allahabad website graphed the highest visitor traffic in anticipation of the verdict.

When the verdict was actually pronounced, the pressure of the communal blood didn't record the expected hike. Though tight security and precautionary measures seemed to be the key factors, there were a lot more reasons behind. To me, the important role 'Media' had to play in this situation was as crucial as any other security steps taken by the Government; because with all the advanced Technologies in Communication, it is now possible to see Live pictures and updates from across the world right at the convenience of our fingertip.

It wasn't so easy a task for the Media covering this issue. Having picked the pulse of the people from their experiences in the past, NEWS Agencies of all forms acted aptly matured enough and did everything to educate the public of the issue and verdict. The way they sank deep in to the extent of basic English Grammar, to mention and impress upon the point that 'words used may convey different meaning given the context of the verdict' impressed me a lot. They did their possible best not to misinterpret the verdict, not to analyze the issue in a way that might hurt the sentiments of any Community and also played a key role in taking the situation of law and order under control.

If we can consider the way public and communal parties have reacted calm to the verdict on Ram Temple-Babri Masjid Title Suit as the victory of Judicature under the Constitution of India and intern consider it the success of Democracy at its best; I personally feel a majority of this credit is to be owed to the Media alone.

Dr. SRK

Dr. Sarvepalli Radhakrishnan

A couple of days ago, morning, we had one of our higher authorities calling us to inform that a retired IAS Officer (I defer to reveal his personal identity here) will be visiting us mid-day. Said that, it was our responsibility to make all necessary arrangements for his visit. This was nothing new to us, being put to work in a place considered an 'icon' in the Government Department.

Privileged of being in constant touch with our honorable Commissioner, we have enough experience to judge on how an IAS Officer's mentality would be. Adding to it, he was retired, made us to give a second thought at everything around.

He did arrive, on time! I wonder how he had planned his travel to reach us on time irrespective of the congested City traffic (bulk of the credit goes to his driver too). He was such a simple 'old' man, very calm and lived every single moment of his life with lots of patience - I happen to realize it at the very first sight. He did receive all the hospitality and comforts, along with greater satisfaction (as he puts it himself) of being provided with what he came expecting to us. His brief visit ended with few minutes left to a couple of meaningful hours. All his words said to us were invaluable, the way he encouraged we youngsters was simply sensational.

In a short period of time, he successfully imbibed some of his eminent characters within us. Before he left, said "I, actually wanted to visit you as an enthusiastic student; learning is a continuous process in life. But you made me feel like an IAS Officer again. Thank you all".

I just can't imagine how humble he still is! The very thinking of wanting to be a student is exceptional. He had taught me a very 'big' lesson in a very 'small' duration of time I got to spend with him. Just being with 'great personality' makes us feel 'really great', I had to believe this.

In life, I have been learning from everyone and everything ever possible; my parents, my sisters, all my teachers (everyone, I never can forget any of them), all my friends, superiors at work, colleagues, my subordinates at work, the Nature, from life and even the unknown. Whatever am today, I feel is molded most by rest of the world; and a minute by myself.

On this auspicious eve of Teacher's Day, 5th September 2010, though I have a lot of things to write about Dr. Sarvepalli Radhakrishnan, (deserving not to do so) I better thought to commemorate the efforts of every single person and thing around me in making me what am today. My sincere thanks to one and all, even you too!

Happy Teacher's Day.

ಬಸವನ ಹುಳು

ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಕಛೇರಿ ತಲುಪಿದವನೇ ನನ್ನ ಕೊಠಡಿಯ ಹೊರಗಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದು, ಮೋಡಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ನಿಂತೆ. ಅದೇನೋ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ! ಕ್ಷಣಕಾಲ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ; ಮರುಕ್ಷಣ, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಮುಸಿಕಿದ ಮೋಡಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಬೀಸಿದ ಚಳಿಗಾಳಿಯು ಮೈ ನಡುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಹೀಗೆ ಚಳಿಯಿಂದ ದೂರವಿರಲು ಕೈಗಳೆರಡನ್ನೂ ಕಿಸೆಯೊಳಗಿಟ್ಟು, ಸೂರ್ಯ-ಮೋಡ-ಗಾಳಿ ಇವುಗಳ ಚೆಲ್ಲಾಟದ ಆನಂದವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟ "ಜೀವಿ"ಯು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆದಿತ್ತು..

