ಪ್ರಾರ್ಥನೆ - ಭಾಗ 1

Prayer (Google Image)

'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' - ಹಾಗೆಂದರೇನು?!

ಮದುವೆಯಾದ ಕೂಡಲೇ 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' ಮಾಡುವುದು ನನಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆಯೇನೋ ಎಂದುಕೊಂಡಿರ? ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಬಹು ದಿನಗಳಿಂದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಬಗ್ಗೆ  ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿದ್ದಿತು. ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಇಂದಿಗೆ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ದಿನಗಳೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿವೆ; ಆದರೆ ಬರವಣಿಗೆಯಿನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿಲ್ಲ. ಇದುವೇ 'SOME-ಸಾರ' ಸಾಗರ!!

ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ.

ಪ್ರಾರ್ಥನೆ - ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗೊಂಡಿದೆ. ಆದರೆ, ಎಲ್ಲ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳ ಸಾರ ಒಂದೇ - 'ಭಗವಂತನ ಜೊತೆಗಿನ ನಮ್ಮ ನೇರ ಸಂವಹನವೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ'. ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ತೀರ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಭಗವಂತನ ಮೊಬೈಲ್ ಸಂಖ್ಯೆ'! - ಇದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ವಿಚಾರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಮೇಲಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ನಾಸ್ತಿಕರಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಬಹುದಾದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ - 'ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಆ ಭಗವಂತ?'. ಈ ತರ್ಕವು ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಪ್ರಸಕ್ತ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ 'ಭಗವಂತ' ಅಥವಾ 'ದೇವರು' ಎಂದರೆ 'ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮಗೆಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹಿರಿದಾದ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ'; ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು 'ದೇವರು' ಎನ್ನದಿದ್ದರೂ, 'ಪ್ರಕೃತಿ' ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಈಗ ಅರ್ಥೈಸಿ - 'ನಮಗಿಂತ ಪ್ರಬಲವಾದ ಶಕ್ತಿಯೊಡನೆಯ ನಮ್ಮ ನೇರ ಸಂವಾದ' ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' ಎಂದಕೂಡಲೇ, 'ಬೇಡುವುದು' ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವುದುಂಟು; ಅದು ಸಮಂಜಸವಲ್ಲ. ಬೇಡುವುದೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಹೌದು; ಆದರೆ, ಬೇಡುವುದೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಬರಿಯ 'ಸಂವಾದ' ಅಷ್ಟೇ. ಈ ಸಂವಾದವು ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ಅವರವರ ಭಾವ-ತರ್ಕ-ಇಚ್ಛೆ ಇವುಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಸತ್ಯ. ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿ, ಅರಿವಿದ್ದೋ, ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೋ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ 'ಪ್ರಾರ್ಥನೆ' ಮಾಡಿಯೇ ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಾರ-ಉದ್ದೇಶ ವಿಭಿನ್ನವಷ್ಟೇ.

ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಒಂದೇ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡುವಷ್ಟು ಪ್ರಬುದ್ಧತೆ ನನಗಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಸರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಸಮಂಜಸವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೂ ಒಂದು ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲೇಖನ ಸರಣಿಯು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನದ ಒಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪ್ರಯತ್ನ ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು.

ಭಾಗ-2 ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ..

Kick on their..

Image © Prajavani

Villagers boycott upcoming Panchayat Election for being deprived of basic facilities.

They demand not a stay in 'Resort'; true! All they need are the very basic facilities like road for transportation and drinking water to be made available in their village Haralahalli, Maddur Taluk.

Till date I was very happy for not shirking form my responsibility of being a sensible citizen in the biggest democracy; never have missed casting my vote in any elections since I turned magical 'eighteen'. But now, I feel really ashamed of being responsible for having put the possible best corrupts to rule us.

"None of them are good enough", I use to think looking at the contestants list at election. Just because they have invented the electronic voting machine, it doesn't mean to go push any one of the many buttons available. Hopefully, I never may leave my finger impression on the voting machine anymore.

"Boycotting elections will not help to bring the able to rule", told one of my elders when we were discussing about the issue. But, for that, I also don't want to help and bring the corrupts to rule! Personally, I feel, boycotting Panchayat Elections by villagers will definitely gonna be a  nice "kick on their a$$" for being bothered least by what they were actually elected for. Hopefully many of the sensible citizens will join their LEGS to make the KICK much more stronger.

