ಮಳೆ ಬಂತು ಮಳೆ..

Courtesy : Google Images

ಇಂದು ಸಂಜೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮೆಳೆಯಾಯಿತು; ಮೆಳೆ ಅಕಾಲಿಕವೆನಿಸಿದರೂ, ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಯಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದ ಜೀವಗಳಿಗೆ ತಂಪನ್ನು ತಂದಿತು. ಕಳೆದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ನೀಲಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತಿದ್ದ ದಟ್ಟ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಇಂದು ದಯೆತೋರಿ ಧರೆಗಿಳಿದಿದ್ದವು. Bike ನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು, ಮೆಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬಾರದೆಂದು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಮರವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದು ನಿಂತೆ. ಭೂಮಿಗೆ ನೋವಾದೀತೆಂಬಂತೆ ಬಾನಿನಿಂದ ನಯವಾಗಿ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಹನಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿನೆನಪುಗಳೆಡೆಗೆ ಜಾರಿಕೊಂಡಿತು..

ಧೋooo ಎಂದು ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಳೆಯ ಸೊಬಗನ್ನು ಅರ್ಧ ತೆರೆದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ರಸ್ತೆಯ ಬದಿಗುಂಟ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮೆಳೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ 'paper boat' ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಸಜ್ಜೆಯಿಂದ ಪೈಪಿನಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆನೀರಿಗೆ ಕೈ ಅಡ್ಡ ಹಿಡಿದು ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಮೆಳೆಯಲ್ಲಿ 'foot ball' ಆಡಿ ಶನಿವಾರದ 'white uniform' ಕೊಳೆಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನಿಂದ ಏಟು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊಡೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸದೆ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮೆನೆಗೆ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ಮಳೆನೀರಿಗಡ್ಡಲಾಗಿ ನಡೆದು shoes ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆಂದು, ಜ್ವರ ಬಂದು ಶಾಲೆಗೆ ಚಕ್ಕರ್ ಹಾಕಿ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದು TV ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಮೆಳೆ ನೀರನ್ನು ಸಿಡಿಸುತ್ತಾ ಜೋರಾಗಿ bicycle ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಜೋರು ಮಳೆಯಲ್ಲೂ ಬಸ್ಸಿನ ಕಿಟಕಿ ಮುಚ್ಚದೆ ಕುಳಿತು ಇತರರಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಮಳೆಯಿಂದ current ಇಲ್ಲದಾಗ, candle ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ shadow parrot ಮಾಡಿ ನಲಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆಗೆ ಮಳೆಹನಿಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ, ಮಳೆಯ ಸದ್ದಿನ ಜೋಗುಳಕ್ಕೆ ಸೋತು ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು..

ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ರಸ್ತೆಗಿಳಿದಿದ್ದ ವಾಹನಗಳ horn ಸದ್ದು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು. ಮಳೆ ನಿಂತಿದ್ದರಿಂದ bike ಸವಾರರೆಲ್ಲ ಆತುರಾತುರವಾಗಿ ಮನೆ ಸೇರುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಇತರೆ ವಾಹನಗಳಿಗಡ್ಡಲಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಮರದ ಎಲೆಗಳ ಅಂಚಿನಿಂದ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸಾಕಷ್ಟು ನೆನೆಸಿದ್ದವು. ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹಿತವೆನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮರದ ಆಶ್ರಯದಿಂದ, ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಬಾಲ್ಯದ ಸವಿನೆನಪುಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು bike ಏರಿ ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೆ..

I Love You..

(Courtesy - Google Images)

14th February, 2003

It was just yet another morning, to me. Being in the final year of my Graduation Schooling, I have had an assumed feeling of freedom from the strong clutches of Academics. Since it was Friday, the weekend laziness had already crept a bit in. That, wasn't enough to stop me from attending the first hour Lecture at half past eight in the morning, anyways. Being forced to sit at the last desk for being always late to Class, it was no different from my everyday drowsy start at School.

Looking at the 'Cats Herald' - the Student's Editorial at the campus corridor, I found enough to learn that it was again Valentine's Day! I said 'again' because, many such days had passed by in my life then, without much of a significance. Not being bothered for getting late to the next Public Health Lecture, I did read every single word published on the Cats Herald, which was flooded over with 'Love'!!