ಬಸವನ ಹುಳು

ಸದ್ದಿಲ್ಲದಂತೆ ಅದರ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ; ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮನಮೋಹಕ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಮೈತಾಳಿದಂತೆ ಬಸವನ ಹುಳುವೊಂದು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚದ ಗೊಡವೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹರಿಯುತಲಿತ್ತು. ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿ; ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಹಿಡಿದು ತುಸು ಒಸಕಿದರೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗುವಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ-ಕೃಷ ದೇಹದೊಳಗೆ ಅದೆಂತಹ ಸೌಂದರ್ಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು!! ಅದು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ದಾರಿಯಡ್ದಕ್ಕೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲನ್ನು ನಾನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡ ಬನಸನ ಹುಳು, ತನ್ನ ಎಲುಬಿಲ್ಲದ ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಂಖದೊಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅರಿವಾದದ್ದು, ಅದು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿತ್ತೆಂದು!

ಮತ್ತೆ ಅದು ಮೊದಲಿನ ತನ್ನ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರಲು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಲಂಗು-ಲಗಾಮಿಲ್ಲದ ಅಶ್ವದಂತೆ ನಾಗಾಲೋಟ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು - ಈ ಬಸವನ ಹುಳುವಿನದ್ದು ಅದೆಂಥಹ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ, ಪಾರದರ್ಶಕ, ಸರಳ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಜೀವನ!! ನಾಜೂಕಾದ ಮೈಕಟ್ಟನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ತನ್ನ ಜೀವವು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಎಂಬುದರ ಅರಿವು ಅದಕ್ಕಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿಯದು. ಅಂತಹ ಸದೃಢವಲ್ಲದ ಶಂಖದ ಹೊದಿಕೆಯೇ ತನ್ನ ಅರಮನೆ, ಅದೇ ಅದರ ಆಸ್ತಿ, ಅಷ್ಟೇ ಅದರ ಪ್ರಪಂಚ! ನಡೆಯಲು, ಓಡಲು ಕೈ-ಕಾಳುಗಲಿಲ್ಲ, ತನಗಿರುವ ಪುಟ್ಟ ದೆಹವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಅಪಾರ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ, ಸ್ವಚ್ಚಂದವಾಗಿ ತೆವಳುವುದೇ ಇದರ ಕಾಯಕ; ವೇಗ ಎಂಬುದರ ಅರ್ಥವೇ ಇದಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಅದರ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟಾದರೂ, ಅದು ತೋರುತ್ತಿರುವ ಜಿವನಾಸಕ್ತಿಯು ಪ್ರಶಂಸನೀಯ! ನಿಸ್ವಾರ್ಥತೆ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ, ಸರಳತೆ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇವ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲದ; ಬದುಕಿರುವವರೆಗೂ ನಾನು, ನನ್ನದು, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಆಸ್ತಿ, ಅಂತಸ್ತು ಇವುಗಳಲ್ಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿ; ಸಹನೆ, ತಾಳ್ಮೆ, ನೀತಿ, ನಿಯಮಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ; ಇಹಲೋಕದ ಪಯಣ ಮುಗಿಸಿದಾಗ, ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ತೊರೆದು, ಬರಿಯ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗುವ ಮಾನವನ ಜೀವನದ ಅರ್ಥವಾದರೂ ಏನು? ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶಗಳಾದರೂ ಏನು? ಸಾರ್ಥಕತೆಯಾದರೂ ಏನು? ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ, ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕಿಂತ ಈ ಬಸವನ ಹುಳುವಿನ ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕವೆನಿಸುತ್ತದೆ! ನನಗೆ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮವೊಂದಿದ್ದರೆ, ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದಾಗಿನ ಅರಿವು ಹೊಂದಿರುವ ಬಸವನ ಹುಳುವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ಆ ಜೀವನಾನಂದದ ಅನುಭಾವದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲೀನವಾಗಿಬಿಡುವ ಬಯಕೆ. ಸಾಧ್ಯವಾದೀತೆ? ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದೇ ಆದರೆ, ನಾನು ಧನ್ಯ!