Cheers to DeMoCrAcY!!

ನವಜೀವನ

we ~ just after Muhurtham on 28-11-2010

ಸಡಗರ, ಸಂಭ್ರಮ, ನಿಯಮ, ಆನಂದ, ಆತುರ, ಕುತೂಹಲ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಆತಂಕ, ಸಮಾಧಾನ - ಅದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ. ನನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ. ಇದುವರೆವಿಗೂ ಜನರಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವಂಥಹ ಅದ್ಭುತ ಸಾಧನೆಯನ್ನೇನೂ ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ನಾಲ್ಕಾರು ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದು, ಅವರೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಹಾಗೂ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿರುವ ಆನಂದದ ಪರಿವೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಆ ಸುಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿಬಂದದ್ದು ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ.

ಒಗ್ಗಟ್ಟು; ಬೆಂಬಲ; ಸಂಬಂಧ; ಆತ್ಮೀಯತೆ; ಸಂಪ್ರದಾಯ - ಇವುಗಳ ಅರ್ಥಗಳೇ ತಿಳಿಯದಿದ್ದ ನನಗೆ, ಮದುವೆಯು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಪಾಠವನ್ನೇ ಕಲಿಸಿದೆ. ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಅಕ್ಕ-ಭಾವ, ಅಣ್ಣ-ಅತ್ತಿಗೆ, ಅತ್ತೆ-ಮಾವ, ತಮ್ಮ-ತಂಗಿ, ಬಂಧು-ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಕೂಡಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಈ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ತಾವೇ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ತಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ನಾವು ಈ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಗೂ ಆ ದೈವಪ್ರೇರಣೆ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ಆ ಆನಂದ-ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದನ್ನು ಮನದಣಿಯೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ನಾವೇ ಧನ್ಯರು.

ದಿಕ್ಕೆಟ್ಟು ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಿವಕ್ಕೊಂದು ದಾರಿ ದೊರೆತಿದೆ, ಮಸುಕಾಗಿದ್ದ ಕಂಗಳಿಗೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಗುರಿ ಮೂಡಿದೆ, ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಿದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಆಶಯ ಬಲವಾಗಿದೆ. ಸಾವಿರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದಾದದ್ದನ್ನು ಬದುಕಿ ತೋರಿಸುವ ಹಂಬಲವಿದೆ. ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವೊಂದನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಜೀವನದ ಹೊಸದೊಂದು ದಾರಿಯಲಿ ಸಾಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಬಾಳ ಪಯಣಕೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಪೂರ್ವಕ ಆಶೀರ್ವಾದದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ!

Personal Invitation

Dear Friends,

Our wedding is happening today and tomorrow, that is 27th & 28th November, 2010 at SwayamPrabha Kalyana Mantapa, Cauvery Nagar, Bangalore - 560079.

You all have been extending your support unconditionally ever since I started to Blog and now, we would like to have the pleasure of your presence on this special occasion of our Marriage.

Our sincere request to consider this as a personal invitation, make it to the  wedding function and do bless both of us.

Thank you!

Prashanth & Veena.
(Wedding Website)

ಏಕೀ ಮುನಿಸು?

When Nature Laughs, Humans Cry.. (© The Hindu)

ಮುಳುಗಿಹೋದ ಮನೆಗಳು..

ಕಾಳಿಲ್ಲದ ಕಣಜಗಳು..

ಮಸುಕಾದ ಮನಸುಗಳು..

ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದ ಕೈಗಳು..

ನಗುವಿಲ್ಲದ ಮೊಗಗಳು..

ಆಸರೆಯಿಲ್ಲದ ಆಕಳುಗಳು..

ನಾಶವಾದ ಬೆಳೆಗಳು..

ಕೊಚ್ಚಿಹೋದ ಕನಸುಗಳು..