It was thirty minutes past we had entered the Clinics, felt my cell phone vibrating 'gently'. Rushing to a lonely corner of the Out Patient Department, I answered the call;
Me - 'Hello..'
'Good morning, Prashanth!' - it was that Girl at the other end, whom I incidentally met almost nine months back. Our profession was different and so were our ways of life. By the end of the call, she had asked me to make some time in the evening to meet her, which I agreed upon - had no better work either!

Had to cut my usual longer evening nap shorter, since I was going to meet that Girl at around seven. However, it was almost half past seven when I rode my bike to our meeting destination; but, the Girl wasn't seen around. 'She always was punctual to commitments' I thought and started looking around to find her until my cell phone did put a break;
Me - 'Hello..'
'Am getting a little late, can you please wait for me?' - the same Girl. Sounded as though she had a genuine reason of excuse for being late.
'Will wait, for sure..' - I had no other answer.

A lot seemed to be happening in the City, that Valentine's Day. Archies Gallery were full, Coffee Day were crowded, Shopping Lanes were congested, Roses were sold out and Dark Corners were all occupied! Since I had no good habits of smoking and other such sort, being a mere witness to the busy Bangalore was the only option left.

My wrist watch struck nine when I saw the Girl almost 'running' towards me. She really was feeling sorry for making me wait so long, could easily make that out from her face. While the Girl was gasping;

Me - :o)
Girl - 'Sorry..' (gasp) 'am late coz..' (gasp)
Me - 'Relax..'

By the time she recovered from gasping, we had reached a nearby eatery. And it was crowded, we restricted ourselves to sip a cup of fresh fruit juice.

'My colleague was behind me since evening, couldn't deny him as a friend and so I got late..' - said the Girl.
Me - 'Yeah, saw him coming along with you in the bus stop. Hope he and few others had something important to say for the Day', said her kidding since I was told earlier what was happening around.
'Don't know why they can't understand..' - she said.
Me - 'How do I know either?'.
(smiles).

We had very little time that evening as her PG was to close by 9:30 pm. Arbitrary and vague were the discussions while we rode on bike towards her PG. It was few yards away from PG as usual, I stopped my bike to drop her. She stood besides me and looking into my eyes;

'Don't take it in a different way, I love you so much' - the Girl said and walked away into her PG before I could say anything in response. My throat was actually too dry to utter even a single word.

14th February, 2011

Eight long years have now passed by, I didn't dare to say anything to that Girl in response to her feelings, which painted my heart red. How mean! Isn't it? But, not anymore. That Girl is now my Wife and this is our first Valentine's Day after marriage, on which Day I would like to tell her;

'Take it in all possible ways, I love you so much..'

ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ?

Social Responsibility?

ಕಳೆದ ವಾರ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರಮುಖ ಬಡಾವಣೆಯೊಂದರ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ-ಆತಂಕ ತರುವಂತಹ ದೃಶ್ಯವೊಂದು ಗೋಚರಿಸಿತು. ರಸ್ತೆಯ ಎಡಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಂತಿದ್ದ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಯ ಒಳಬದಿಯಲ್ಲಿ ದಟ್ಟ-ಕಪ್ಪು ಹೊಗೆಯನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಾ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಯುನ್ನು ಕಂಡ ನನಗೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿದ ಅನುಭವವಾಯಿತು.

ಪರಿಸರವನ್ನು (ಶಕ್ತಿಮೀರಿ) ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತಲಿದ್ದ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ವಿಚಲಿತರಾದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಹೀಗಿದ್ದಾಗ, ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಂದಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ದೂರದ ಮಾತೇ ಸರಿ! ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾರದ ನಾನು ವಾಹನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಚಾಲಕರಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೆಳಗಿಳಿದು ಹೋಗಿ ತುದಿಗಾಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಬೆಂಕಿಗೆ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ವಾಹನ ಚಕ್ರ (ಟೈರ್)ಗಳನ್ನು ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕಿ ಯಾರೋ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ್ದರು. ಇದು ಯಾರ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವಿರಬಹುದೆಂದು ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಲು, ರಸ್ತೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನಗಳ ದುರಸ್ತಿ ಕಾರ್ಯಾಗಾರವೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು.

ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿ; ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನಗಳ ದುರಸ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಯಂತ್ರಗಳು ಚಿಕ್ಕ ಅಂಗಡಿಯ ಅಳತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ತಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಒಳಗಡೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿಕೊಂದಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ ಮಾಲಿಕ; ಅವನೊಡನೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು - ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ವರವನ್ನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಯ ಪಾದಚಾರಿ ಮಾರ್ಗವೇ ಅವರುಗಳ ಕಾರ್ಯಾಗಾರ. ವಾಹನವೊಂದರ ಚಕ್ರ ಕಳಚುವಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮಾಲಿಕ ಕೂಗಿ ಕರೆದು ಅದೇನನ್ನೋ ಹೇಳಿದ. ಎದ್ದು ಹೋದ ಹುಡುಗ ಮಾಲಿಕನಿಂದ ಹೊಗೆ-ಕೊಳವೆ (ಸೈಲೆನ್ಸರ್) ಒಂದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ನೇರವಾಗಿ ಬಂದವನು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಹಾದು ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆ ಹಾರಿ ಹೋದ. ತಂದಿದ್ದ ಹೊಗೆ-ಕೆಳವೆಯನ್ನು ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಗೆ ಆಹುತಿ ನೀಡಿ, ಈ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದ್ದ ವಸ್ತುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಭಾವನೆಯು ಆ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಕೋಪದಿಂದ ಕರುಣೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಮಾಲಿಕ ಹಾಗೂ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದಿಕಿನ ಕರಾಳ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ನೆನೆದ ನಾನು, ಅವರುಗಳಿಗೆ ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಕುರಿತು ಹೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆಯೇ ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಿ ಮೂಕನಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟೆ. ಪರಿಸರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಅರಿತೂ ಮರೆತಂತಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ನಗರವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬನಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ (?!) ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಹನವೇರಿ ಹೊರಟೆ.

ತನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುವ ಧೈರ್ಯ-ಶಕ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವಂತೆ, ದಟ್ಟ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತಾ ಪ್ರಜ್ವಲವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿ ಬೆಂಕಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ ಕಾಪಾಡುವ ಆಸಕ್ತಿ-ಕಾಳಜಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಅರಿತು, ಉಸಿರುಕಟ್ಟಿ ಶೋಕದಿಂದ ಮನುಜರನ್ನು ಹೊತ್ತು ಭೂಮಿ ಸಾಗುತಲಿತ್ತು. ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನದೊಳಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನನ್ನೊಳಗಿನ ವಿವೇಕವು ಬದುಕಿಯೂ ಸತ್ತಂತಿತ್ತು..!

Pick ur Partner - the scientific way!

Don't marry the person you think you can live with;

marry only the person you think you can't live without. 

~ James C. Dobson

'Greatest challenge in life is to pick a (nearly) perfect life partner' - My personal opinion. I do not expect everyone to accept this statement of mine! However, one's partner will be most influential in shaping up the post-marital life of an individual. Again, it's my personal thinking 'only'.

Now, let me not get into all the details as to how our parents and elders try and find a match to be our partner for life. Sometimes, individuals happen to face (rather, are forced to face?) huge difficulties in getting their (astrological) profile match with someone, just because they were born on some inauspicious day or time; if this happens with a girl.. God bless her! Such will be the torture imposed on her by our well-educated, modern society in the process of she getting married. Well, for being not responsible to be born on the presumably inauspicious day and time, how fair is it on our part to make him/her the victim of social prejudice? - is another debatable topic altogether.

While we try to match two individuals for compatibility, along with the age-old traditional custom of asking for the horoscope, how if we also request for a recent blood screening report? Did I sound nuts? Hmmm.. I strongly recommend that an would-be partner's blood should be tested, at least for:

1. Acquired Immune Deficiency Syndrome (AIDS): We ain't getting married to make life a hell, right? It doesn't mean that we are suspecting someone by insisting their blood report for HIV as there are a lot many ways other than unprotected MPS (Multi-Partner Sex) through which one can get infected with HIV. Our intention is only to ensure that an would-be spouse is free from AIDS and not to correlate it for assessment of one's personality the other way round. It is proven that sex is one of the most important factors responsible for a successful married life, which would be impossible without a healthy partner.