ಹೀಗೊಂದು ಪಯಣ..

ನಿನ್ನೆ ಎರಡನೇ ಶನಿವಾರ, ಕಛೇರಿಗೆ ರಜೆ! ಮೊನ್ನೆಯೇ ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದರು, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ-ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿ ಬರೋಣವೆಂದು. ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಬೆರೆತುಹೋಗಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟು ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದವು. ಮತ್ತೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ - ಅದೇನೋ ಸಡಗರ, ಉಲ್ಲಾಸ ಮನಸ್ಸಿಗೆ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದು (9 ಗಂಟೆಗೆ, ರಜೆಯಂದು ನನಗೆ ಬೆಳಗಾಗುವುದೇ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ!!) ಕಾರನ್ನು ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿ, ಒಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ (ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಚಾಲಕ), ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಉಪಹಾರ ಮುಗಿಸುವ ವೇಳೆಗೆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಸರಿ, ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು.. ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಪ್ರಯಾಣದ ನಂತರ ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ 209 ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಚಾಲನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ!

ಅದೇ ದಾರಿ.. ಅದೇ ತಿರುವು.. ಈ ಪಯಣ ನೂತನ..
(click image to enlarge)

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ 209 - ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುವ ವಿಶಾಲ ರಸ್ತೆ. 'ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆ'ಗಳ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಂಕ್ರಿಟ್ ಕಾಡಿಲ್ಲ; ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ 'ನಮ್ಮ ಮೆಟ್ರೋ' ಗೊಡವೆಯಂತೂ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ! ಅಕ್ಕ-ಪಕ್ಕ ಸುಂದರ ಪರಿಸರ; ಸ್ವಚ್ಛಂದ ಗಾಳಿ. ರಸ್ತೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಇದ್ದ ಗಿಡ-ಮರಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಲೆಂದೇ ಸಿಂಗರಿಸಿ ನಿಂತ ಹಸಿರು ತೋರಣದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಬೆಟ್ಟಗಳ ಸಾಲು; ನೀಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ಬೆಳ್ಳಿ ಮೋಡಗಳು; ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮೆಳೆನೀರು ತುಂಬಿದ ಸಿಂಗಾರಿ ಕೆರೆ; ಕೆರೆಯ ಏರಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾದುಹೋಗುವ ರಸ್ತೆ; ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರು - ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡಿದ್ದೆ.

ನೋಡು ಬಾ ನೋಡು ಬಾ ನಮ್ಮೂರ..
(click image to enlarge)

"ಅರೆರೆ!.. ಇದೇನಿದು? ಇಲ್ಲೂ ಮರಗಳನ್ನು ಕಡಿದಿದ್ದಾರಲ್ಲ?!" ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು. ತುಸು ಬೇಸರಿಕೆ ಮೂಡಿತಾ ದರೂ, ಅದನ್ನು ಕಡಿದದ್ದು ರಸ್ತೆ (ಅಗಲೀಕರಣ) ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನಪಟ್ಟುಕೊಂಡೆ.

ಮಾಮರವೆಲ್ಲೋ?.. ಕೋಗಿಲೆಯೆಲ್ಲೋ?..
(click image to enlarge)

ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಊರ ಬಾಗಿಲಿಗೊಂದು ಪುಟ್ಟ ದೇವಾಲಯ; ಅದರ ಮುಂದೆ 'ದೇವರಂತೆ' ನಿಂತಿದ್ದ ಕೋಲೇಬಸವ! ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡುವ ತವಕ; ಆದರೆ ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಊರ ಮನೆ ತಲುಪಿದವನೇ, ಒಂದೆರಡು ಮಾತನಾಡಿ, ಗುಟುಕು ನೀರು ಗಂಟಲೊಳಗಿಳಿಸಿ ಹೊರಟವನು ಬಿರುಸಾಗಿ ನಡೆದು ದೇವಾಲಯ ತಲುಪಿದ್ದೆ. ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ (??) ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ ಕೋಲೇಬಸವನ ಚೆಂದವನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡೆ.

