Friday, June 25, 2010

If Egg is Broken..

If Egg is broken by an outside force - a Life Ends;
If Egg is broken by an inside force - a Life Begins;
- Great things always happen from within.

I got a forwarded email message and the above saying was set as a signature from the Sender. The author is, however, unknown. Whoever it may be, we should admire his thinking. To be frank, till date it never struck my mind that two different and opposite forces can act on an egg leading to two different and opposite outcomes. At the end, what impressed me most is the way it is related to ones own self!!

We spend most of our time and energy to analyze things and investigate whats wrong and right happening around us. It is not new that we try to give big and long lectures on how the Society can be changed, how the City can be changed, how the Country can be changed, etc., etc.. But, seldom we ever think of how to change ourselves? It is practically impossible to change everything around us; at the same time, if every one of us start changing ourselves - it would end up in a mass revolution.

Recently, I started analyzing things that happen to/within myself. At work, a team of 12 is lead by me and they are a good bunch of smart and hard workers - no doubt. Everything is now target-oriented; so its very common to set targets and try to achieve it. Sometimes (not always though), my team fail to perform tasks which I assign them and end up giving reasons to substantiate their failure. I used to get angry and upset when people give reasons, which makes me feel that they are shirking from responsibility. After reading the above quoted saying, I just sat aside and thought - why should I get angry when assigned tasks remain undone? It is actually me myself 'generating' anger from 'within'. I did a bit of homework and prepared myself on how to act when my team fails to dischare their duties. Well, it was not too far for me to wait.. and you know what? As usual, I got angry and was about to literally 'shout' at them.. myself spoke to me:

Hello.. relax, relax. You remember how it was planned to handle the situation? And now, what are you doing? Hold on for a moment and think over - who made you angry? Team members or ....?

While I was conversing with myself within, there was a pause with killing silence. Guess my colleagues were expecting the worse from me. I was still busy within:

Ok, understood. 'Anger' was not imposed by anyone on me; instead, I (me) was actually imposing anger on myself. So, it was not the team responsible for my anger; but (me) myself (This is called as personalization of problem in Psycho Therapy). So, who should solve this problem? None other than me. What should I do now? Firstly, please don't get angry. Well..

Asked them the reason for lagging; I could sense the glimpse of surprise on their faces for me not shouting at them as usual. My calmness had increased their enthusiasm to start giving 'reasons'. Again.. I started getting angry; pushed myself 'within' and myself said to me - this is the right time, not to get angry but to listen to what they got to say.. common, listen to them carefully.. I sat silent and became a good listener for a moment. 'Myself' had won 'me' within, but I couldn't actually listen to what they are trying to say - don't know why? There was a pause.. I broke the silence and said "back to work guys, I will talk to you later". I was totally blank and felt the need of some real time for me and myself. Couldn't talk to them the whole day, I was busy 'within'.

Now a days, whenever work is pending or tasks are incomplete; I don't get angry - greatest achievement one should say. Just because am not getting angry, my mind and energy are being channelized in making better decisions and strategies for success of the team. The whole atmosphere seems to have been now changed and the performance is getting better. Everything is a result of something that happened from 'within'. No doubt, I have now started believing that the strongest strength is 'within myself'. Read it all again:

If Egg is broken by an outside force - a Life Ends;
If Egg is broken by an inside force - a Life Begins;
- Great things always happen from within.

Tuesday, June 22, 2010


Green DATACENTER 2010 ಸಮಾವೇಶವನ್ನು ITC Royal Gardenia, Bengaluru ಇಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ನಾನು ಕೂಡ ವಿಶೇಷ ಅಹ್ವಾನಿತರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ(?)! ITC Royal Gardenia ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೃದಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ '5-STAR HOTEL'. ಇಂಥಹ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ನನ್ನ ಭೇಟಿ ಇದೇ ಮೊದಲನೆಯ ಬಾರಿ. ಸಮಾವೇಶ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 9 ಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು, 11:30 ರ ಚಹಾ-ವಿರಾಮದ ಸಮಯ; ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ನಿಲುಕಿದಷ್ಟೂ ದೂರ 'ಅತ್ತ-ಇತ್ತ' ನೋಡಿ ಸೋತ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಕೇಳಿದ್ದೆ "Urinals?".. ಒಂದೇ ಪದ ಬಳಸಿ, ಕೇಳಿದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲೇ ಆ ಪದವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಸಿದ್ದ ನನಗೆ ಆ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದ "it's in the mid-way Sir". "Thank you..", ಆತ ತೋರಿಸಿದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದುದು ಕಾಣಿಸಿ, ಆತುರದಲ್ಲೇ (ಆತುರ ಏಕೆ ಎಂದು ಬೇರೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ..) ಒಳನಡೆದೆ. ಒಳಹೊಕ್ಕವನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರ ತಡೆದೆ - ಯಾರೋ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಂತೆ ಭಾಸವಾದ ನನಗೆ, ಅದು ನನ್ನದೇ ಬಿಂಬವೆಂದು (ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತ ಗೋಡೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡಿಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿದ್ದರು) ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ.

ಒಳಗಡೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತಯಾರುಮಾಡಿಟ್ಟ ಮಾದರಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಹ ಒಂದು ಚೂರೂ ಕಸ-ಕೊಳಕು ಕಾಣಸಿಗದು. ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸಿ ಪ್ರತಿ ಇಂಚು-ಇಂಚನ್ನೂ ಸಹ ಮಾಲಿಶ್ ಮಾಡಿದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಆವರಣ. ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಮರೆತು ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಬಾಗಿಲ ಶಬ್ದ ಎಚ್ಚರಿಸಿತ್ತು; ಮುಂದೆ ಸಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರಕೃತಿಸಹಜವಾದ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟು 'ನಿಂತಿದ್ದೆ'. ಯಾರೋ ಒಳಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಪಕ್ಕಕ್ಕೇ 'ನಿಂತರು'. ನಿಂತ ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೊಂದು ಅನುಮಾನ ಶುರುವಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಲ್ಪಿಸಿದ ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!? ಹಾಗಾದರೆ ನೀರು ಹಾಯಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಬಂದ 'ಕೆಲಸ' ಮುಗಿದರೂ ಸಹ ಅಲ್ಲಾಡದೆ ಹಾಗೇ ನಿಂತೆ; ಪಕ್ಕಕ್ಕಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೀರು ಹಾಯಿಸುವ ಗೊಜಿಗೇ ಹೋಗದೆ ಕೈತೊಳೆಯಲು ಹೊರಟೇಬಿಟ್ಟ! ಆತ ಹೊರಟ ಹಿಂದೆಯೇ ನೀರು ತಂತಾನೇ 'ಅಲ್ಲಿ' ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನೂ ಸಹ ಹಿಂದೆ ಸರಿದೆನಾದರೂ, ನನ್ನ ಗಮನವೆಲ್ಲಾ ನೀರು ಹರಿಯುವುದೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆಯೇ ಇದ್ದಿತು. ನಾನು ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನೀರು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿಯತೊದಗಿದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಾನ ತಂದಿತ್ತು. ಕೈತೊಳೆದು 'tissue paper' ಉಪಯೋಗಿಸಿ.. 'ಬಿಸಾಡುವುದೆಲ್ಲಿ?' ಎಂದು ಕಣ್ಣಾಯಿಸಲು, ಬಿದಿರಿನ ಕಡ್ಡಿಗಳಿಂದ ಹೆಣೆದು ತಯಾರಿಸಿದ ಸುಂದರವಾದ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಯೊಂದು ಕಾಣಿಸಾಲಾಗಿ, (ಎರಡು ಬಾರಿ ಯೋಚಿಸಿ) ಅದರೊಳಗೆ ಎಸೆದು ಹೊರನಡೆದೆ.

ಸಮಾವೇಶ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಹೊರಬಂದಿದ್ದೆ; ಮುಖ್ಯವಾದ ದೂರವಾಣಿ ಕರೆಯನ್ನು ಉತ್ತರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ 'ಅಲ್ಲಿಗೆ' ಬಂದು ಸೇರಿದ್ದೆ! ಸರಿ, ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಬಂದವನೇ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ನನ್ನ ತಲೆ-ಕೂದಲು, ಮುಖ, ಬಟ್ಟೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿವೆಯೇ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದೆ. ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಜೋತುಬಿದ್ದ 'Delegate' ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಯು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿಸಿ, ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡಮೇಲೆ ಗಮನಿಸಿದ್ದೆ, 'tissue paper' ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು (ಮೊದಲೇ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಕೈ ತೊಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೂ). ಈಗೇನು ಮಾಡುವುದು? ಬಾಗಿಲ ಕಡೆ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಿದ ನನಗೆ ಎರಡು ಯಂತ್ರಗಳು ಕಂಡವು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು 'hand dryer'. METRO MALL ನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ಅನುಭವವಿದ್ದುದರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಗುಂಡಿ ಒತ್ತಿ ಹಸ್ತಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಚಾಚಿ ಹಿಡಿದೆ. ರಭಸವಾಗಿ, ಉಗುರು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಗಾಳಿ ನನ್ನ ಹಸ್ತಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಣಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಯಂತ್ರದ ಮೇಲಿದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು, ಅದು 'shoe polisher'. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಒತ್ತಿದೆ, ಯಂತ್ರದ ಕೆಳಗಡೆ ವೃತ್ತಾಕಾರದ 'brush' ತಿರುಗತೊಡಗಿತು. 'ಒಹ್! ಇದು ಹೀಗೆ..' ನನ್ನ ಬೂಟನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ನಯವಾಗಿ ತಾಕುವಂತೆ ಹಿಡಿದೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಲಿಶ್ ಮಾಡಿತ್ತು. ನಾನು ಹೊರನಡೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೂಟುಗಳು ಫಳ-ಫಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.