2. Blood Group: In recent days, one of the most unpredictable things frequently happening in life is Medical Emergency. We can never say what happens to one, when! Along with the intensive technological development in the health care industry, there seems to be an equivalent increase of risk to life. Blood transfusion might be mandatory in certain emergencies, which cannot be catered to unless we know the blood group of an individual as blood group system in humans is highly convoluted. If we know the blood group of our spouse, we can act wise (anticipatory donor or recipient) in case of any future medical emergencies.

3. Rh Factor: Other important blood group system in humans, which is of utmost importance during blood transfusion and pregnancy. When mother is Rh-negative and father is Rh-positive, the chances of the baby being Rh-positive cannot be ruled out. There are every chances that an Rh-negative mother produce antibodies to destroy the RBCs of an Rh-positive fetus she is carrying in her womb at pregnancy, leading to abortion at worse. Key-factor is the husband to be Rh-negative; so, then, where should all the Rh-positive boys go?! Again, thanks to the advancement in medical technology - we can successfully monitor such pregnancy complications to birth, though the risks are quite high. Knowing mutual blood Rh Factors, it is more comfortable to plan for children after marriage.

Said that, lets see who can make one's ideal partner?

1. Who is free from HIV. Obviously.
2. A girl with blood group AB and a boy with blood group O (AB is universal recipient and O is universal donor and ours is a male-dominant society, so let males play the donor and females, recipient).
3. An Rh-positive girl and Rh-negative boy.

Before our marriage, when asked for compatibility, matching our horoscopes an astrologer predicted that me and my wife would have complications in second and subsequent pregnancies. Though his prediction can be substantiated based on the Rh-compatibility grounds, he had utterly failed in our case since my wife is Rh-positive and me Rh-negative. The astrologer had no time to study the Rh Factor and pregnancy complications, leave him alone please.

If you are yet to get married, be dare enough to ask for a blood report of your would-be partner. Do pick an Rh-negative boy if you are a girl and pick an Rh-positive girl if you are a boy. Happy married life, in advance!

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ?!

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಮಾನಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಬುಡಕ್ಕೆ ಆಘಾತಕಾರಿ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡುವಂಥವು. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಅಭಿಲಾಷೆಗಳಿಗೆ - ಸ್ವಜನ ಕ್ಷೇಮಾಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಹಕ್ಕು-ಭಾದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹೊಸಕಿಹಾಕಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಫಲಾನುಭವಕ್ಕೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅನೈತಿಕವಾಗಿ  ದುರುಪಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಶುಭ್ರ ಶ್ವೇತ ವರ್ಣದ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಕೊಳೆತ ರಾಡಿಯಾಗಿ ನಾರುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆಂಬ ಗೋಮುಖ ವ್ಯಾಘ್ರಗಳಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ.

22 ಜನವರಿ, 2011 ರಂದು ನಡೆದ ಕರ್ನಾಟಕ ಬಂದ್, ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿದ ನಂತರ ನಡೆದ ಏಕೈಕ ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಸರ್ಕಾರ ಪ್ರೇರಿತ-ಪೋಷಿತ-ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಬಂದ್. ತಂತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾರಣ-ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಗಳಿಗಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಕರ್ನಾಟಕ ಜನತೆಯ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನವನ್ನು ಬರಡಾಗಿಸಿದ ರಾಜಕೀಯ ಖಳನಾಯಕರು ಸರ್ಕಾರ ನಡೆಸುವ ನೈತಿಕ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ ಸಹ ನಾಚಿಕೆಗೆಟ್ಟು, ಅತ್ಯಂತ ದುರಾಚಾರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದುರಾಡಳಿತವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದೆ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿಗಳಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಹೇಯ.

ರಾಜ್ಯದ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ, ಸಜ್ಜನ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ನೆಪವಾಗಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿ, ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕ ಬಂದ್ ಗೆ 'ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರೇರಿತ' ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಹಚ್ಚಿ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿಗಳಿಗೆ ಹಾನಿಯುಂಟು ಮಾಡಿರುವುದು ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಷಡ್ಯಂತ್ರವೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಬಂದ್ ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ದಾಂಧಲೆಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡ ಜನತೆಗೆ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರುಗಳು ನೀಡಿದ್ದು 'ಇದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ, ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಆದ ನಷ್ಟಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನೇರ ಹೊಣೆಗಾರರು ರಾಜ್ಯಪಾಲ' ಎಂಬ ಅಸಂಬಧ್ಧ ಹೇಳಿಕೆ. ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಹರಟಿದರೆ ಜನ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆಂದು ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಮೂರ್ಖ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗಿಂತ ಕನ್ನಡಿಗರು ಬುಧ್ಧಿವಂತರು ಎಂಬುದು ವಾಸ್ತವ.