ಇವಿಷ್ಟೇ ಇಂದು ನಮ್ಮ ರೈತರ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವುದು-ಕಾಣಸಿಗುವುದು. ಜಗತ್ತಿಗೇ ಅನ್ನವನ್ನು ನೀಡುವ ಕೈಗಳು ಇಂದು ಆಸರೆಗಾಗಿ ಕೈಚಾಚಿ ಕುಳಿತಿರುವ ದೃಶ್ಯವು ಆಘಾತವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದೆ. ಅತೀವೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಿ ಎದೆಯೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ ಚಿನ್ನದಂಥ ಬೆಳೆಗಳು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿ, ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು ಹಾಳಾಗಿವೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಬೆಟ್ಟದಷ್ಟಿದ್ದ ಸಾಲದ ಹೊರೆಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ದುಃಖದ ಅಳು ಮುಂದುವರೆದರೂ ಸಹ ರೈತರ ಕಣ್ಣೀರು ಬತ್ತಿಹೋಗಿದೆ.

ಇತರರ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ತ್ಯಾಗದಿಂದಲೇ ಜೀವನದ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ರೈತರನ್ನು ಘನ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಕಡೆಗಾಣುತ್ತಾ ಬಂದಿವೆ. ಆದರೆ, ಅದೇಕೋ ಈಗ ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಸಹ ರೈತನ ಮೇಲೆ ಕೆಂಗಣ್ಣು ಬೀರಿದೆ. ಮುಂಗಾರಿನಿಂದಲೂ ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಾಗಿ, ಸೊಂಪಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳೆಯು ರೈತರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹುರುಪನ್ನು ತಂದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಕೈಗೆ ಬಂದ ತುತ್ತು ಬಾಯಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ, ಅಕಾಲಿಕ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಈಗ ಬೆಳೆಗಳು ನಾಶವಾಗಿ, ಫಸಲು ನೀರಿನ ಪಾಲಾಗಿಹೋಗಿದೆ.

ಹೊಲಸಿನ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ನಾಯಕರುಗಳಿಗೆ ರೈತರ ಕಣ್ಣಿರಿನ ಅರಿವೆಯೂ ಇಲ್ಲ; ಕೊಚ್ಚಿಹೋದ ರೈತರ ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗೆ ಕಾಳಜಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣ ಲೂಟಿ ಮಾಡಿ, ಸಿಕ್ಕ ಸಿಕ್ಕ ಭೂಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ತಮ್ಮದೇ  ಅಂಗೈ ಅಗಲದ ಬರಡು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಲ ತಂದು ಬೆಳೆದ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕಾಗಿ ರೈತರು ಪರದಾಡುತ್ತಾ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿರುವುದು ದುರಂತವೇ ಸರಿ. ಪ್ರಕೃತಿಯೂ ಸಹ ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹವೆಸಗಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವಾಗ ರೈತರಿಗೆ ಆಸರೆ ನೀಡುವವರು ಯಾರು? ಅವರ ಮೊರೆ ಆಲಿಸುವವರು ಯಾರು? ರೈತರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರಾದರೂ ಯಾರು?

ಹೇ ವರುಣದೇವ, ನಿನಗೆ ಪೌರುಷವೆನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ; ಮುಳುಗಿಸು ಹೊಲಸು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು, ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡು ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು, ನೆಲಸಮಗೊಳಿಸು ರೈತರ ಸಾಲದ ಹೊರೆಯನ್ನು, ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡು ಸಮಾಜಘಾತುಕ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು, ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡು ಭಯಾನಕ ರೋಗಗಳ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು. ಇವ್ಯಾವುವೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ದಯಮಾಡಿ-ಕರುಣೆತೋರಿ ಕೈಕಟ್ಟಿ ಕುಳಿತುಕೋ. ಅನ್ಯತಾ ಬಡ ರೈತನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಏಕೀ ಮುನಿಸು?

Our Pledge

After a long time, I visited my nephew who is studying in Grade III @ Kendriya Vidyala, Chennai. He has grown up so 'mature', I never was that in his age! To bug him for a while on the occasion of Children's Day, I kept on asking him what all he was taught at School. One of the many things he told me was this:

Our Pledge
India is my Country.
All Indians are my Brothers and Sisters.
I love my Country & I am proud of its rich and varied Heritage.
I shall always strive to be worthy of it.
I shall give respect to my Parents, Teachers & all Elders and treat everyone with courtesy.
I shall be kind to Plants and Animals.
To my Country and my People, I pledge my Devotion.
In their well being and prosperity alone, lies my Happiness.
JAI HIND!

Though we were taught all these at childhood, it felt 'all new' to me as he read it out. For what we 'elders' are today, I did feel ashamed and had nothing more to ask; but lots to introspect.

Happy Children's Day to all kid(do)s!!