ಹೋಟೆಲ್ ನ ಕೆಳಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಾರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು, ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ವಾಹನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಗಿ, ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆಯ ಉಮಾ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ಮುಂದೆ ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ನಿಂತಿತು. ಕೆಳಗಿಳಿದ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದು ನೇರವಾಗಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ 'ನಿರ್ಮಲ ಶೌಚಾಲಯ'ಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಅದೇನೋ ಕಸಿವಿಸಿ; 'ಮಾಡಿದರೂ' 'ಮಾಡದ' ಭಾವನೆ, ಏನೋ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಭವ. ಒಳಗೆ ಬಂದವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ 'ಸುಗಂಧ'ವು ಮೊದಲಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರಿತ್ತು. ಆದಷ್ಟೂ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು 'ನಿಂತೆ'. ಆರೋಗ್ಯವೆನಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದ ನೈರ್ಮಲ್ಯ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟಿದ್ದ ನಲ್ಲಿಯಿಂದ ಹ(ಸು)ರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀರು ನನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ತಾನೇ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿತ್ತು. ಬೇಗನೆ ಹೊರಬಂದು ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಉಸಿರನ್ನು ಸಡಿಲಿಸುವ ತವಕ, ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ನನಗೆ ಕಾವಲುಗಾರ ಎದುರಾದ; ಕಿಸೆಯಿಂದ ಐದರ ನಾಣ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದು ಅವನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟೆ. "change ಕೊಡಿ" ಕಾವಲುಗಾರನೆಂದ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಸಿವಿಸಿಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಿ, ಸಮಾಧಾನವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ 'ನಿರ್ಮಲ(?) ಶೌಚಾಲಯ'ಕ್ಕೆ ನಾನು ಋಣಿಯಾಗಿರಬೇಡವೇ? "ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ.. ಇಟ್ಕೊಳ್ಳಿ.." ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಬಂದೆ. '5-STAR' ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗದ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅತ್ಯಂತ ಆಧುನಿಕ, ಶುಚಿ ಹಾಗು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿದ್ದ ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣವು ನನಗೆ 'ಪರಕೀಯ'ವೆನಿಸಿತ್ತು - ನನಗೆ ಹೊಂದುವುದು ಇದಲ್ಲವೆಂಬ ಅಗಾಧ ನಂಬಿಕೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದಲೂ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಭಾರಿ ತೂಕವೊಂದನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿದ ಅನುಭವ.. ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತಾ ನಾನು ಕಾರಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ. ಮನೆಗೆ  ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ ನಮ್ಮ 'ಹಳ್ಳಿಯ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿ'ಯು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಂತ-ಉತ್ತಮವೆನಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತಲಿತ್ತು.

Sunday, June 13, 2010

ಸತ್ಯ ಸಂಗತಿ..

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ, ಅಂದರೆ 30-05-2010 ರಂದು ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಗುರುರಾಜ ತನ್ನ ಜೀವನದ 'ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯೆ'ಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ, 'ಗೃಹಸ್ತ'ನಾದ (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಾಗ ನಾನು 'ಏಕವಚನ'ದಲ್ಲಿ ಸಂಭೋದಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇದು ಅವರ ಮೇಲಿನ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಹಾಗು ಸಲಿಗೆಯನ್ನು ತೋರುತ್ತದೆಯೋ ಹೊರೆತು ಅಗೌರವವನ್ನಲ್ಲ). ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ನನಗೆ ಆತ ಜನವರಿಯಲ್ಲೇ ದೂರವಾಣಿ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಸಿದ್ದ. ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುರಾಜ ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಪ್ರದೀಪ್ ಜೊತೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಗುರುರಾಜ-ಪ್ರದೀಪ್ ಇವರ ಸ್ನೇಹವು ನನ್ನ ಮೂಲಕವೇ ಮೊದಲುಗೊಂಡರೂ ಸಹ, ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಸ್ನೇಹ ತೀರ ಘಾಡವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಪರಸ್ಪರ ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದುದ್ದು (ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಇದು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದೇನೋ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ನನಗೆ) ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬಂದಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದೇ ನಾನು, ಗುರುರಾಜ ತನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ಪ್ರದೀಪ್ ನನ್ನ ಕರೆಯದೆ ಇರಲಾರನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಗುರುರಾಜನ ಮದುವೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿ ಪ್ರದೀಪ್ ಜೊತೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದ್ದೆ.

ಮೇ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ; ನಾನು ಕಛೇರಿ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ (ತೀವ್ರ) ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೊಂದು ದಿನ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ 'ಮದುವೆಯ ಕರೆಯೋಲೆ'ಯೊಂದು ಇದ್ದಿತು. ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ತಿಳಿಯಿತು ಅದು ನನಗೆ ಗುರುರಾಜ ತನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ನೀಡಿದ ಆಮಂತ್ರಣ. ರಾತ್ರಿ ಬಹಳ ಸಮಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ನನ್ನ ಇಡೀ ದಿನ ಪ್ರಯಾಣದ ಆಯಾಸ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಮಾಯವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಡಗರ-ಸಂತೋಷ. ಮದುವೆಯ ದಿನಾಂಕ, ಮದುವೆಯ ಸ್ಥಳ, ವಧುವಿನ ಹೆಸರು, ವರನ ಹೆಸರು ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಕರೆಪತ್ರದ ಮೊದಲುಗೊಂಡು ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಓದಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು; ಗುರುರಾಜ ಎಲ್ಲರಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದವನಲ್ಲ - ಆತ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯ ಹೊಸತನವನ್ನು ತನ್ನದೇ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುವಾತ.