ಬಂದ್ ನ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವುದು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಟ್ಟಡಗಳಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದು, ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೆ 50 ಪೈಸೆಯಂತೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳನ್ನು ಸುಲಿಗೆ ಮಾಡುವುದು, ಹೂಡಿದ ಬಂಡವಾಳದ ಸಂಪಾದನೆಯ ಆಶಯದಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡುವವರ ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾದುವುದು, ಗಗನಕ್ಕೇರಿರುವ ತರಕಾರಿ ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರೆಗಳನ್ನು ಬೀದಿಗೆ ಸುರಿದು ನಾಶಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕತೆ ಕಾಣುವ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳದ್ದು 'ಹೇಯ-ವಿಕೃತ ರಾಜಕೀಯ'ವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು?

ಪ್ರಜೆಗಳೇ ಪ್ರಭುಗಳಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ, ಜನತೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಅಟ್ಟಹಾಸ ಹಾಗೂ ಕುತಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಹರಕೆಯ ಕುರಿಗಳಾಗಿರುವುದು ಶೋಚನೀಯ ಸಂಗತಿ. ವಿವಿಧ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳ ಒಳಜಗಳಗಳನ್ನು ಸಮಾಜೀಕರಣಗೊಳಿಸಿ, ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಜೀವನದೊಂದಿಗೆ ಚೆಲ್ಲಾಟವಾಡುತ್ತಿರುವ ದುಷ್ಟ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು 62ನೇ ಗಣರಾಜ್ಯೋತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಅಂಟಿದ ಕಳಂಕ; ಇವರುಗಳನ್ನು ಬುಡಸಹಿತ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುವ ಹೊರೆತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಅನ್ಯ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ.

Karnataka Bandh

Karnataka Bandh : TV9 Exclusive Pictures

22nd day of January 2011, Public all over the State staged Karnataka Bandh. Had they no better work to do? 'No. Six crore Kannadigas expressed their rage towards the decision of sanction given by Governor H. R. Bhardwaj, to prosecute Chief Minister B. S. Yeddyurappa on allegations of corruption' - said BJP Spokesperson. I was all set to deliver a talk on Control of Bovine Tuberculosis in a training program today at Southern Regional Disease Diagnostic Laboratory, needless to mention that all my overnight efforts of preparation went in vain.

When none felt so, 'it was a self-motivated bandh by the Public' feels the ruling party alone! If true, I definitely have to appreciate the real swift decision with action of Public, vowing the fact that a state-wide protest initiated self-motivated; in less than a few hours. 'Was there a need to a self-motivated bandh be called for?' questioned the opposition and opined 'it was nothing more than a Govt-Sponsored Strike'. Like govt-sponsored bicycle, govt-sponsored ambulance and govt-sponsored bisi-uta, now comes the govt-sponsored bandh; no surprise!

Though I could only see a countable number of BJP members ruining the livelihood of many working class people everywhere, ruling party leaders addressing press told that it was the 'Public' who protested by extending overwhelming support to the BJP. They also said 'except few reports of stone-pelting and lathi-charge along with two buses being set fire, bandh was overall peaceful' - how can a few hundreds of BJP members do every damage allover? It ought to be peaceful, no other ways. For being the Constitutional Authority and sanctioning to prosecute the corrupts, H. R. Bhardwaj had to take all the blame of being responsible for every loss incurred due to today's bandh. The simple word 'Shame' seems to have  been disappeared from the dictionary of politicians; word 'Ethics' would be too much of an ask.

'Karnataka had never witnessed such degree of corruption before' said Mr. K. N. Balaraj, one of the two Advocates who had sought sanction from Governor to prosecute Chief Minister and others on allegations of corruption. Mr. Sirajin Bhasha, the other Advocate seemed confident when said 'there are no political or external forces behind our move and we never will relax until putting an end to this corruption'. No wonder both of them are now the real heros amongst the general Public.

POLITICS AT ITS WORST BEST..??!