ನಿನ್ನ ಚೆಲುವ ವದನ ಕಮಲ ನಯನ..
(click image to enlarge)

ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸೌಖ್ಯ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಪಕ್ಕಾ ಹಳ್ಳಿಯ ಸೊಗಡಿನ ಭೋಜನ, ಬಡಿಸುವವರ ಪ್ರೀತಿಯೂ ತುಂಬಿ ಅದೇನು ರುಚಿ! ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ತೃಪ್ತಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿನ ಯಾವುದೇ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹಣಕೊಟ್ಟೂ ಪಡೆಯಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ದಿನನಿತ್ಯ ಈ ತೃಪ್ತಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಇವರೇ ಧನ್ಯರು ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು, ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧವಾದೆವು. ಅವರುಗಳ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಬಿಳ್ಕೊಡುಗೆ ಅತ್ಮೀಯವೆನಿಸಿತ್ತು.

ಹಿಂತಿರುಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ 209 ಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದೆವು. ಊಟ ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಿದ್ರೆ ಬಾರದಿರಲೆಂದು FM 91.1 ನ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದೆ. ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೋಡಿ-ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ! ಘಲ್ ಘಲ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಎತ್ತುಗಳು.. ಕಾರಿನಿಂದಿಳಿದು ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ. ಆದರೇನು ಮಾಡುವುದು? ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬದುಕಿದು ಜಟಕಾ ಬಂಡಿ..
(click image to enlarge)

ಹೀಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ನಗು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಕಾರು ತಂತಾನೇ ವೇಗ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತು. ನಾನು ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೋಗಿ ನೋಡಲು.. 

ಆಡಿಸಿದಾತ ಬೇಸರ ಮೂಡಿ, ಆಟ ಮುಗಿಸಿದ..
(click image to enlarge)

ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ ನಾನು ಏನನ್ನು ನೋಡಬಾರದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೋ ಅದೇ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದ್ದ ಮುದ್ದಿನ ನಾಯಿಮರಿಯೊಂದರ 'ದಾರುಣ ಹತ್ಯೆ' ನಡೆದೇಹೊಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೊ ವಾಹನವು ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಈ ನಾಯಿಮರಿಯ ಇಹಲೋಕದ 'ಪಯಣ'ಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿ ಮುಗಿಸಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ 'ಕರುಳು' ಚೆಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಕಂದಮ್ಮನ ದೃಶ್ಯ ಮನಕಲಕುವಂತಿತ್ತು. ಆ ತಾಯಿಯ ರೋದನೆ ಕೇಳುವವರಾದರೂ ಯಾರು? ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಿದೆ, ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ನಿಲುಕುವಷ್ಟೂ ದೂರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ (ಹೆಣ್ಣು) ನಾಯಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯದಿಂದ ನಾಯಿಮರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಮಲಗಿಸಬೇಕೆನಿಸಿತು, ಆದರೆ ಅದರ ಪುಟ್ಟ ದೇಹ ನನ್ನ ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯಾಗಿ ಬರದಷ್ಟು ಛಿದ್ರವಾಗಿಹೊಗಿತ್ತು.

ಈ ದೇಹದಿಂದ ದೂರವಾದೆ ಏಕೆ ಆತ್ಮನೆ? ಈ ಸಾವು ನ್ಯಾಯವೇ?
(click image to enlarge)

ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಉತ್ಸಾಹ-ಆನಂದವೆಲ್ಲ ಮರೆಯಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಬರಿಯ ನಾಯಿಮರಿಯ ದೃಶ್ಯ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಈ ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. "ಮುದ್ದು ಮರಿಯ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಲಿ" ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟಿದ್ದ ವರುಣ ದೇವ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕವಿದಿದ್ದ ದುಃಖದ ಕಾರ್ಮೋಡ ಕರಗಿ ಮಳೆಯಾಗಿ ಧೋ ಎಂದು ಧರೆಗಿಳಿದಿತ್ತು.

ಈ ಲೋಕವೆಲ್ಲ ನೀನೇ ಇರುವ ಪೂಜಾ ಮಂದಿರ..
(click image to enlarge)