"Because you have blessed me with Friendship, Love, Care and Guidance, I would like to.."

ಹೀಗೆ ಶುರುವಾದ ಆಮಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿತ್ತು, ಗೌರವವಿತ್ತು, ವಿಧೇಯತೆಯಿತ್ತು, ಸರಳತೆಯಿತ್ತು, ಆತ್ಮೀಯತೆ ಎದ್ದು ತೋರುತ್ತಿತ್ತು. ಗುರುರಾಜ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಅತ್ಮಿಯನೆನಿಸಿದ. ಹೃದಯಕ್ಕಾದ ಆನಂದವು ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಗುವಿನ ಮೂಲಕ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಇಂಥಹ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಪಡೆದುದಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಅದೃಷ್ಟಶಾಲಿ ಎಂಬಂತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುತ್ತಲೇ ನನ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಜೋಗುಳಕ್ಕೆ ವಶನಾಗಿದ್ದೆ..

ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಪ್ರದೀಪ್ ಗೆ ಕರೆಮಾಡಿ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ; ಆದರೆ ಪ್ರದೀಪ್ ತನಗೆ ಗುರುರಾಜ್ Invitation ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ!! ಗುರುರಾಜ್ ಮನೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಪ್ರದೀಪ್ ಮನೆ; ರಾಜು ಪ್ರದೀಪ್ ನನ್ನು ಕರೆಯಲು ಮರೆತದ್ದು ಏಕೆ..? ಹೀಗೆ ಇನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳು ಕಳೆದ ನಂತರ, "Wedding Invitation" - "Gururaj" ನಿಂದ ಇ-ಮೇಲ್ ಸಂದೇಶ ನನಗೆ ತಲುಪಿತ್ತು. ಉತ್ಸುಕನಾಗಿಯೇ ಇ-ಮೇಲ್ ನಲ್ಲಿ "To" ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ, ಗುರುರಾಜ "To" ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು "BCC" ಮಾಡಿದ್ದ. ಮತ್ತೆ ಪ್ರದೀಪ್ ಗೆ ಕೇಳಲು, ಯಾವುದೇ ಇ-ಮೇಲ್ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ. "ಎಲ್ಲಾ mail ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಪ್ಪ, Spam ಕೂಡ ನೋಡು", ಪ್ರದೀಪ್ ಗೆ ಶಿಫಾರಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದೆ - ಅಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ನನಗೆ ಗುರುರಾಜನ ಮೇಲೆ. ಪ್ರದೀಪ್ ಗೆ ಮದುವೆ ಇನ್ನು ಕೇವಲ ಎರಡು ದಿನಗಳಿರುವಾಗಲೂ ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಶ ಬಾರದಿದ್ದರಿಂದ, ಈ ವಿಷಯ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದೆ ನನ್ನನ್ನು ಗೆದ್ದು ನಿಂತಿತ್ತು.

30-05-2010 ರಂದು ಮದುವೆಯು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಪ್ರದೀಪ್ ಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ತನ್ನ Institute ನಲ್ಲಿ ಪ್ರದೀಪ್ ಯಾವುದೊ Class ನ ಪಾಠ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದ. ಮದುವೆಯು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೂ ಪ್ರದೀಪ್ Institute ಗೂ ಕೇವಲ ನೂರು ಮೀಟರ್ ಗಳ ಅಂತರ ಅಷ್ಟೇ. ನಾನು ಸುಮಾರು 10 ನಿಮಿಷಗಳವರೆಗೂ ಪ್ರದೀಪ್ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಪ್ರದೀಪ್ ನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ "ಬಾರಪ್ಪ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ.." ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರದೀಪ್ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ ಸುಳ್ಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಗುರುರಾಜನ ಬಳಿಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರದೀಪ್ ನ ಜೊತೆಯಾಗಲಿ ನಾನು ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ನನಗೆ ತೀರ ಅತ್ಮೀಯರಾದ್ದರಿಂದ, ಯಾರನ್ನೂ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ದೂಡುವ ಬಯಕೆ ನನಗಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ.

ನಿನ್ನೆ ಗುರುರಾಜ ಮತ್ತು ನಾನು ಜಯನಗರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆವು. ಹೋಗುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸಂಭಾಷಣೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತಿರುಗಿ, ಪ್ರದೀಪ್ ನನ್ನು ತಲುಪಿತ್ತು. ಗುರುರಾಜು ಹೇಳಿದ "ಪ್ರದೀಪ್ ಮದುವೆಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ". ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ!! "Card ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅಂತಿದ್ದ, ನಾನು ಮದುವೆಗೆ ಬಂದಾಗ್ಲೂ phone ಮಾಡಿ ಕರ್ದೆ, ಬಂದ್ರೆ ಸರಿಹೊಗಲ್ಲಪ್ಪ ಅಂದ್ಬಿಟ್ಟ" ಗುರುರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. "ಹಾಗ್ಯಾಕೆ ಅನ್ಕೊಂಡರು ಪ್ರದೀಪ್? ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ದಿನಾನೆ ಅವರಿಗೂ Card ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ; ಆ ದಿನ ಜೋರು ಮಳೆ ಬರ್ತಿತ್ತು, ಆಟೋ ಹಿಡಿದು ವಾಪಸ್ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಇ-ಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅವ್ರಿಗೂ, rediffmail id ಅನ್ಸುತ್ತೆ.." ರಾಜು ಹೇಳಿದ. ನಾನು "ಹೇಳಿದೆ ಪ್ರದೀಪ್ ಗೆ, ಸರಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ id ಗಳ್ನು check ಮಾಡು ಅಂತ, but ಅವ್ನು rediff id check ಮಾಡಿರೋದು doubt" ಎಂದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಗೆದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದ ಈ ವಿಷಯವು ಈಗ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಬಿಚಿಟ್ಟು, ನಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಗಿದ್ದು ಇಷ್ಟೇ; ಗುರುರಾಜ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರ ಕೊಡುವುದಕ್ಕೆ ಮರೆತಿದ್ದನಾದರೂ, ಇ-ಮೇಲ್ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದ. ಪ್ರದೀಪ್ ತನ್ನ ಸಾಕಷ್ಟು ಇ-ಮೇಲ್ ಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದನಾದರೂ, ಗುರುರಾಜನ ಸಂದೆಶವಿದ್ದ ಇ-ಮೇಲ್ ಓದಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರದ್ದು ತಪ್ಪು ಇದರಲ್ಲಿ? ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರದ್ದೂ ತಪ್ಪು - ಅದರೂ ಇಬ್ಬರದ್ದೂ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ! ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಇಂಥಹ ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ನಾಟಕೀಯವೆನಿಸಿದರೂ, ಅವುಗಳಿಗೆ ನಿಜಜೀವನದ ಅನುಭವಗಳೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ನಿದರ್ಶನ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಾನು ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿದ್ದರೆ (ಸಧ್ಯ! ಬದುಕಿದರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು..), ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸದೆ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವಾದಾಗ ಗುರುರಾಜ-ಪ್ರದೀಪ್ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಇನ್ನೂ ಆತ್ಮೀಯ-ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ ಸಂಗತಿ. ಇದು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕವೇ ನೆರವೇರಿದರೆ, ನಾನು ಧನ್ಯ!

Wednesday, June 9, 2010


I was traveling via City Market and happen to see a sign board at Bust Stop in front of Vani Vilas Hospital, which read:

click to enlarge

KSAPS; Karnataka State AIDS Prevention Society ( is a Special Cell constituted under the Directorate of Health & Family Welfare Services by Government of Karnataka in 1997. It mainly aims at HIV/AIDS Prevention along with extending Care & Support to the infected.

Lets read it all again - To prevent HIV/AIDS, we have to abstain from pre & extra marital sex, should be faithful to our partner & use condoms. Well, doesn't it sound to be revolving only around SEX? For me, it is! Rightly, it should be.. since, that indeed is the major cause.

Abstain from Pre & Extra Marital Sex
In somewhere around 2005, well-known actress Kushboo said in an interview given to a magazine "pre-marital sex was fine; provided safety measures are followed to prevent pregnancy and sexually transmitted diseases. No educated man would expect his wife to be a virgin". This resulted in filing of 22 (if am not wrong) cases against her, which the Supreme Court recently quashed. Ok, coming back, 'Abstain' seems to be the perfect word used; and yes, it should be ones own decision to keep away from Pre & Extra Marital Sex to prevent HIV/AIDS. No issues.

Be faithful to your Partner
Of course! We should be. It seems more like an emotional/sentimental way of tackling. When one cannot really 'abstain' h(im/er)self, at least this trick may work. No issues.

Use Condoms
*~@#&^$!! What does this mean? It sounds a bit of 'controversy' (at least to me). Does this mean to say if one cannot avoid pre & extra marital sex nor be faithful to partner, can safely use 'Condom' and 'Enjoy'? Earlier, it was told to avoid pre & extra marital sex; but now, by saying 'use condoms' do they want to mean the converse? Or, is it a 'clever' way of encouraging pre & extra marital sex (might not be)? Or, does it mean that pre & extra marital sex cannot be totally 'stopped' - so 'safely use condoms'?

Does it mean to say that one should know Condoms help preventing from getting infected with HIV/AIDS and safely indulge in Sex by using them? If that is the case, what was the need to say 'A' and 'B' to begin with?

I personally have always been thinking that CONDOM shouldn't ever be a preventive measure to HIV/AIDS. Because, it indirectly may give the impression that - it is fine to have Sex with any number of (wo)men. When our lives are been built upon strong foundation of 'monogamy' preached in our great epic Ramayana (Mahabaharatha is a contrary, should seriously start finding substantiating evidences if HIV/AIDS did exist then), how would such concepts be promoted and popularized amongst us? I think KSAPS should be very cautious while releasing such advertisements in public; not just making some (ir)relevant statements. Being a Government of Karnataka undertaking, there should have been some 'real intellectuals' working behind such 'crucial' & 'responsible' propaganda.

Saturday, June 5, 2010


ಹಿರಿಯ ಆಪ್ತರೊಬ್ಬರು ನಾನು ಡಾ. ಮೀನಗುಂಡಿ ಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ರವರ "ವರ್ಧಮಾನ ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ" ಪುರಸ್ಕೃತ "ಮಾನಸಿಕ ಸಯಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಇಲ್ಲದ ಮಾರ್ಗ" (ನವಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾಶನ ಪ್ರಕಾಶಿತ) ಎಂಬ ಕೃತಿಯನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಬೇಗ ಓದಲೇಬೇಕೆಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶಿಫಾರಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದವನೇ, ನವಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾಶನ ಕಛೇರಿಯನ್ನು ದೂರವಾಣಿ ಮೂಲಕ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದೆ. ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆ 6 ಗಂಟೆಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ತೆರೆದಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು; ಸಮಯ ಆಗಲೇ 5:14! ಆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇಂದು ಖರಿದಿಸಲೇಬೇಕೆಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಆತುರಾತುರದಲ್ಲಿ ಬೈಕ್ ನಲ್ಲಿ ಹೊರಡುವವನಿದ್ದೆ.. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಮುದ್ದಾದ ಧ್ವನಿ -

"ಮಾಮ, ಒಂದು ಚಾಕುವೇಟ್ ತಗೊಬಾ ನೀತಿಗೆ"...

ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮಗಳು, ಹೆಸರು "ನಿಯತಿ"; 2 ವರ್ಷ 7 ತಿಂಗಳ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ. ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ "ನೀತಿ" ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ, ಆಕೆಗೂ ಅದು ಇಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು - ತನ್ನನ್ನು "ನೀತಿ" ಎಂದೇ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ನೀತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೇನೆ! ನಾನು ಬೈಕ್ ಅಥವಾ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟರೆ, ಸೋಫಾ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕಿಟಕಿಯ ಮೇಲೇರಿ ನಿಂತು "ಮಾಮ, ಒಂದು ಚಾಕುವೇಟ್ ತಗೊಬಾ ನೀತಿಗೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಅಪ್ಪಿ-ತಪ್ಪಿಯೂ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಚಾಕೊಲೆಟ್ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ - ಒಳ್ಳೆಯ ಪಾಪು. ನಾನು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ "ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಕ?" ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ, ಅದಕ್ಕವಳು "ಸಾಕು" ಎಂದು ಕಡ್ಡಿ ಎರಡು ತುಂಡು ಮಾಡಿದಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ (ಇಂದು ಆಕೆಯನ್ನು ಚೇಡಿಸುವಷ್ಟು ಸಮಯವಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ). ಆದರೆ, ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನವಾದರೂ ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವಾಗ ಅವಳಿಗೆಂದು ಚಾಕೊಲೆಟ್ ತಂದವನಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀತಿಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತುಂಬಾ ನಂಬಿಕೆ, ತಪ್ಪದೇ ಪ್ರತೀ ಬಾರಿಯೂ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ - ನಾನು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಮರೆತಿರುತ್ತೇನೆ! ನಾನೆಂಥ ಮಾಮ ಅವಳಿಗೆ? ನಾಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು.

ಸ್ವಲ್ಪ ವೇಗವಾಗಿಯೇ ಬೈಕ್  ಶಿವಾನಂದ ವೃತ್ತದಲ್ಲಿರುವ ನವಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾಶನ ಕಛೇರಿ ತಲುಪಿತ್ತು, ಸಮಯ 5:40 ಗಂಟೆ. ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನವಕರ್ನಾಟಕ ಪ್ರಕಾಶನಕ್ಕೆ 50 ರ ಸಂಭ್ರಮ (1960-2010), ಖರೀದಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕದ ಜೊತೆಗೆ 'ಪುಸ್ತಕ ಪಟ್ಟಿ' ಯೊಂದನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ನೀಡಿದರು. ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದಂತೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇಂದೇ ಖರೀದಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನವಿತ್ತು. ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಿತಲ್ಲ, ಬೈಕ್ ಏರಿ ಮನೆಯಕಡೆ ಹೊರಟೆ. ಇನ್ನೇನು ಮನೆ ತಲುಪಬೇಕು, ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಬೇಕರಿಯೊಂದರ ಮುಂದೆ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ. ಇಂದು ನಾನು ನೀತಿಗೆ "ಚಾಕುವೇಟ್ " ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮರೆತಿರಲಿಲ್ಲ, good boy. ಬೇಕರಿಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಚಾಕೊಲೆಟ್ ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಯಾವುದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ತೋಚಲೇ ಇಲ್ಲ! Eclairs ತಗೊಳ್ಲಾ? ಬೇಡ. Boomer? ಅದು ಚಾಕೊಲೆಟ್ ಅಲ್ವೇಅಲ್ಲ. Dairy Milk? Perk? Munch? ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೇನು ತಗೊಳ್ಲಿ? ಇಷ್ಟು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬೇಕರಿಯ ಹುಡುಗ ನಾನು ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲದ ಗಿರಾಕಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಬೇರೆಯವರೆಡೆಗೆ ಸಾಗಿದ್ದ. ಸರಿ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿಂದ ಏನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ನನ್ನನ್ನು "ಏನ್ ಕೊಡ್ಲಿ ಸಾರ್?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ. "ಒಂದು Milky Bar ಕೊಡೊ", ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ. "ಒಂದೇ ಸಾಕ ಸಾರ್?".. ಹುಡುಗ ಬಹಳ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ! ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನಗೇ ತಿರುಗಿ ಬಂದದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಕ್ಕು "ಸಾಕು" ಎಂದೆ. ಹುಡುಗ ಕೊಟ್ಟ Milky Bar ಒಂದನ್ನು ಪುಸ್ತಕವಿದ್ದ ಕೈಚೀಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ, ಬೈಕ್ ಏರಿ ಹೊರಟೆ.

ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದ ನನಗೆ ಅದೇನೋ ಸಂಭ್ರಮ, ಇಂದು ಮರೆಯದೆ ನೀತಿಗೆ ಒಂದು "ಚಾಕುವೇಟ್" ತಂದೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ! ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದು ಒಳಗೆ ಬಂದೆ, ನೀತಿ ನಾನು ತಂದಿದ್ದ "ಚಾಕುವೇಟ್" ತೆಗೆದು ತಿನ್ನುತ್ತಾಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದವನಿಗೆ ನಿರಾಸೆಯಾಗಿತ್ತು. ಒಳಗೆ ಬಂದವನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ ನೀತಿ ಮತ್ತೆ Cartoon Network ನಲ್ಲಿ Chhota Bheem ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನಳಾದಳು. ಮಾಮ ಎಂದೂ ತನಗೆ "ಚಾಕುವೇಟ್" ತಂದವನಲ್ಲ ಎಂದು ಆಕೆಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ನಾನು ಅವಳ ಪಕ್ಕಕ್ಕೇ ಕುಳಿತೆ - ಆದರೂ ಅವಳ ಗಮನವೆಲ್ಲಾ Chhota Bheem ಕಡೆಗೇ ಇದ್ದಿತು. ಚಾಕೊಲೆಟ್ ತೆಗೆದು ಅವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆ.. "ಹೇaaaaaa .. ಚಾಕುವೇಟ್!!", ಸೋಫಾದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಚಾಕೊಲೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ರೂಮಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಕನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ "ಅಮ್ಮ.. ಚಾಕುವೇಟ್ ತೆಕ್ಕೊಡಿ". ಅಕ್ಕ - "ಎಲ್ಲಿತ್ತೋ ಇದು?" ಕೇಳಿದಾಗ ನೀತಿ "ಮಾಮಂದು", ತನಗೂ ಅದಕ್ಕೂ ಏನೂ ನಂಟಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು. ಮತ್ತೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಕುಳಿತು ಅಕ್ಕ ಬಿಡಿಸಿಕೊಟ್ಟ Milky Bar ಮೇಯುತ್ತಾ Chhota Bheem ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದಳು. ನಾನು "ಚಾಕುವೇಟ್ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ಯ ನೀತಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದೊಡನೆಯೇ ಥಟ್ಟನೆ "ಚೆನ್ನಾaaaaaaaaaaಇದೆ" ಎಂದು ನನ್ನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಾ ಬಾಯ್ತುಂಬ ನಕ್ಕಳು. ಆ ಒಂದು Milky Bar ಆಕೆಯ ಮಾಮನ ಇಷ್ಟೂ ದಿನಗಳ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ-ಮರೆಗುಳಿತನವನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಸಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಆ ಮುಗ್ಧ ನಗು ನನ್ನ ಆಯಾಸವನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗಿಸಿ, ಮನಸು ಹಗುರವೆನಿಸಿತು. ನಾನು ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿದವನಂತೆ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದೆ.

Thursday, June 3, 2010


I was reading one of my friend's blog the day before and found the pictures included in the blog post quite familiar. Reading the description, I found that they were snaps taken at my working place - Hesaraghatta!

HESARAGHATTA: Approximately 25-odd Kms away from Bengaluru city, it is a place of bio-diversity I should say. Apart from the presence of a huge lake, there are many Govt. Organizations involved in various Animal Husbandry activities.
Hesaraghatta Lake
It is a place surrounded by total greenery, attracting large number of visitors.
Fodder Plot at our Institute
Presence of Nrityagrama (a private Institute nurturing Art - Dance) and Our Native Village (a Resort) adds to the beauty.
Antique Car at Nrithyagrama
Altogether, it is a nice, cool, and interesting picnic spot for a weekend; far far... far away from the congested traffic and killing pollution of the City.

I have been working at Hesaraghatta in one of the Govt. Organizations for the past three years now. Seeing the snaps uploaded in my friend's blog, I was just amazed! Never I did realize of being lucky enough to work in a place like Hesaraghatta. Each one of the snaps were so impressive, it was actually impossible for me to believe my own eyes. Immediately, I did a File Search in my laptop and got the ZIPped file containing the snaps taken in and around Hesaraghatta when my friends visited me on a weekend. The beauty of the landscape was as amazing as what I saw in my friend's blog post; just lost myself looking at the snaps, one by one.

Well, then, why is it I did not manage to recognize this beauty of nature practically? Believe me, at least twice a day I travel alongside Hesaraghatta lake and once a week to CPDO&TI and other nearby Institutes. Never did the beauty stuck my senses; else, let me put it this way - never I did see the natural beauty around. Why so? Am I blind at heart? Don't think so; if yes - I wouldn't have been impressed with the snaps anyways. Since its my working place, did my intellect happen to shut the doors of innocence which is necessary to perceive the nature's beauty? What made me so insensitive? Am I not the real myself anymore? Where did my Prashanth who jumped with joy seeing a spinning top, flying kite, hopping frog and sailing boat go? Is he still alive? If yes, where is he? Whats the reason I turned so materialistic? When did my definition of Life change? Think its the right time now to dig and find out the innocent me, well before I utterly fail to keep the real human alive within myself.

Tuesday, June 1, 2010

ಕಾಳಜಿ?.. ಸ್ವಾರ್ಥ..??

ಮದುವೆಯ ಸಡಗರ!! ಮನೆಯ ಕಿರಿಯ ಮಗನ ಮದುವೆಗೆ ತರಾತುರಿಯ ತಯಾರಿ ನಡೆದಿದೆ. ಮದುವೆಯನ್ನು ಇನ್ನು ಒಂದು ತಿಂಗಳೊಳಗಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಬೇಕೆಂದು ವರನ ತಂದೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದರು. ಅದ್ದರಿಂದ, ಸ್ವಲ್ಪ ತರಾತುರಿ ಅಷ್ಟೆ.

ಆದರೆ, ವಧುವಿನ ತಾಯಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕಳವಳ. ಮಗಳ ಮದುವೆಯ ಸಡಗರದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತನ್ಮಯತೆ ತಾಯಿಗಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ವರನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ - "ಮದುವೆಗೆ ಏಕಿಷ್ಟು ಆತುರ? ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೂಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ?". ಇದೇಕೆ ಹೀಗೆ? ಮಗಳ ಮದುವೆಯನ್ನು ಮುಂದೂಡುವಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ಇವರೆಂಥಹ ತಾಯಿ? ವರನ ತಂದೆ ಸ್ವಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ನಮ್ಮ ಸಂಭಂಧಿಕರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಗನಿಗಿಂತ ಕಿರಿಯರಿಗೆಲ್ಲ ಮಾಡುವೆ ಈಗಾಗಲೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಅವರ ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆ ನನ್ನ ಮಗನ ಮಾಡುವೆಯನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಬೇಕು. ದಯವಿಟ್ಟು ಸಹಕರಿಸಿ". ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಎಂಥ ಕಾಳಜಿ ತಂದೆಗೆ?! ಸಂಭಂಧದಲ್ಲಿ ಯಾರದೋ ಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯವಾದರೆ, ಅವರು ತನ್ನ ಮಗನಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವರೆಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣ - ಮಗನ ಮದುವೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಂಥಹ ಅಪ್ಪ ಸಿಗುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ವಧುವಿನ ತಾಯಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ, ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕಳವಳ..

ವರನ ತಂದೆ ತನ್ನ ಮಗನ ಮದುವೆಯ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ಗೊತ್ತುಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು 20 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿದೆ. ಬಹಳ ಸಮಯಾವಕಾಶವೇನೂ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ತಯಾರಿಗಳನ್ನೂ ತರಾರುತಿಯಲ್ಲೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದಿನಗಳು ಕಳೆಯುತ್ತಿವೆ, ಮದುವೆಯ ದಿನಾಂಕ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಲಿದೆ.

ಮದುವೆಯ ದಿನ.. ಎಲ್ಲಾ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ನಾಲ್ಕಾರು ಬಾರಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದರು ವರನ ತಂದೆ. ತನ್ನ ಮಗನ ಮದುವೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ನೆರವೇರಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರ ಆಸೆ, ತಪ್ಪೇನಿದೆ? ಬಂಧು-ಬಳಗದವರೆಲ್ಲಾ ನೆರೆದಿದ್ದರು, ವಧೂ-ವರರನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಲು. ವರನ ತಂದೆಯ ಶ್ರಮ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಭ್ರಮವೋ ಸಂಭ್ರಮ.

ವಧುವಿನ ಜೊತೆ ಚೆಂದದೊಂದು ಹುಡುಗಿ.. ವಧುವಿನ ಎಲ್ಲಾ ಬೇಕು-ಬೇಡಗಳನ್ನು ತಾನೇ ತಿಳಿದು ಉಪಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಆ ಹುಡುಗಿ. ತನ್ನದೇ ಮದುವೆಯೇನೊ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಸಂಭ್ರಮ (??!!) ಹುಡುಗಿಯ ಮೊಗದಲ್ಲಿ. ಏಕೋ ಆ ಹುಡುಗಿ ನನಗೆ ಆತ್ಮೀಯಳೆನಿಸಿದಳು. ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ತಿಳಿದಿದ್ದು - ಆ ಹುಡುಗಿ ವಧುವಿನ 'ಅಕ್ಕ', ಆಕೆಗಿನ್ನೂ ಮದುವೆಯೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ!!

ನಾನು ಸೋತಿದ್ದೆ; ಹುಡುಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಳು.